Jam 28 vjeç dhe para disa muajsh vendosa të fejohesha me vajzën që dashuroja prej tre vitesh. Sipas traditës, duhej të shkoja për herë të parë te familja e saj bashkë me babanë tim për t’ia kërkuar dorën. Isha aq nervoz sa një natë përpara mezi fjeta. Babai më thoshte të mos shqetësohesha, sepse miqtë ishin njerëz të mirë. Por unë kisha frikë mos thosha ndonjë budallallëk para vjehrrit.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Atë mëngjes u zgjova herët, vesha kostumin më të mirë dhe u rregullova para pasqyrës. Nëna më porositi të mos flisja shumë dhe ta lija babanë të drejtonte bisedën. Para se të niseshim, ajo na kishte përgatitur fasule nga darka e kaluar. Unë hëngra dy pjata, sepse isha i uritur. Babai më tha duke qeshur: “Mos e mbush barkun aq shumë, se te miqtë do të na qesin përsëri bukë!”

Kur mbërritëm, familja e vajzës na priti me shumë respekt. Vjehrri i ardhshëm, një burrë rreth 58 vjeç, na ftoi në odë. U ulëm në divanet përballë njëri-tjetrit dhe filluam të flisnim për familjen, punën dhe traditat. Babai im, si gjithmonë, ishte shumë i qetë. Unë vetëm buzëqeshja dhe tundja kokën, duke u përpjekur të mos bëja asnjë gabim. Por ndërkohë në bark kishte filluar një luftë e vërtetë.

Pas pak, në odë hyri vjehrra e ardhshme me një tabaka kafeje. Sipas zakonit, u ngrita menjëherë në këmbë për ta përshëndetur. Pikërisht në atë moment, pa asnjë paralajmërim, më shpëtoi një pordhë aq e fortë sa u dëgjua në gjithë dhomën. Nuk e di nëse më shumë u tremba unë apo vjehrra, por ajo ndaloi me tabakanë në duar. Babai im uli kokën, ndërsa vjehrri më shikoi drejt në sy.

Për disa sekonda askush nuk foli. Unë u bëra i kuq deri te veshët. Në vend që të kërkoja falje, bëra gabimin më të madh të jetës sime. Shikova karrigen dhe thashë: “Po këto karriget tuaja, bre mik, shumë po kërcasin!” Mendova se do ta shpëtoja situatën. Por vjehrra, që mezi po e mbante të qeshurën, ma ktheu menjëherë: “Bir, karriget tona janë prej druri, jo prej fasuleve!”

Babai im shpërtheu në të qeshura. Vjehrri u përpoq të qëndronte serioz, por edhe atij filluan t’i dridheshin mustaqet. Unë dëshiroja të hapja një vrimë në dysheme dhe të futesha brenda. Por babai nuk kishte ndër mend të më shpëtonte. Përkundrazi, u kthye nga miqtë dhe tha: “Mos u mërzitni, se ky është djalë i ndershëm. Çka ka në bark, e nxjerr menjëherë. Asnjë sekret nuk e mban!”

Aty filloi e qeshura e vërtetë. Vjehrri qeshte aq shumë sa iu mbushën sytë me lot. Vjehrra e vendosi tabakanë mbi tavolinë dhe doli për pak çaste nga dhoma, sepse nuk po e mbante dot të qeshurën. Unë i thashë babait me zë të ulët: “Babë, të lutem, boll!” Por ai vazhdoi: “Mik, unë ta solla djalin për ta kërkuar vajzën, jo për të provuar sa të forta i ke karriget!”

Pas disa minutash, vjehrri u qetësua dhe më tha të mos kisha turp. Më tregoi se edhe atij i kishte ndodhur një situatë e sikletshme kur kishte shkuar për herë të parë te miqtë. Ai kishte qenë aq nervoz sa kishte derdhur një filxhan të tërë kafeje mbi pantallonat e veta. “Dallimi është se unë u lava me kafe, kurse ti na dhe koncert pa muzikë”, më tha. Edhe unë fillova të qeshja, sepse tashmë nuk kishte kuptim të shtiresha.

Pak më vonë në odë hyri edhe vajza që doja të fejoja. Ajo kishte dëgjuar të qeshurat nga kuzhina dhe nuk e dinte çfarë kishte ndodhur. Kur pyeti, nëna e saj i tha vetëm: “Dhëndri na e tregoi talentin e parë!” Unë u përpoqa ta ndërroja temën, por babai im ia tregoi gjithë historinë, nga fasulet e mëngjesit deri te karrigia që gjoja kërciste. Vajza më shikoi dhe filloi të qeshte aq shumë sa mezi u ul.

Për fat të mirë, biseda për fejesën vazhdoi pa probleme. Vjehrri na tha se ishte i kënaqur që dy të rinjtë kishin vendosur të ndërtonin jetën bashkë. Pastaj, duke më shtrënguar dorën, më tha: “Djalë, vajzën ta japim me gjithë qejf, por herën tjetër që vjen, mos ha fasule para se të nisesh!” Babai ia ktheu menjëherë: “Mos ki merak, mik, do t’ia japim vetëm bukën e thatë!” Të gjithë filluan përsëri të qeshnin.

Kur u kthyem në shtëpi, nëna na pyeti si kishte shkuar vizita. Unë i thashë se gjithçka kishte shkuar mirë dhe se kishim rënë dakord për fejesën. Por babai mezi priti të ulej dhe t’ia tregonte historinë. Nëna fillimisht më qortoi që kisha ngrënë aq shumë fasule, pastaj filloi të qeshte edhe ajo. Për disa javë nuk kalonte asnjë darkë familjare pa ma përmendur dikush atë ngjarje. Madje edhe motra ime më thërriste “dhëndri i karriges”.

Sot jam i martuar me atë vajzë dhe kemi një marrëdhënie shumë të mirë me familjen e saj. Sa herë shkojmë për vizitë te vjehrri, ai më pret me të njëjtën pyetje: “A i kontrollove karriget para se të hysh?” Ndërsa vjehrra, sa herë na shërben kafe, buzëqesh dhe më thotë të ngrihem ngadalë. Edhe pse atë ditë mendova se turpi do të më mbyste, tani është kujtimi më qesharak i fejesës sonë. Mësova se nuk ka nevojë të përpiqesh të dukesh i përsosur para miqve. Ndonjëherë një moment i sikletshëm bëhet historia që i bashkon dy familje për gjithë jetën.