Jam 42 vjeç dhe jam më i vogli nga tre vëllezërit. Babai ynë, 79-vjeçari Hamdi, jeton në shtëpinë e vjetër familjare pranë Gostivarit. Nëna ndërroi jetë para pesë vitesh dhe që atëherë babai është bërë më i heshtur. Ne të tre kemi familjet, punët dhe hallet tona. E vizitojmë kur mundemi, por duhet ta pranoj se kohët e fundit secili prej nesh ishte marrë shumë me jetën e vet.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Një të diel babai na telefonoi dhe na kërkoi të shkonim të tre për kafe. Mendova se kishte ndonjë problem me shtëpinë ose me dokumentet e pensionit. Kur mbërritëm, ai kishte përgatitur tavolinën dhe dukej në humor të mirë. Biseduam për punën dhe fëmijët. Pastaj nxori nga xhepi tre kartëmonedha nga 100 euro dhe na dha nga një secilit. U habitëm, sepse babai zakonisht nuk shpërndante para pa arsye.

Vëllai i madh, Adnani, e pyeti përse po na i jepte. Babai buzëqeshi dhe tha: “Dua të bëj një provë të vogël. Nesër ejani përsëri. Do të shoh kush prej jush më do më shumë.” Vëllai i dytë, Lirimi, qeshi dhe tha se dashuria nuk matet me para. Por babai nuk dha asnjë shpjegim tjetër. Na tha vetëm se mund t’i përdornim 100 eurot si të donim dhe se do të na priste të nesërmen pasdite.

Gjatë rrugës për në shtëpi, mendova për fjalët e babait. Nuk e kisha dëgjuar kurrë të fliste në atë mënyrë. I tregova gruas dhe ajo më pyeti nëse babai kishte ndonjë shqetësim. U kujtova se herën e fundit që e kisha vizituar, kishte përmendur dhimbje në këmbë dhe lodhje gjatë ecjes. I kishte bërë disa kontrolle, por nuk më kishte treguar çfarë kishin thënë mjekët. Atë mbrëmje vendosa ta telefonoja.

Babai ma hapi telefonin pas disa sekondash. E pyeta si ndihej dhe nëse kishte nevojë për ndonjë gjë. Fillimisht më tha se ishte mirë, por pastaj pranoi se duhej të shkonte përsëri te mjeku. Kishte një kontroll të caktuar për të nesërmen në mëngjes dhe nuk ishte i sigurt si të shkonte, sepse nuk ndihej mirë të udhëtonte vetëm. E pyeta pse nuk na kishte treguar më herët. Ai tha se nuk donte të na shqetësonte.

Të nesërmen u zgjova herët dhe shkova te babai para orës tetë. E gjeta duke u përgatitur ngadalë. E ndihmova të vishte pallton dhe e çova me makinë në kontroll. Gjatë rrugës më tregoi se i mungonte shumë nëna dhe se shtëpia i dukej e zbrazët. Nuk e kisha dëgjuar të fliste aq hapur për vetminë. Pas kontrollit, mjeku na tha se gjendja nuk dukej urgjente, por duhej të ndiqte disa udhëzime dhe të bënte kontrolle të rregullta.

Kur u kthyem, i përgatita drekë dhe qëndrova me të. Pasdite erdhën edhe dy vëllezërit. Adnani kishte blerë një orë të shtrenjtë dhe ia dha babait si dhuratë. Lirimi kishte blerë një pallto të re dhe një palë këpucë. Të dy dukeshin të kënaqur me zgjedhjet e tyre. Kur më pyetën çfarë i kisha sjellë unë, u thashë se nuk kisha blerë asgjë. Vëllai i madh qeshi dhe më tha se ndoshta nuk e kisha kuptuar provën.

Babai nuk qeshi. Ai më pyeti nëse isha i lodhur nga rruga e mëngjesit. Vëllezërit u habitën dhe kërkuan të dinin çfarë kishte ndodhur. U tregova se e kisha shoqëruar te mjeku. Atëherë babai nxori nga xhepi fletën e terminit të kontrollit dhe e vendosi mbi tavolinë. Na tha se disa ditë më parë kishte dashur të na telefononte për ndihmë, por kishte hezituar. Pastaj kishte menduar të na mblidhte dhe të shihte kush do ta pyeste për nevojat e tij.

“Paratë nuk ishin prova”, na tha. “Doja të kuptoja nëse dikush do të më pyeste çfarë më duhej vërtet.” Vëllezërit heshtën. Babai shtoi se orët dhe palltot ishin dhurata të bukura, por se atë mëngjes kishte pasur më shumë nevojë për dikë që ta shoqëronte te mjeku. Unë u ndjeva mirë që kisha qenë pranë tij, por edhe i turpëruar. Kisha kaluar shumë kohë pa e pyetur seriozisht si ndihej, dhe një telefonatë e thjeshtë nuk duhej të kërkonte ndonjë provë.

Adnani i kërkoi falje babait dhe i tha se kishte menduar që ai kërkonte vetëm një shenjë dashurie. Lirimi u ngrit dhe e përqafoi. Babai na siguroi se nuk kishte dashur të na vinte kundër njëri-tjetrit. Pastaj na tha diçka që më mbeti në mendje: “Kur ishit të vegjël, unë e dija kur kishit uri edhe pa ma thënë. Tani jam plakur dhe ndonjëherë dua që edhe ju ta vini re kur kam nevojë për diçka.”

Atë pasdite vendosëm të organizoheshim më mirë. Secili prej nesh do ta vizitonte babanë të paktën një herë në javë, ndërsa për kontrollet mjekësore do të merreshim vesh me kohë. Vëllezërit lanë dhuratat dhe babai i pranoi me kënaqësi. Kur u përpoqëm t’ia kthenim 100 eurot, ai nuk pranoi. Na tha t’i përdornim për fëmijët tanë dhe të mos mendonim se duhej t’i blinim dashurinë me para.

Kanë kaluar disa muaj nga ajo ditë. Tani babai nuk e kalon më gjithë javën duke pritur një telefonatë. Fëmijët tanë shkojnë shpesh te gjyshi dhe shtëpia e vjetër është mbushur përsëri me zëra. Ndonjëherë Adnani bën shaka se ora që bleu nuk ia fitoi provën, ndërsa babai qesh dhe i thotë se nuk ka pasur fitues. Unë e kuptova se ai kishte të drejtë. Dashuria për prindërit nuk matet me dhuratën më të shtrenjtë, por me kujdesin që u tregojmë sidomos kur nuk dinë si të na e kërkojnë.