Le të fillojmë me një falje — Shkambi shpreh keqardhje të thellë për dhimbjen që ka shkaktuar tek familja e Astrit Kalaja dhe fëmijët e tij.
VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!
Ai i drejtohet edhe vetë familjes së tij, të afërmve, miqve dhe kolegëve, duke pranuar se veprimi i tij nuk është vetëm i papranueshëm, por ka sjellë tronditje të madhe.
Në letrën e tij ai e përshkruan ngjarjen si një “reagim i palogjikshëm” ndaj një vendimi gjyqësor që sipas tij ishte po aq i palogjikshëm.
Ai argumenton se vendimi në çështjen përkatëse nuk ka qenë thjesht i padrejtë, por ka përmbajtur elementë të ndërhyrjes së jashtme dhe shkeljes së parimeve themelore të procedurës gjyqësore.
Shkambi rendit se xhaxhai i tij, Gjon Shkambi, sipas tij ishte “kthyer në një eksperiment njerëzor” nga sistemi gjyqësor për më shumë se një dekadë, gjë që ka nxitur frustrimin e tij.
Ai pranon se reagimi i tij ishte i gabuar dhe përplas veten me moralin e tij: edhe nëse padrejtësia ekziston, nuk justifikohet vrasja dhe armiku nuk zgjidhet me hak.
Letra tregon se menjëherë pas ngjarjes ai u dorëzua pa rezistencë, ndërkohë që përmend se ka pritur të arrijnë organet ligjzbatuese për t’u dorëzuar.
Ai i bën thirrje qytetarëve që nuk duhet të heqin dorë nga të drejtat e tyre, por thekson se mjetet që përdoren duhet të jenë brenda kornizës së ligjit.
Në një pjesë të letrës ai shpreh shqetësim të thellë për gjendjen e sistemit të drejtësisë, duke theksuar se disa vendime janë të padrejta dhe se disa magjistratë nuk kanë moral njerëzor.
Ai përmend se vendime të tilla dëmtojnë individët dhe përkeqësojnë besimin publik në institucionet e drejtësisë, duke treguar nevojën për reforma.
Në mbyllje, ai shkruan se ka shumë të tjera për të treguar dhe premton se do t’i zbulojë “kur të vijë momenti”, duke lënë një paralajmërim.
Ai i drejtohet fëmijëve të gjyqtarit me fjalët se, edhe pse ata mund ta urrejnë, duhet të kërkojnë të vërtetën, sepse sipas tij ata që ndikuan vendimin janë po aq fajtorë.