Jam 39 vjeçe dhe jetoj me burrin, dy fëmijët dhe nënën time 75-vjeçare. Nëna na ndihmon shumë, sidomos kur unë dhe burri jemi në punë. Megjithatë, shpesh kemi mosmarrëveshje për mënyrën si i edukojmë fëmijët. Ajo është rritur në një kohë kur çdo send ruhej me kujdes, ndërsa unë mendoj se fëmijët duhet të jetojnë më lirshëm.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Nëna nuk e hedh kurrë bukën që mbetet nga darka. E ruan për ta përdorur ditën tjetër. Rrobat e grisura i qep, kavanozët i përdor përsëri dhe gjithmonë na kujton të mos shpërdorojmë. Unë shpesh i them se nuk kemi më nevojë t’i kursejmë gjërat ashtu si dikur. Ajo vetëm buzëqesh dhe vazhdon punën.

Një pasdite u ktheva nga puna dhe gjeta vajzën time nëntëvjeçare, Erën, duke qëndruar pranë gjyshes. Mbi tavolinë kishin një bluzë me një vrimë të vogël dhe një kuti me gjilpëra e penj. Nëna po i tregonte vajzës si të qepte, ndërsa Era e dëgjonte me shumë vëmendje. Nuk më pëlqeu aspak ajo pamje.

E pyeta nënën pse po merrej me një bluzë që kushtonte pak para. I thashë se do t’i blija një të re vajzës. Pastaj shtova se fëmijët nuk kishin pse të mësonin zakone të vjetra. Fola më ashpër seç duhej, sidomos kur pashë se Era po na dëgjonte. Nëna uli sytë dhe e vendosi gjilpërën mbi tavolinë.

“Unë vetëm desha t’i tregoj se mund t’i rregullojë gjërat, jo t’i hedhë menjëherë”, tha nëna. Por unë vazhdova të flisja. I thashë se kohët kishin ndryshuar dhe se nuk doja që vajza ime të rritej duke menduar se duhej të kursente çdo gjë. Nëna nuk u kundërshtua më. U ngrit dhe filloi t’i mblidhte sendet e qepjes.

Në atë moment Era më pyeti nëse mund të më thoshte diçka. I thashë të fliste. Ajo më shikoi drejt në sy dhe më pyeti: “Mami, nëse gjërat e vjetra nuk vlejnë më, pse gjyshja është njeriu që na mëson kaq shumë gjëra?” Mbeta pa përgjigje. Pastaj vajza shtoi: “Ti më thua gjithmonë të mos i gjykoj njerëzit. Pse po e gjykon gjyshen vetëm se ajo ka jetuar ndryshe?”

Nuk e prisja atë pyetje. E shikova nënën dhe vura re se i ishin mbushur sytë me lot. Ajo u përpoq të buzëqeshte, por nuk mundi. Për herë të parë mendova se sa shpesh e kisha bërë të ndihej sikur përvoja e saj nuk kishte më vlerë. Dhe këtë e kisha bërë para nipërve që ajo i donte aq shumë.

Era mori bluzën nga tavolina dhe më tregoi se ishte bluza e saj e preferuar. E kishte veshur në ditën e parë të shkollës dhe nuk dëshironte ta hidhte për një vrimë të vogël. Pastaj më tha se gjyshja nuk po e detyronte të qepte. Ajo vetë kishte kërkuar ta mësonte, sepse dëshironte të ishte në gjendje të rregullonte diçka pa pasur gjithmonë nevojë për ndihmën tonë.

U ula pranë nënës dhe i kërkova falje. I thashë se kisha gabuar duke menduar se gjithçka e vjetër ishte e padobishme. Ajo më kapi dorën dhe më tregoi se kur isha fëmijë, kishte kaluar shumë net duke më rregulluar rrobat për shkollë. Nuk e kishte bërë vetëm nga mungesa e parave, por edhe sepse dëshironte të më mësonte t’i vlerësoja gjërat që kisha.

Atë mbrëmje i kërkova Erës të ma tregonte çfarë kishte mësuar. Ajo mori bluzën dhe, me ndihmën e gjyshes, përfundoi qepjen. Kur e veshi, buzëqeshi me krenari. Unë e kuptova se gëzimi i saj nuk vinte nga fakti që kishim kursyer disa para. Ajo ishte e lumtur sepse kishte mësuar të bënte diçka vetë.

Ditët që pasuan fillova ta dëgjoja më shumë nënën. Nuk ramë dakord për gjithçka dhe vazhduam të kishim mendime të ndryshme. Por nuk ia kundërshtoja më çdo këshillë vetëm sepse vinte nga një brez tjetër. Fëmijët vazhduan të mësonin gjëra të reja në shkollë, ndërsa nga gjyshja mësonin punë të vogla praktike dhe histori të jetës së saj.

Sot Era vazhdon ta ruajë atë bluzë. Sa herë e shoh, më kujtohet dita kur një vajzë nëntëvjeçare më mësoi si të respektoja nënën time. E kuptova se edukata nuk do të thotë t’i pranojmë pa menduar të gjitha zakonet e së kaluarës, por as t’i përqeshim njerëzit që na i kanë mësuar. Ndonjëherë fëmijët na tregojnë se respekti fillon nga mënyra si flasim me prindërit tanë.