Jam 33 vjeçe dhe kam një djalë tetëvjeçar, Dionin. Mundohem ta edukoj që të respektojë njerëzit, sidomos ata që janë më të moshuar ose kanë nevojë për ndihmë. Por një ditë kuptova se djali im kishte mësuar shumë më tepër sesa unë mendoja. Gjithçka ndodhi gjatë një udhëtimi të zakonshëm me autobus.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Ishim duke u kthyer nga disa blerje. Autobusi ishte i mbushur me njerëz dhe ne kishim gjetur dy vende pranë dritares. Dioni po më tregonte për një lojë që kishte bërë me shokët. Në stacionin tjetër hipi një grua rreth tetëdhjetë vjeçe. Ajo ecte me vështirësi dhe mbante një çantë të vogël në dorë.

Para se unë t’i thosha ndonjë gjë, Dioni u ngrit dhe iu drejtua plakës. “Gjyshe, ulu këtu”, i tha. Gruaja buzëqeshi dhe e falënderoi. Djali qëndroi pranë meje, duke u mbajtur te doreza e sediljes. Unë i përkëdhela flokët dhe i thashë se kishte bërë një gjest shumë të bukur.

Kur arritëm në stacionin tonë, u përgatitëm të zbrisnim. Por shoferi na thirri para se të largoheshim. Ishte një burrë rreth pesëdhjetë vjeç, të cilin e kisha parë disa herë. Ai më pyeti nëse Dioni ishte djali im. Mendova se fëmija kishte harruar diçka në autobus, por shoferi buzëqeshi dhe tha se donte të më tregonte një histori.

Ai më shpjegoi se prej disa javësh e kishte vënë re Dionin në një stacion pranë shkollës. Djali udhëtonte ndonjëherë me hallën e tij, por gjithmonë kishte një kujdes të veçantë për një zotëri të moshuar që hipte nga i njëjti vend. Shpesh e ndihmonte të mbante çantën dhe e linte të kalonte i pari te dera.

Shoferi më tregoi se një mëngjes ai plak kishte ardhur pak me vonesë. Autobusi ishte gati të nisej, por Dioni i kishte kërkuar me mirësjellje të priste disa sekonda. “Ai gjyshi po vjen ngadalë. Mos e lini!”, i kishte thënë. Shoferi kishte pritur dhe plaku kishte arritur të hipte pa vrapuar.

Disa ditë më vonë, shoferi kishte parë diçka edhe më të bukur. Plaku kishte harruar syzet mbi një sedilje. Dioni i kishte gjetur dhe ia kishte dorëzuar shoferit, duke i shpjeguar kujt i përkisnin. Kur burri i moshuar u kthye për t’i kërkuar, shoferi ia dha dhe i tregoi kush i kishte gjetur. Plaku ishte emocionuar shumë.

E dëgjoja historinë dhe shikoja djalin tim. Ai rrinte pranë derës, pak i turpëruar nga gjithë ato lavdërime. E pyeta pse nuk më kishte treguar asgjë. Dioni ngriti supet dhe tha: “Nuk ishte ndonjë gjë e madhe, mami. Ai ecën ngadalë dhe unë vetëm e ndihmoj pak.”

Shoferi më tha se edhe udhëtarët e tjerë kishin filluar ta njihnin djalin. Disa i buzëqeshnin kur hipte, ndërsa një grua e moshuar e quante me shaka “ndihmësi i autobusit”. Megjithatë, ai nuk sillej kështu për t’u lavdëruar. Shpesh as nuk e vinte re që të tjerët po e shikonin.

Kur zbritëm, Dioni më pyeti nëse isha mërzitur që shoferi na kishte ndaluar. I thashë se përkundrazi, isha shumë e lumtur. Pastaj e pyeta kush ia kishte mësuar të sillej ashtu. Ai më kujtoi gjyshen time, e cila kishte vdekur një vit më parë. “Kur dilnim bashkë, ti gjithmonë e mbaje për krahu që të mos rrëzohej”, më tha. “Unë e mbaj mend.”

Ato fjalë më prekën. Nuk i kisha menduar kurrë ato shëtitje si një mësim për djalin. Unë thjesht ndihmoja gjyshen, ashtu siç më dukej e natyrshme. Por Dioni kishte vëzhguar gjithçka. Ai kishte kuptuar se respekti nuk ishte vetëm t’u thoshe njerëzve fjalë të bukura, por edhe t’ua lehtësoje jetën kur mundeshe.

Që nga ajo ditë përpiqem të jem edhe më e kujdesshme me mënyrën si sillem para fëmijës tim. Nuk dua që Dioni ta ndiejë veten përgjegjës për të gjithë, por dua të vazhdojë të jetë i sjellshëm. Historia e shoferit më kujtoi se fëmijët nuk edukohen vetëm me këshilla. Ata shohin çfarë bëjmë ne dhe shpesh e përsërisin pikërisht atë që kemi harruar se ua kemi treguar.