Jam 32 vjeçe dhe jetoj në Gjakovë me burrin tim, Arlindin, dhe dy fëmijët tanë. Prej tetë vitesh jam pjesë e familjes së tij. Vjehrra ime, 69-vjeçarja Sabrije, jeton në shtëpinë ngjitur. Ajo është grua e qetë dhe zemërmirë, por ka një zakon që gjithmonë më ka bërë kureshtare. Çdo të premte gatuan më shumë ushqim sesa i nevojitet dhe e vendos një pjesë në enë të veçanta.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Në fillim mendoja se ushqimin ua dërgonte ndonjë të afërmi. Kur e pyesja, më thoshte se po ndihmonte një njeri që kishte nevojë. Nuk më jepte shpjegime të tjera. Vura re se gjithmonë përgatiste edhe një bukë të freskët dhe e mbështillte me kujdes. Arlindi nuk dinte shumë për këtë zakon. Kur e pyeta, më tha se nëna e tij kishte ndihmuar gjithmonë njerëz dhe se nuk kishte asgjë të pazakontë.

Një të premte, ndërsa po kthehesha nga tregu, e pashë vjehrrën duke ecur me një çantë të madhe. Ajo nuk më vuri re. Ishte duke mbajtur dy enë ushqimi dhe një bukë. Për shkak se kishte kohë që ankohej për dhimbje në gju, u shqetësova dhe vendosa ta ndiqja nga larg, për të parë nëse kishte nevojë për ndihmë. Pas disa rrugicave, ajo ndaloi para një shtëpie të vjetër, në një lagje që nuk e njihja mirë.

Derën ia hapi një burrë rreth 65 vjeç, me flokë të thinjur dhe një bastun në dorë. Sapo e pa Sabrijen, buzëqeshi me trishtim. Ajo ia dha çantën dhe e pyeti si ishte me shëndet. Burri i tha se nuk duhej të lodhej më për të. Pastaj dëgjova një fjali që më la të habitur: “Kanë kaluar kaq shumë vite, motër. Ti nuk më ke asnjë borxh.” Vjehrra ia shtrëngoi dorën dhe iu përgjigj se disa mirësi nuk harroheshin kurrë.

U largova pa u afruar, sepse nuk doja ta vija në siklet. Por gjatë gjithë ditës mendova për atë që kisha dëgjuar. Në mbrëmje shkova te vjehrra dhe i tregova se e kisha parë. Ajo më pyeti nëse kisha menduar diçka të keqe. I thashë se jo, por se isha shqetësuar për gjurin e saj dhe doja të kuptoja pse udhëtonte çdo javë deri në atë lagje. Sabrija heshti gjatë. Pastaj më ftoi të ulesha dhe më tha se kishte ardhur koha të më tregonte një histori.

Më shpjegoi se burri quhej Osman dhe kishte qenë mik i familjes së tyre për shumë vite. Rreth 25 vite më parë, kur Arlindi ishte vetëm nëntë vjeç, kishte pasur nevojë për një operacion të rëndësishëm. Familja kishte qenë në gjendje të vështirë ekonomike. Vjehrri im, që sot nuk jeton më, punonte në ndërtimtari dhe kishte mbetur për disa muaj pa punë. Kishin siguruar një pjesë të parave për trajtimin, por u mungonte një shumë që nuk dinin ku ta gjenin.

Osmani, i cili në atë kohë punonte si shofer kamioni, kishte dëgjuar për problemin e tyre. Pa u kërkuar asgjë, kishte marrë një pjesë të kursimeve të veta dhe ua kishte dhënë. Ishte një shumë e madhe për mundësitë e tij. Me ato para, familja kishte arritur të mbulonte shpenzimet që i mungonin. Arlindi ishte operuar dhe më pas ishte shëruar mirë. Prindërit i kishin treguar se kishin marrë ndihmë nga miqtë, por nuk ia kishin përmendur Osmanin dhe shumën që ai kishte dhënë.

E pyeta vjehrrën pse nuk ia kishte treguar kurrë të vërtetën djalit. Ajo më tha se në fillim ishte shumë i vogël për të kuptuar shqetësimet financiare. Më vonë, kur familja ishte stabilizuar, Osmani u kishte kërkuar të mos e përmendnin ndihmën e tij. “Nuk dua që djali të rritet duke menduar se më ka borxh diçka”, u kishte thënë. Sabrija dhe burri i saj ishin përpjekur t’ia kthenin paratë, por Osmani nuk i kishte pranuar. Ai kishte thënë se e kishte bërë për një fëmijë që kishte nevojë.

Vitet kishin kaluar dhe jeta e Osmanit kishte ndryshuar. Gruaja i kishte ndërruar jetë, ndërsa një problem shëndetësor ia kishte vështirësuar punën. Tani jetonte vetëm dhe të ardhurat i kishte të kufizuara. Kur Sabrija kishte mësuar për gjendjen e tij, kishte filluar t’i dërgonte ushqim çdo të premte. Osmani shpesh nuk pranonte para, por ushqimin e merrte sepse Sabrija i thoshte se kishte gatuar më shumë dhe nuk dëshironte të hidhej. Kështu kishin vazhduar për disa vite.

Kur e dëgjova historinë, më dolën lotët. Njeriu të cilit vjehrra ime i çonte ushqim ishte një nga njerëzit që e kishte ndihmuar burrin tim të merrte trajtimin e nevojshëm kur ishte fëmijë. E pyeta Sabrijen nëse nuk ishte koha që Arlindi ta dinte. Ajo më tha se kishte menduar shpesh për këtë, por kishte dashur të respektonte dëshirën e Osmanit. I propozova që fillimisht ta pyesnim Osmanin nëse do të ishte i gatshëm të takohej me të. Vjehrra pranoi.

Të premten tjetër shkuam të dyja te Osmani. I treguam se Arlindi ishte rritur, ishte bërë baba dhe se dëshironim që ai ta njihte njeriun që e kishte ndihmuar dikur. Osmani u emocionua dhe, pas pak mendimesh, pranoi. Disa ditë më vonë e ftuam për drekë te ne. Kur Arlindi dëgjoi historinë, mbeti pa fjalë. E përqafoi Osmanin dhe e falënderoi. Osmani i tha se nuk donte shpërblim, por u gëzua kur mësoi se fëmija që kishte ndihmuar dikur kishte krijuar një familje të lumtur.

Sot Osmani nuk e kalon më çdo të premte duke pritur vetëm Sabrijen. Ndonjëherë shkojmë ne me fëmijët, herë të tjera e ftojmë për drekë në shtëpinë tonë. Arlindi e ka ndihmuar të rregullojë disa gjëra në shtëpi dhe i ofron ndihmë sa herë ka nevojë, pa e bërë të ndihet në borxh. Vjehrra vazhdon të gatuajë të premteve, por tani nuk ka pse ta mbajë më të fshehtë. Nga ajo histori mësova se mirënjohja nuk ka afat. Ndonjëherë një e mirë që bëjmë sot vazhdon të jetojë në zemrat e njerëzve edhe pas 25 vitesh.