Para një viti u martova me burrin tim, Erionin, pas tre vitesh lidhjeje. Ai ishte djalë i sjellshëm, punëtor dhe gjithmonë më trajtonte me respekt. Por nëna e tij, 58-vjeçarja Lumnije, nuk më kishte pranuar plotësisht që nga fillimi. Arsyeja nuk ishte ndonjë zënkë mes nesh. Ajo thjesht mendonte se familja ime nuk ishte në të njëjtin nivel ekonomik me familjen e saj.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Babai im, 63-vjeçari Iliri, kishte punuar për shumë vite si punonjës pastrimi në komunë. Nëna ime punonte herë pas here duke qepur rroba për fqinjët. Nuk kishim pasur kurrë shumë para, por prindërit na kishin rritur me ndershmëri dhe sakrifica. Babai më kishte ndihmuar të përfundoja shkollën dhe gjithmonë më thoshte të mos turpërohesha nga puna e tij. Megjithatë, e kisha vënë re se Lumnija shpesh bënte komente për profesionin e babait.

Kur filluam përgatitjet për dasmën, gjërat u vështirësuan. Vjehrra dëshironte një dasmë shumë të madhe dhe kërkonte që ne të jetonim në katin e sipërm të shtëpisë së saj. Unë dhe Erioni kishim plane të tjera. Kishim kursyer për të marrë një apartament me qira, sepse dëshironim ta fillonim jetën bashkë dhe t’i organizonim vetë përgjegjësitë tona. Nuk donim të largoheshim nga prindërit, por as të ishim të varur nga vendimet e tyre.

Erioni kishte biseduar disa herë me nënën e tij për këtë çështje, por ajo nuk e pranonte lehtë. Mendonte se një djalë i vetëm duhej të jetonte pranë prindërve dhe se nusja duhej të përshtatej me rregullat e shtëpisë. Unë përpiqesha të mos përfshihesha në debate. I thosha Erionit se nuk doja ta prishja marrëdhënien me nënën e tij. Ai më siguronte se do ta zgjidhnim bashkë dhe se martesa jonë nuk duhej të fillonte me grindje.

Dita e dasmës erdhi më në fund. Restoranti ishte mbushur me rreth 250 mysafirë. Unë kisha veshur fustanin e bardhë që e kisha ëndërruar prej fëmijërisë, ndërsa Erioni dukej shumë i lumtur. Babai im kishte blerë një kostum të ri vetëm për atë ditë. Kur më pa të veshur si nuse, iu mbushën sytë me lot. Më përqafoi dhe më tha se nuk kishte dhuratë më të madhe për të sesa të më shihte të lumtur.

Në fillim gjithçka shkoi mirë. Kërcyem, bëmë fotografi dhe përshëndetëm familjarët. Por gjatë mbrëmjes, disa të afërm të Erionit filluan të flisnin për shtëpinë ku do të jetonim. Një kushëri përmendi apartamentin që kishim marrë me qira. Lumnija u habit dhe e pyeti Erionin nëse ishte e vërtetë. Ai i tha se po dhe se kishim planifikuar t’ia shpjegonim edhe një herë pas dasmës. Ajo u zemërua shumë, sepse e kishte kuptuar se vendimi ynë ishte përfundimtar.

Pak më vonë, kur po përgatiteshim të përshëndesnim familjen e dhëndrit, Lumnija u ngrit papritur nga tavolina. I kërkoi këngëtarit të ndalte muzikën. Pastaj më tregoi me gisht dhe tha me zë të lartë: “Kjo nuse nuk hyn në shtëpinë time!” Filloi të ankohej se unë po ia largoj djalin nga familja dhe se nuk kisha respektuar dëshirën e saj. Disa mysafirë mbetën të shtangur, ndërsa të tjerët pëshpëritnin mes tyre. Unë ndjeva sikur toka po më hapej nën këmbë.

U përpoqa të mos qaja, por lotët më dolën vetë. Erioni iu afrua nënës dhe i kërkoi ta vazhdonin bisedën privatisht. Ajo nuk pranoi dhe tha se kishte të drejtë të vendoste kush hynte në shtëpinë e saj. Atëherë babai im u ngrit ngadalë nga karrigia. Ai kishte dëgjuar gjithçka, por nuk dukej i zemëruar. Iu afrua Lumnijes dhe i tha qetësisht: “Zonjë, vajzën time nuk po ta jap për shtëpinë tënde; po e martoj me djalin tënd, që të ndërtojnë jetën e tyre.”

Për disa sekonda askush nuk foli. Babai vazhdoi duke thënë se e respektonte shtëpinë dhe mundin e saj, por se vajza e tij nuk ishte një send që duhej pranuar ose refuzuar te dera. “Unë kam pastruar rrugë gjithë jetën që fëmijët e mi të ecin me kokën lart”, shtoi ai. “Nuk dua që sot vajza ime të ulë kokën para askujt.” Ato fjalë më prekën thellë. Nuk e kisha dëgjuar kurrë babanë të fliste me aq vendosmëri para njerëzve.

Pastaj Erioni mori mikrofonin. Ai tha se e donte dhe e respektonte nënën, por se vendimin për të jetuar veçmas e kishim marrë të dy. Nuk ishte diçka që unë ia kisha imponuar. “Nënë, shtëpia jote do të jetë gjithmonë shtëpia ku jam rritur”, i tha. “Por tani unë dhe gruaja ime duhet ta ndërtojmë shtëpinë tonë.” Pastaj më mori për dore dhe më tha se nuk kishte ndërmend të më linte vetëm në një moment të tillë. Për mua, mbështetja e tij kishte më shumë rëndësi se çdo fjalë e mysafirëve.

Lumnija nuk u përgjigj. U ul në karrige dhe pjesa tjetër e dasmës vazhdoi më qetë. Pas disa ditësh, Erioni shkoi ta vizitonte dhe biseduan gjatë. Ajo pranoi se kishte reaguar keq dhe se kishte pasur frikë se mos humbiste afërsinë me djalin. Më vonë më telefonoi edhe mua. Nuk ishte një bisedë e lehtë, por më kërkoi falje që më kishte turpëruar para familjes. I thashë se dëshiroja të kishim një marrëdhënie të mirë, por se vendimet e martesës sonë duhej të respektoheshin.

Sot jetojmë në apartamentin tonë të vogël. E vizitojmë Lumnijen rregullisht dhe ndonjëherë ajo vjen për drekë te ne. Marrëdhënia jonë po përmirësohet gradualisht, edhe pse nuk e kemi harruar atë që ndodhi. Por sa herë e shikoj fotografinë ku babai më përcjell drejt Erionit, më kujtohen fjalët e tij. Ai nuk kishte pasuri të mëdha dhe as ndonjë pozitë të rëndësishme. Kishte vetëm dinjitetin e tij. Dhe atë natë më tregoi se dinjiteti është një nga dhuratat më të çmuara që një prind mund t’ia japë fëmijës.