Jam 36 vjeçe dhe kam një djalë dhjetëvjeçar, Altinin. Ai është fëmijë i qetë dhe i pëlqen shumë futbolli. Prej disa muajsh kursente paratë që i jepnin të afërmit për ditëlindje dhe festa. Dëshironte të blinte një top të mirë, sepse ai që kishte ishte dëmtuar. Një të shtunë dolëm bashkë për disa blerje.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Fillimisht shkuam në market për ushqime. Altini mbante në xhep një pjesë të kursimeve, sepse më pas planifikonim të shihnim topat në një dyqan sportiv. Në arkë, përpara nesh ishte një burrë rreth tetëdhjetë vjeç. Ai mbante në shportë bukë, qumësht, vezë dhe disa produkte të tjera të zakonshme.

Kur arkëtarja i tregoi shumën, plaku filloi të numëronte monedhat. I numëroi dy herë dhe pastaj tha se nuk kishte mjaftueshëm para. I kërkoi arkëtares të hiqte disa produkte. Më erdhi keq, por para se të vendosja nëse mund ta ndihmoja, Altini nxori paratë nga xhepi dhe ia zgjati arkëtares.

“Unë do t’ia paguaj ato që mungojnë”, tha djali. Arkëtarja e shikoi me habi, ndërsa plaku u përpoq ta ndalonte. Unë u befasova nga veprimi i tij. E mora mënjanë dhe i kujtova se ato ishin kursimet për topin. Nuk isha kundër ndihmës, por më shqetësonte që po i jepte paratë pa më pyetur. Altini nuk u zemërua. Vetëm më tha se e njihte atë plak.

E pyeta nga e njihte. Djali më tregoi se burri quhej Xhemal dhe jetonte disa rrugë larg nesh. Unë nuk e kisha takuar kurrë. Altini më tha se para disa javësh kishte ndodhur diçka kur po kthehej nga fusha e futbollit. Atë ditë kishte marrë biçikletën dhe, teksa po kalonte pranë një parku, i ishte këputur zinxhiri.

Djali kishte provuar ta rregullonte vetë, por nuk kishte arritur. Për më tepër, kishte rrëshqitur dhe kishte gërvishtur gjurin. Telefoni i ishte fikur dhe nuk mund të më telefononte. Ishte ulur pranë biçikletës dhe po mendonte si të kthehej në shtëpi, kur Xhemali kishte kaluar aty pranë. Plaku e kishte pyetur nëse kishte nevojë për ndihmë.

Xhemali e kishte ndihmuar të pastrohej dhe pastaj kishte parë biçikletën. Dikur kishte punuar si mekanik dhe ende mbante disa vegla në shtëpi. E kishte shoqëruar Altinin deri te oborri i vet, që ndodhej afër parkut, dhe me ndihmën e një fqinji ia kishte rregulluar zinxhirin. Pastaj i kishte dhënë mundësinë të më telefononte dhe kishte pritur derisa unë të konfirmoja se djali ishte mirë.

E mbaja mend atë telefonatë. Altini më kishte thënë se kishte pasur një problem me biçikletën, por se një fqinj e kishte ndihmuar. Nuk e kisha pyetur gjatë, sepse isha e zënë dhe djali ishte kthyer pa ndonjë lëndim serioz. Tani kuptova se ai fqinj ishte pikërisht burri që po qëndronte para nesh në arkë.

Altini më tregoi se atë ditë Xhemali nuk kishte pranuar asnjë pagesë për ndihmën. Kur djali i kishte thënë se dëshironte ta falënderonte, plaku i ishte përgjigjur: “Kur të shohësh dikë që ka nevojë për ndihmë dhe mundesh, ndihmoje. Kaq dua.” Altini i kishte mbajtur mend ato fjalë. Prandaj, kur e pa në market, vendosi të bënte diçka për të.

U ktheva te arka dhe e përshëndeta Xhemalin. E falënderova për atë që kishte bërë për djalin tim. Ai buzëqeshi dhe më tha se nuk kishte bërë ndonjë gjë të jashtëzakonshme. Pastaj u përpoq t’ia kthente Altinit paratë, por djali i kërkoi të pranonte ndihmën. Unë i thashë se mund ta paguanim ne pjesën që mungonte dhe se Altini mund t’i ruante kursimet. Por plaku pranoi vetëm pasi djali këmbënguli që të jepte edhe ai një pjesë të vogël.

Kur dolëm nga marketi, i kërkova falje Altinit që e kisha qortuar pa e ditur historinë. Ai më tha se nuk ishte mërzitur dhe se topin mund ta blinte një herë tjetër. Pastaj më pyeti nëse mund ta ftonim Xhemalin ndonjë ditë për kafe. I thashë se do të ishte kënaqësi. Disa ditë më vonë e vizituam dhe kaluam një pasdite të bukur duke dëgjuar historitë e tij.

Sot Altini e ka blerë topin që dëshironte, ndërsa Xhemali është bërë mik i familjes sonë. Kur kalojmë pranë shtëpisë së tij, shpesh ndalemi për ta përshëndetur. Ajo që ndodhi në market më mësoi se ndonjëherë ne prindërit nxitojmë t’i qortojmë fëmijët pa e ditur çfarë i ka shtyrë të veprojnë. Atë ditë djali im nuk më tregoi vetëm si të ndihmoja një të moshuar. Më kujtoi se mirësia që u japim të tjerëve mund të kthehet një ditë në mënyrën më të bukur.