Jam 35 vjeçe dhe jetoj në Maqedoni me burrin tim, Albanin, dhe djalin tonë 8-vjeçar, Erisin. Burri im ka një punishte të vogël mobiliesh në katin përdhes të shtëpisë, ndërsa unë punoj në një dyqan. Nuk jemi familje e pasur, por përpiqemi t’i mësojmë djalit që të respektojë njerëzit dhe të mos i gjykojë nga rrobat apo gjendja ekonomike. Megjithatë, një pasdite ai më dha një mësim që nuk do ta harroj kurrë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Ishte e shtunë dhe kishim dalë për të blerë bukë. Erisi mbante në xhep pesë euro që ia kishte dhënë gjyshja një ditë më parë. Kishte planifikuar të blinte një makinë lodër që e kishte parë në një dyqan. Por kur dolëm nga furra, pamë një burrë rreth 64 vjeç, të ulur pranë murit. Kishte një pallto të vjetër, këpucë të konsumuara dhe një gotë plastike ku njerëzit mund të linin ndonjë monedhë.

Djali më pyeti pse ai burrë rrinte aty. I shpjegova se ndoshta po kalonte një periudhë të vështirë dhe kishte nevojë për ndihmë. Erisi më shikoi dhe më tha se dëshironte t’i jepte pesë eurot e veta. E pyeta nëse ishte i sigurt, sepse e dija sa shumë e donte lodrën. Ai pohoi me kokë. Pastaj iu afrua burrit dhe ia zgjati paratë. “Merre, xhaxhi. Makinën lodër mund ta blej një herë tjetër”, i tha.

Burri e shikoi i habitur. I mori paratë dhe e falënderoi disa herë. Pastaj e pyeti Erisin si e kishte emrin. Djali ia tregoi dhe e pyeti pse nuk punonte. Për një çast u ndjeva në siklet, por burri nuk u zemërua. Ai tha se kishte punuar shumë vite si marangoz, por se kishte mbetur pa punë pasi punishtja ku ishte punësuar ishte mbyllur. Kohët e fundit kishte pasur vështirësi edhe me banimin. Erisi e dëgjoi me shumë vëmendje.

Unë po bëhesha gati të vazhdonim rrugën kur Erisi tha diçka që nuk e dëgjova plotësisht. Ai nxori nga xhepi një kartëvizitë të vogël të punishtes së babait të vet, të cilën e kishte marrë nga banaku atë mëngjes. Ia zgjati burrit dhe i tha disa fjalë. Mendova se thjesht po i tregonte ku punonte babai. Nuk i kushtova shumë rëndësi. E mora djalin për dore dhe shkuam në shtëpi, ku ai ia tregoi babait se kishte dhuruar paratë e lodrës.

Kaluan tri ditë. Të martën pasdite, ndërsa po përgatisja drekën, dëgjova dikë që trokiti te hyrja e punishtes, pranë derës së shtëpisë sonë. Kur dola, pashë të njëjtin burrë që kishim takuar pranë furrës. Këtë herë kishte veshur një këmishë të pastër dhe mbante një çantë të vjetër me vegla pune. U habita dhe e pyeta nëse kishte nevojë për ndihmë. Ai më tha se quhej Qamil dhe se kishte ardhur të fliste me burrin tim për një mundësi pune.

Thirra Albanin nga punishtja. Qamili i tregoi se për më shumë se tridhjetë vite kishte punuar me mobilie druri, por pas mbylljes së punishtes së mëparshme nuk kishte arritur të gjente punë të qëndrueshme. Pastaj nxori nga çanta një kuti të vogël prej druri, të cilën e kishte punuar vetë. Kapaku ishte gdhendur me kujdes dhe mbyllej në mënyrë të përkryer. Albani e mori në dorë, e kontrolloi dhe e pyeti për disa teknika të punimit. Qamili iu përgjigj me siguri.

Kur e pyeta si e kishte gjetur punishten tonë, Qamili nxori kartëvizitën që ia kishte dhënë Erisi. Në anën e pasme, djali kishte shkruar me shkronja të mëdha: “BABAI IM RREGULLON MOBILIE. PYETE PËR PUNË.” Mbeta pa fjalë. Nuk e dija se im bir kishte shkruar diçka të tillë. Qamili buzëqeshi dhe më tha se ato fjalë e kishin prekur më shumë se paratë. “Njerëzit më shikonin si dikë që vetëm kërkon ndihmë”, tha ai. “Djali juaj mendoi se unë ende mund të bëja diçka.”

Albani nuk i premtoi menjëherë një vend pune, sepse punishtja jonë ishte e vogël dhe porositë ndryshonin nga muaji në muaj. Megjithatë, i propozoi Qamilit të provonte një punë me pagesë: restaurimin e një komodine të vjetër që një klient kishte sjellë për riparim. Qamili pranoi me kënaqësi. Të nesërmen erdhi herët, veshi përparësen dhe filloi punën. Albani më tha se kishte kohë pa parë dikë që punonte drurin me aq durim dhe kujdes.

Pas disa ditësh, komodina ishte restauruar shumë bukur dhe klienti mbeti i kënaqur. Albani filloi t’i jepte Qamilit punë të tjera të vogla, gjithmonë me pagesë sipas marrëveshjes. Qamili nuk u bë i pasur dhe problemet e tij nuk u zhdukën brenda natës, por gradualisht filloi të kishte të ardhura më të rregullta. Me ndihmën e disa të afërmve gjeti edhe një dhomë me qira ku mund të qëndronte. Më vonë na tregoi se kishte filluar të kursente për të blerë disa vegla të reja.

Një pasdite, Qamili erdhi me një makinë të vogël lodër prej druri që e kishte punuar vetë. Ia dha Erisit dhe i tha se dëshironte ta falënderonte për mirësinë e tij. Djali u gëzua jashtë mase. Pastaj Qamili nxori nga xhepi një kartëmonedhë pesëeuroshe dhe ia zgjati. Erisi nuk pranoi ta merrte. “Unë t’i dhashë sepse doja të të ndihmoja”, i tha. Qamili i buzëqeshi dhe ia vendosi paratë në dorë. “Atëherë ruaji që një ditë të ndihmosh dikë tjetër”, iu përgjigj.

Sot Qamili vazhdon të bashkëpunojë herë pas here me burrin tim dhe shpesh vjen të na përshëndesë. Erisi e mban makinën prej druri mbi tavolinën e tij dhe u tregon shokëve se e ka punuar një mjeshtër i vërtetë. Kur e kujtoj atë ditë pranë furrës, kuptoj se nuk ishin pesë eurot ato që ndryshuan gjithçka. Ishte fakti që një fëmijë tetëvjeçar nuk pa vetëm një burrë që kërkonte ndihmë. Ai pa një njeri që mund të kishte ende diçka të vlefshme për t’i ofruar botës.