Jam 41 vjeç dhe kam një djalë dymbëdhjetëvjeçar që quhet Lorik. Ai është fëmijë i qetë dhe rrallëherë ka pasur probleme në shkollë. Prandaj u habita shumë kur një pasdite më solli një njoftim nga mësuesi. Në të shkruhej se Loriku kishte shtyrë një nxënës tjetër gjatë pushimit dhe kishte marrë vërejtje për sjelljen.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

E pyeta djalin çfarë kishte ndodhur. Ai më tha se nuk kishte dashur të lëndonte askënd. Pastaj shtoi se situata nuk ishte ashtu siç dukej. U përpoqa të merrja më shumë shpjegime, por ai heshti. Mendova se po përpiqej të shmangte përgjegjësinë. Megjithatë, më shqetësoi fakti që mësuesi kishte vendosur ta ndëshkonte pa më treguar më parë hollësitë.

Të nesërmen shkova në shkollë. Hyra në zyrën e mësuesit dhe i thashë se dëshiroja të dija saktësisht çfarë kishte bërë djali im. Pranoj se fola me nervozizëm. Mësuesi më kërkoi të ulesha dhe më shpjegoi se kishte parë Lorikun duke shtyrë një nxënës në korridor. Pas incidentit, të dy djemtë ishin ndarë dhe Loriku kishte marrë vërejtje.

I thashë se djali im nuk ishte fëmijë që kërkonte grindje. Mësuesi nuk e kundërshtoi, por më tha se edhe nxënësit e qetë mund të gabonin. Pastaj shtoi se kishte kërkuar të shihte pamjet e kamerës së korridorit, sepse edhe disa fëmijë të tjerë kishin qenë të pranishëm. Më ftoi t’i shikonim së bashku me drejtuesin e shkollës.

Në pamje dukej një nxënës i ri, i cili kishte ardhur në shkollë vetëm disa javë më parë. Ai po qëndronte pranë murit me çantën në dorë. Dy djem më të mëdhenj iu afruan dhe filluan ta ngacmonin. Njëri i imitoi mënyrën e të folurit, ndërsa tjetri ia mori çantën dhe e ngriti lart. Djali u përpoq ta merrte, por ata vazhduan të qeshnin.

Pastaj në pamje u shfaq Loriku. Ai iu afrua djemve dhe, sipas nxënësve që ishin aty, u kërkoi ta linin shokun të qetë. Njëri prej tyre nuk e dëgjoi dhe vazhdoi ta mbante çantën. Loriku u përpoq t’ia merrte dhe, në atë çast, e shtyu me të dyja duart. Mësuesi që po kalonte kishte parë vetëm pjesën e fundit dhe i kishte ndarë menjëherë.

E pashë regjistrimin edhe një herë. Nuk më pëlqeu që djali kishte përdorur forcë, por tani e kuptova pse kishte ndërhyrë. E pyeta mësuesin nëse kishte folur me nxënësin që po ngacmohej. Ai më tha se drejtoria kishte filluar të bisedonte me të gjithë fëmijët dhe se po përgatitej një takim me prindërit e djemve të përfshirë.

Kur Loriku erdhi në zyrë, e pyeta pse nuk më kishte treguar të vërtetën. Ai tha se nxënësi i ri i kishte kërkuar të mos fliste për ngacmimet, sepse kishte frikë se të tjerët do ta tallnin edhe më shumë. “Nuk doja ta bëja të ndihej keq”, më tha. Më vonë mësuam se djali kishte vështirësi me shqiptimin e disa fjalëve dhe kjo ishte bërë arsye për tallje.

U ula pranë Lorikut dhe i thashë se isha krenar që kishte dashur ta mbronte shokun. Por i shpjegova edhe se shtyrja mund të shkaktonte lëndime dhe se duhej të kërkonte ndihmën e një të rrituri. Ai më dëgjoi dhe pranoi se ishte nervozuar. Më tha se herën tjetër do të vepronte ndryshe.

Mësuesi e pranoi se vërejtja ishte dhënë pa u kuptuar e gjithë situata. Ai tha se do ta rishikonte atë në përputhje me rregullat e shkollës dhe do të trajtonte edhe ngacmimin ndaj nxënësit të ri. Pastaj i kërkoi falje Lorikut që nuk e kishte dëgjuar siç duhej. Edhe unë i kërkova falje mësuesit për tonin me të cilin kisha hyrë në zyrë.

Gjatë javëve në vazhdim, shkolla organizoi biseda me nxënësit për bullizmin dhe mënyrat si mund të ndihmonin një shok pa përdorur dhunë. Loriku dhe djali i ri filluan të kalonin më shumë kohë bashkë. Një ditë ai e ftoi shokun në shtëpinë tonë për të bërë detyrat. I pashë të dy duke qeshur dhe u gëzova që ngjarja kishte sjellë edhe diçka të mirë.

Ajo ditë më dha një mësim si prind. Nuk duhet të mbroj automatikisht çdo veprim të djalit tim, por as ta gjykoj pa e dëgjuar. Edhe mësuesit mund të shohin vetëm një pjesë të ngjarjes. Sot përpiqem t’i mësoj Lorikut se guximi nuk është të shtysh dikë, por të mos heshtësh kur sheh padrejtësi dhe të kërkosh ndihmë në mënyrën e duhur.