Jam 42 vjeç dhe babai im, 77-vjeçari Sylejman, ka kaluar pothuajse gjithë jetën duke ruajtur bagëtitë. Edhe pse tani është pensionist, vazhdon të mbajë disa dele dhe një qen të madh të Sharrit, të quajtur Balo. Qeni është shtatë vjeç dhe nuk ndahet prej tij. Unë shpesh i thosha babait se duhej të pushonte, por ai përgjigjej se nuk dinte të jetonte pa bagëtitë dhe pa Balon.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Një pasdite, te porta jonë ndaloi një veturë luksoze. Prej saj zbriti një burrë rreth 55 vjeç, i cili tha se merrej me mbarështimin e qenve të Sharrit. E kishte parë Balon në një video që nipi im kishte publikuar në internet. Sipas tij, qeni ishte jashtëzakonisht i bukur, i fuqishëm dhe i stërvitur mirë. Ai kërkoi ta shihte nga afër.

Babai e nxori Balon në oborr. Qeni qëndroi qetë pranë tij, ndërsa mysafiri e vëzhgonte me kujdes. Pas disa minutash, burri i tha se dëshironte ta blinte. Fillimisht ofroi 5.000 euro, pastaj e ngriti shumën në 10.000 euro. Unë mbeta i habitur. Me ato para mund të rregullonim çatinë e shtëpisë dhe t’i mbulonim disa shpenzime që babai i shtynte prej kohësh.

Por babai nuk u mendua fare. “Ky qen nuk është në shitje”, tha qetësisht. Burri mendoi se po përpiqej të ngrinte çmimin. I shpjegoi se qeni do të kishte kushte shumë të mira dhe kujdes profesional. Babai vetëm tundi kokën. “Nuk po them se nuk ke para. Po të them se nuk mund ta marrësh.” Mysafiri qeshi dhe e pyeti çfarë vlere mund të kishte një qen që të mos shitej as për 10.000 euro.

Babai heshti. Pastaj mori një karrige dhe ia afroi burrit. “Ulu pak, se ka diçka që nuk e di”, i tha. Edhe unë u ula pranë tyre. Babai e ledhatoi Balon në qafë dhe filloi të tregonte një ngjarje që kishte ndodhur katër dimra më parë. Unë e mbaja mend atë periudhë, por nuk e kisha dëgjuar kurrë historinë ashtu siç e tregoi babai.

Atë dimër kishte rënë shumë borë. Një pasdite, djali im gjashtëvjeçar kishte shkuar me gjyshin për t’i parë delet pranë një stalle që ndodhej jo shumë larg shtëpisë. Moti ishte dukur i qetë, por papritur kishte filluar një stuhi. Era ishte forcuar dhe bora kishte mbuluar shtegun. Babai kishte vendosur të ktheheshin menjëherë, por gjatë rrugës djali ishte larguar disa hapa për të marrë një dorezë që i kishte rënë.

Brenda pak minutash, fëmija kishte humbur nga sytë e gjyshit pas një grumbulli të madh bore. Babai kishte filluar ta thërriste, por era ia mbulonte zërin. Ai kishte provuar ta kërkonte, derisa rrëshqiti dhe lëndoi këmbën. Telefoni mezi kishte sinjal. I frikësuar se nuk do të arrinte te nipi, babai kishte thirrur Balon dhe i kishte kërkuar ta gjente djalin.

Qeni ishte nisur menjëherë në drejtimin ku kishte shkuar fëmija. Pas pak kishte filluar të lehte nga një vend pranë stallës. Djali im ishte strehuar pas një muri të ulët për t’u mbrojtur nga era, por ishte shumë i ftohtë dhe i trembur. Balo kishte qëndruar pranë tij, duke u shtrirë ngjitur me trupin e vogël dhe duke lehur herë pas here. Babai, megjithëse mezi ecte, kishte ndjekur zërin e qenit derisa i gjeti.

Ndërkohë, ne në shtëpi ishim shqetësuar dhe kishim dalë t’i kërkonim. Një fqinj kishte dëgjuar lehjet dhe na kishte drejtuar drejt stallës. Kur arritëm, e gjetëm djalin të mbështjellë me xhaketën e gjyshit, ndërsa Balo qëndronte pranë tyre. I çuam të dy menjëherë në kontroll mjekësor. Fatmirësisht, djali kishte shpëtuar pa pasoja serioze, ndërsa babait iu deshën disa javë që t’i shërohej këmba.

Kur babai përfundoi tregimin, vura re se mysafiri nuk po buzëqeshte më. Ai e shikoi Balon, i cili rrinte i qetë pranë këmbëve të të zotit. “Atë natë ky qen nuk ruajti vetëm delet”, tha babai. “Ai qëndroi pranë nipit tim kur unë nuk mund të arrija tek ai. Si ta shes sot, vetëm pse dikush më ofron para?” M’u mbushën sytë me lot, sepse djali im ishte ai fëmijë që Balo kishte ndihmuar të shpëtonte.

Burri e kuptoi se oferta e tij nuk kishte më kuptim. I kërkoi falje babait që kishte këmbëngulur dhe tha se nuk e kishte ditur historinë. Para se të largohej, e pyeti nëse mund të vinte ndonjëherë për ta parë Balon dhe për të mësuar më shumë për mënyrën si babai e kishte rritur. Babai pranoi me kënaqësi. Ata biseduan gjatë për qentë e bagëtive, ndërsa unë e kuptova se pse Balo ishte kaq i rëndësishëm për familjen tonë.

Sot djali im është dhjetë vjeç. Sa herë shkon te gjyshi, gjëja e parë që bën është të përqafojë Balon. Babai nuk i ka marrë ato 10.000 euro, por nuk është penduar asnjë çast. Unë vetë dikur mendoja se gjithçka kishte një çmim. Tani e di se disa gjëra nuk mund të maten me para. Për ne Balo nuk është thjesht një qen i mirë. Është miku besnik që në një natë të ftohtë dimri qëndroi pranë fëmijës tim derisa arritëm ta shpëtonim.