Jam 35 vjeç dhe para disa muajsh humba nënën time, e cila ndërroi jetë në moshën 72-vjeçare. Ajo ishte një grua e qetë që gjithë jetën i kishte ndihmuar të tjerët. Ditën e varrimit, shtëpia jonë u mbush me të afërm dhe fqinjë. Por një mysafire e panjohur do të më zbulonte diçka që nëna nuk ma kishte treguar kurrë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Isha duke pritur njerëzit që vinin për ngushëllime kur te dera u shfaq një plakë rreth 80 vjeçe. Mbante një shami të errët dhe ecte ngadalë me bastun. Më përqafoi dhe më tha se nëna ime kishte qenë njeri i rrallë. E ftova të ulej, por ajo më kërkoi të mos e zinte askush karrigen pranë dritares.

Nuk e kuptova kërkesën e saj. E pyeta nëse po priste dikë dhe ajo pohoi me kokë. “Ajo karrige duhet të jetë e lirë kur të vijë”, më tha. Mendova se bëhej fjalë për një të afërm të largët. Ia plotësova dëshirën dhe i kërkova familjarëve ta linin vendin bosh.

Kaluan disa orë. Njerëzit vinin e largoheshin, ndërsa plaka vazhdonte të shikonte drejt derës. Kur një mysafir deshi të ulej në karrigen bosh, ajo iu lut të zgjidhte një vend tjetër. Disa familjarë filluan të pyesnin kush ishte kjo grua. Askush nuk e njihte dhe as unë nuk kisha dëgjuar ndonjëherë për të.

Më në fund u ula pranë saj dhe e pyeta si e kishte njohur nënën time. Plaka më tha se quhej Emine dhe se kishin qenë fqinjë shumë vite më parë. Pastaj shtoi se kishte ardhur për të përmbushur një dëshirë të vajzës së saj. “Nëse nuk do të ishte nëna jote, vajza ime nuk do ta kishte jetën që ka sot”, më tha.

Emineja më tregoi se para dyzet vitesh kishte jetuar në kushte shumë të vështira. Burri i saj ishte sëmurë dhe ajo punonte me orë për të ushqyer familjen. Vajza e saj shtatëvjeçare shpesh mungonte në shkollë, sepse nuk kishte rroba të përshtatshme, libra dhe mundësi të ndiqte rregullisht mësimet.

Një ditë nëna ime, që atëherë ishte 32 vjeçe, kishte vënë re vajzën duke qëndruar e vetme pranë portës së shkollës. Ajo kishte mësuar për vështirësitë e familjes dhe kishte shkuar të bisedonte me Eminën. Pa bërë zhurmë, kishte siguruar libra, veshmbathje dhe materiale shkollore. Pastaj kishte filluar ta ndihmonte vajzën me mësimet çdo pasdite.

Për disa vite, nëna ime e kishte mbështetur atë fëmijë sikur të ishte vajza e saj. Kur familja nuk kishte mundësi të paguante transportin, ajo gjente mënyra për ta ndihmuar. Kur vajza mendonte ta linte shkollën, nëna ime e inkurajonte të vazhdonte. Emineja më tregoi se nëna kurrë nuk kishte kërkuar falënderime dhe as nuk i kishte treguar dikujt për ndihmën që jepte.

Vajza quhej Valbona. Ajo kishte vazhduar shkollimin, kishte përfunduar universitetin dhe ishte bërë mësuese. Sot ndihmonte edhe fëmijë nga familje që nuk kishin mundësi ekonomike. Emineja më tha se vajza ishte nisur nga larg sapo kishte dëgjuar lajmin e vdekjes së nënës sime. Karrigia pranë dritares po ruhej për të.

“Kur ishte e vogël, nëna jote e ulte Valbonën gjithmonë pranë asaj dritareje për të mësuar”, më tha plaka. Sipas saj, nëna i përsëriste vajzës se një ditë do të bëhej dikush që do t’u ndihmonte të tjerëve. Emineja kishte kërkuar ta ruanim atë vend që vajza të mund të ulej edhe një herë aty, për të kujtuar gruan që i kishte ndryshuar jetën.

Pak më vonë dëgjuam një veturë në oborr. Një grua rreth 47 vjeçe hyri me sy të skuqur nga të qarët. Ajo përqafoi Eminën, pastaj u afrua tek unë. “Nëna jote ishte arsyeja pse nuk e lashë shkollën”, më tha. Më tregoi se kishte ndihmuar qindra nxënës gjatë punës së saj dhe se çdo vit përpiqej të mbështeste disa fëmijë që rrezikonin ta ndërprisnin shkollimin.

Valbona u ul për pak kohë në karrigen pranë dritares. Unë u ula përballë saj dhe dëgjova kujtimet që tregonte për nënën time. Atë ditë kuptova se një njeri mund të lërë pas shumë më tepër sesa familja e tij arrin të shohë. Sot vazhdojmë të takohemi me Valbonën dhe Eminën. Karrigia nuk qëndron më bosh, por sa herë e shoh, kujtoj se mirësia e nënës sime vazhdon të jetojë te njerëzit që ajo kishte ndihmuar.