Jam 38 vjeç dhe kam dy fëmijë, një djalë dhjetëvjeçar dhe një vajzë katërvjeçare. Djali im, Arditi, gjithmonë ka qenë nxënës i mirë. I pëlqente shkolla dhe rrallëherë harronte detyrat. Por gjatë muajit të fundit kishte ndryshuar shumë. Kthehej i lodhur dhe nuk dëshironte të fliste për mësimet.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Një pasdite e gjeta duke qarë në dhomën e tij. E pyeta çfarë kishte ndodhur dhe ai më tregoi se mësuesja e kishte qortuar para gjithë klasës, sepse për disa ditë nuk i kishte bërë detyrat. Disa shokë kishin qeshur, ndërsa ai kishte qëndruar në këmbë pa thënë asnjë fjalë. Më kërkoi të mos shkoja në shkollë, sepse kishte frikë se do të turpërohej përsëri.

Të nesërmen kërkova takim me mësuesen. Ajo më priti me respekt, por dukej e shqetësuar. Më tregoi fletoren e Arditit dhe disa faqe ku mungonin detyrat. Tha se djali kishte filluar të humbiste përqendrimin dhe shpesh dukej i përgjumur. Pastaj më pyeti nëse e kontrollonim në shtëpi. Pyetja më preku, sepse e dija se kohët e fundit nuk kishim pasur mundësi t’i kushtonim vëmendjen që meritonte.

I tregova se gruaja ime kishte pësuar një dëmtim në këmbë dhe për disa javë nuk mund të lëvizte normalisht. Unë punoja me orar të zgjatur dhe ndonjëherë kthehesha vonë. Kishim kërkuar ndihmë nga të afërmit, por jo gjithmonë kishte kush të vinte. Arditi, pa ia kërkuar askush, kishte filluar të kujdesej për motrën e vogël gjatë orëve kur unë përgatisja ushqimin dhe merresha me punët e shtëpisë.

Ai i sillte motrës ujë, i lexonte përralla dhe e mbante të zënë derisa të përfundonim punët. Shpesh ulej për detyra vetëm pasi ajo flinte. Disa mbrëmje e kisha gjetur të përgjumur mbi fletore dhe i kisha thënë të shkonte në shtrat. Mendoja se do t’i plotësonte detyrat ditën tjetër. Por ditët e vështira u shtuan dhe ai filloi të mbetej prapa.

Mësuesja më dëgjoi pa më ndërprerë. Pastaj më pyeti pse Arditi nuk i kishte treguar asgjë. I shpjegova se djali nuk dëshironte të fliste për problemet e familjes. Ai mendonte se po të ankohej, do të dukej sikur po kërkonte justifikime. Madje një mbrëmje më kishte thënë se nuk donte të na shqetësonte me detyrat, sepse e shihte sa të lodhur ishim.

Në atë moment mësuesja uli sytë. Pranoi se kishte gabuar duke e qortuar para shokëve, pa e pyetur më parë në mënyrë private. Më tha se kishte vënë re ndryshimin e tij, por kishte menduar se po kalonte shumë kohë duke luajtur. Pastaj kërkoi ta thërriste Arditin, që të mund të flisnim të tre.

Kur djali hyri, dukej i frikësuar. Mësuesja iu afrua dhe i kërkoi falje për mënyrën si kishte folur para klasës. I tha se detyrat ishin të rëndësishme, por se ai nuk duhej të ndihej i turpëruar kur kishte vështirësi. Arditi filloi të qante. Më pas tha se kishte menduar që mësuesja nuk e donte më, sepse nuk ishte aq i mirë sa më parë.

Ato fjalë më prekën më shumë se gjithçka tjetër. E kuptova se edhe unë kisha gabuar. Në përpjekje për ta mbajtur familjen, kisha lejuar që djali të merrte përgjegjësi që nuk i takonin moshës së tij. Atë ditë telefonova motrën time dhe kërkova ndihmë për disa pasdite. Ndryshova edhe orarin e punës sa ishte e mundur, që Arditi të kishte kohë për mësime dhe lojëra.

Mësuesja propozoi që për dy javë t’i jepte më pak detyra shtesë dhe ta ndihmonte të plotësonte ato që i kishin mbetur. Ajo bisedoi edhe me këshilltarin e shkollës për të gjetur mënyra mbështetjeje. Por më e rëndësishmja ishte se filloi ta pyeste Arditin si ndihej, jo vetëm nëse i kishte kryer ushtrimet.

Pas disa javësh djali im filloi të kthehej nga shkolla me buzëqeshje. Një ditë më tregoi se mësuesja e kishte përgëzuar për një hartim mbi familjen. Në të kishte shkruar se dëshironte të bëhej mjek, që një ditë të ndihmonte njerëzit që kishin nevojë. E lexova hartimin dhe kuptova sa shumë gjëra kishte mbajtur brenda vetes.

Sot Arditi i bën përsëri detyrat me dëshirë. Nëna e tij është shëruar dhe jeta jonë është kthyer gradualisht në normalitet. Nuk ia mbaj inat mësueses, sepse ajo e pranoi gabimin dhe bëri gjithçka për ta ndrequr. Por nga ajo ngjarje mësova diçka që nuk do ta harroj: pas një fëmije që nuk i ka bërë detyrat, ndonjëherë fshihet një histori që të rriturit nuk kanë marrë mundimin ta dëgjojnë.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.