Jam 36 vjeçe dhe nëna ime, Merita, është 73 vjeçe. Që kur isha fëmijë, në shtëpinë tonë kishte gjithmonë një pjatë më shumë në tavolinën e darkës. Edhe kur ishim vetëm tre veta, nëna vendoste katër pjata. Kur e pyesja përse, më thoshte se atë vend e kishte ruajtur për një mysafir që mund të kthehej një ditë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Në fillim mendova se ishte një zakon i vjetër. Por kur u rrita, vura re se nëna e bënte këtë çdo mbrëmje, pa përjashtim. Ndonjëherë vendoste edhe pak ushqim në atë pjatë. Nëse askush nuk vinte, ushqimin e ruante për të nesërmen. Babai nuk e kundërshtonte, por sa herë e pyesja, më thoshte ta lija nënën të qetë.

Kaluan shumë vite. Unë u martova dhe krijova familjen time, por vazhdoja ta vizitoja nënën pothuajse çdo ditë. Babai ndërroi jetë para pesë vitesh. Edhe pas vdekjes së tij, nëna nuk e ndryshoi zakonin. Një mbrëmje i thashë se nuk kishte kuptim të shtronte për dikë që nuk kishte ardhur për kaq gjatë. Ajo buzëqeshi dhe më tha se disa premtime nuk harrohen.

Një të premte, rreth orës nëntë të mbrëmjes, isha duke darkuar me nënën kur dëgjuam trokitje në portë. U ngrita ta hapja. Përpara meje qëndronte një burrë rreth 45 vjeç, me flokë pak të thinjur dhe një kostum të errët. Dukej i emocionuar. Më pyeti nëse aty jetonte ende një grua e quajtur Merita.

Kur ia thashë nënës emrin e tij, ajo u ngrit menjëherë nga tavolina. Burri hyri ngadalë në dhomë dhe shikoi përreth. Papritur sytë iu ndalën te pjata që qëndronte në vendin bosh. Ai e pyeti nënën nëse e kishte ruajtur vërtet atë vend gjithë këto vite. Nëna nuk mundi të përgjigjej. Vetëm iu afrua dhe e përqafoi duke qarë.

Burri quhej Ardian. Para tridhjetë vitesh, kur ishte vetëm pesëmbëdhjetë vjeç, kishte jetuar për disa muaj pranë shtëpisë sonë. Prindërit i kishin vdekur dhe ai ishte kujdesur për veten derisa të gjendej një i afërm që mund ta merrte. Ishte shumë i turpshëm dhe rrallë kërkonte ndihmë. Nëna ime e kishte vënë re se shpesh rrinte jashtë deri vonë, pa ngrënë darkë.

Një mbrëmje ajo e kishte ftuar të hante me ne. Ardiani fillimisht kishte refuzuar, por më vonë kishte pranuar. Pas asaj dite, nëna i kishte përgatitur gjithmonë një vend në tavolinë. Nuk e pyeste për problemet e tij dhe nuk e bënte të ndihej si barrë. Thjesht i thoshte se dera ishte e hapur dhe se mund të vinte sa herë kishte uri.

Pas disa muajsh, një dajë i Ardianit kishte ardhur për ta marrë të jetonte me familjen e tij jashtë vendit. Ditën e largimit, djali kishte shkuar ta përshëndeste nënën. Ajo i kishte përgatitur darkën e tij të preferuar dhe i kishte thënë të mos harronte se kishte njerëz që e donin. Ardiani i kishte premtuar se një ditë do të kthehej dhe do të ulej përsëri në të njëjtën tavolinë.

Por jeta e kishte çuar larg. Fillimisht kishte pasur vështirësi me përshtatjen, pastaj kishte vazhduar shkollimin dhe kishte filluar punë. Me kalimin e viteve kishte krijuar familje dhe një biznes të vogël. Shpesh kishte menduar të kthehej, por nuk kishte ditur nëse familja jonë jetonte ende në të njëjtën shtëpi. Vetëm kohët e fundit, përmes një të njohuri të vjetër, kishte arritur ta gjente adresën.

E pyeta nënën përse nuk ma kishte treguar këtë histori. Ajo më tha se nuk donte ta kthente mirësinë e dikurshme në diçka për të cilën të lavdërohej. “Kur ai iku, më tha se do të kthehej një ditë për darkë”, më shpjegoi. “Unë ia premtova se do ta kishte vendin e tij. Nuk e dija nëse do të vinte ndonjëherë, por nuk doja ta harroja atë premtim.”

Ardiani u ul në karrigen bosh dhe filloi të tregonte për jetën e tij. Kishte dy fëmijë dhe dëshironte t’i sillte një ditë për ta njohur gruan që e kishte ndihmuar në fëmijëri. Pastaj nxori telefonin dhe u tregoi atyre përmes një telefonate vendin ku dikur kishte ngrënë darkë. Nëna ime qeshte dhe qante njëkohësisht. Për herë të parë pas shumë vitesh, tavolina jonë nuk kishte asnjë vend bosh.

Sot Ardiani na viziton sa herë ka mundësi. Edhe fëmijët e tij e thërrasin nënën time gjyshe Merita. Ajo nuk e shtron më pjatën duke pritur dikë nga e kaluara, por vazhdon të përgatisë gjithmonë pak ushqim më shumë për këdo që mund të vijë. Unë e kuptova se për tridhjetë vite ajo nuk kishte pritur thjesht një mysafir. Kishte ruajtur një premtim që ia kishte dhënë një fëmije të vetmuar, duke i treguar se diku në këtë botë ai do të kishte gjithmonë një vend në tavolinë.