Jam 57 vjeçe dhe jetoj në Shkup. Kam vetëm një djalë, Endritin, të cilin e kam rritur pothuajse e vetme pas vdekjes së burrit tim. Për vite të tëra kam punuar si rrobaqepëse, duke kursyer sa mundesha që ai të shkollohej dhe të mos i mungonte asgjë. Kur më tregoi se dëshironte të martohej me një vajzë të quajtur Elira, u gëzova shumë. Ajo ishte e sjellshme dhe që në takimin e parë më trajtoi me respekt.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Elira ishte 28 vjeçe dhe punonte si mësuese. Familja e saj jetonte në një fshat pranë Tetovës. Para dasmës, gjatë përgatitjeve, vura re se nëna e Elirës kishte probleme me shëndetin dhe lodhej shpejt. Nuk e pyeta shumë, sepse nuk doja të ndërhyja në punët e tyre. Por një ditë Elira më telefonoi duke qarë. Nëna e saj duhej të shtrohej për disa javë në spital, ndërsa ajo nuk dinte si t’i organizonte punën dhe kujdesin për familjen.

I thashë Elirës të mos shqetësohej për gjithçka njëherësh. Meqë atë periudhë kisha më pak punë, i propozova të shkoja me të në spital kur kishte nevojë. Për disa javë e shoqërova nënën e saj në kontrolle, i çoja ushqim dhe ndihmoja me punët e shtëpisë. Nuk bëra ndonjë gjë të jashtëzakonshme. Thjesht e dija sa e rëndë është kur njeriu përballet me sëmundjen e dikujt që e do dhe nuk ka kë të thërrasë për ndihmë.

Elira më falënderonte vazhdimisht, por unë i thosha se së shpejti do të bëheshim një familje. Nuk i tregova Endritit çdo gjë që bëja, sepse nuk doja që ai të mendonte se duhej të më falënderonte. Për fat të mirë, gjendja e nënës së Elirës u përmirësua dhe ajo arriti të merrte pjesë në dasmë. Mendova se ajo periudhë e vështirë kishte mbetur pas nesh dhe se tani mund të gëzonim të qetë.

Dita e dasmës erdhi në një të shtunë të bukur. Restoranti ishte zbukuruar me lule të bardha dhe ishin ftuar rreth 300 mysafirë. Endriti dukej i lumtur, ndërsa Elira shkëlqente me fustanin e saj. Unë kisha veshur një fustan ngjyrë blu të errët dhe mezi prisja momentin kur nusja do të hynte në sallë. Për mua ishte një nga ditët më të rëndësishme të jetës.

Pas hyrjes së çiftit, sipas zakonit, Elira filloi të përshëndeste familjarët. Kur erdhi radha ime, u ngrita dhe hapa krahët për ta përqafuar e puthur në faqe. Por ajo u tërhoq një hap pas dhe më tha: “Jo, nënë. Nuk mund ta bëj këtë.” Për një çast mendova se kisha bërë diçka që e kishte lënduar. Disa mysafirë u kthyen nga ne, ndërsa Endriti iu afrua i shqetësuar dhe e pyeti çfarë po ndodhte.

Elira i kërkoi këngëtarit mikrofonin. Pastaj u kthye nga mysafirët dhe tha se para se të më përshëndeste, dëshironte t’u tregonte diçka. Salla u qetësua. Unë isha shumë në siklet dhe doja që gjithçka të mbaronte sa më shpejt. Por ajo filloi të fliste për javët kur nëna e saj kishte qenë në spital. Tregoi sa shumë kishte pasur frikë dhe sa e pafuqishme ishte ndier.

Pastaj më tregoi me dorë dhe tha: “Kjo grua, që nga sot do të jetë vjehrra ime, më qëndroi pranë kur kisha më shumë nevojë.” Ajo u tregoi mysafirëve se si e kisha shoqëruar nënën e saj në kontrolle, si kisha gatuar për familjen dhe si i kisha thënë të mos shqetësohej për dasmën. Nuk e dija se ajo i mbante mend aq shumë ato gjëra të vogla. Kur pashë Endritin, ai ishte përlotur.

Elira vazhdoi: “Nuk dua ta përshëndes këtë grua vetëm me një puthje të zakonshme për fotografi. Dua që të gjithë ta dinë pse e respektoj.” Pastaj e uli mikrofonin, erdhi pranë meje dhe më mori duart. U përkul për t’i puthur, por unë nuk e lashë. E ngrita menjëherë dhe e përqafova fort. Atëherë ajo më puthi në faqe dhe më tha se shpresonte të bëhej për mua një vajzë e mirë, ashtu siç unë isha treguar si nënë për të.

Për disa çaste salla mbeti e heshtur dhe pastaj filluan duartrokitjet. Nëna e Elirës u ngrit nga vendi dhe erdhi të na përqafonte. Ajo më falënderoi me lot në sy. Unë mezi mund të flisja. Nuk isha mësuar të më lavdëronin para kaq shumë njerëzve. I thashë Elirës se nuk kishte pasur nevojë ta bënte atë gjest, por ajo më tha se dëshironte që martesa e tyre të fillonte me mirënjohje dhe respekt.

Pas ceremonisë, shumë mysafirë erdhën të më uronin. Disa më thanë se fjalët e Elirës i kishin kujtuar njerëzit që i kishin ndihmuar në ditë të vështira. Endriti më përqafoi dhe më tha se ishte krenar për mua. Por gjëja që më gëzoi më shumë nuk ishin duartrokitjet. Ishte fakti që nusja ime e re më kishte treguar se nuk më shihte si një të huaj, por si pjesë të familjes së saj.

Sot Endriti dhe Elira jetojnë pranë meje. Shpesh pimë kafe bashkë dhe bisedojmë për gjithçka. Nuk pretendoj se nuk do të kemi kurrë mosmarrëveshje, por që nga ajo ditë e dimë se marrëdhënia jonë mbështetet te respekti. Kur e kujtoj dasmën, më vjen për të qeshur me fytyrën time të habitur kur Elira refuzoi të më puthte. Mendova se po më refuzonte para të gjithëve. Në të vërtetë, ajo po përgatitej të më jepte një nga përqafimet më të bukura të jetës sime.