“Ti nuk do të ulesh këtu!” Këto ishin fjalët që dëgjova nga nusja ime ditën e dasmës së djalit. Isha 61 vjeçe dhe kisha pritur me vite ta shihja Arditin dhëndër. Nuk e kisha imagjinuar kurrë se në atë ditë do të ndihesha si një mysafire e padëshiruar.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Arditin e rrita vetëm që kur ishte nëntë vjeç. Burri më ndërroi jetë papritur dhe unë punova në një rrobaqepësi për ta mbajtur familjen. Kur djali më tregoi se do të martohej me Elirën, u gëzova shumë. Nuk u përzjeva në përgatitjet e dasmës, sepse doja që të rinjtë ta organizonin sipas dëshirës.

Ditën e dasmës u zgjova herët. Veshi një fustan elegant ngjyrë blu dhe shkova te parukierja. Kur hyra në restorant, pashë sallën të zbukuruar me lule të bardha. U afrova te tavolina ku qëndronin prindërit e çiftit, por Elira më ndaloi përpara kameramanit.

Më tha se vendi im ishte në fund të sallës, pranë hyrjes së kuzhinës. Aty ishin ulur disa të afërm të largët që mezi i njihja. E pyeta nëse kishte ndodhur ndonjë gabim. Ajo u përgjigj se tavolina kryesore ishte rezervuar për çiftin dhe njerëzit që do të dukeshin më mirë në fotografitë zyrtare.

Nuk doja të debatoja me nusen ditën e dasmës. Kërkova vetëm të flisja me Arditin. Kur erdhi, i shpjegova çfarë kishte ndodhur. Ai dukej i shqetësuar për orarin e ceremonisë. “Mam, mos na e prish ditën për një karrige”, më tha. Ajo fjali më lëndoi më shumë se vendimi i Elirës.

U ula në tavolinën që më kishin caktuar, por nuk mund të qetësohesha. Prej aty mezi e shihja djalin. Kameramani po fotografonte çiftin me familjarët e nuses, ndërsa mua askush nuk më thirri. Një kushërirë më pyeti pse nuk isha te tavolina kryesore. I thashë se kështu ishte bërë organizimi, por ajo e kuptoi që isha e mërzitur.

Pak para valles së parë, u ngrita dhe dola në korridor. Telefonova një taksi. Nuk bëra skandal, nuk i ofendova mysafirët dhe nuk kërkova t’u ndërpritej festa. Thjesht nuk mund të qëndroja edhe disa orë duke u përpjekur të mos qaja. Ia lashë dhuratën e dasmës një të afërmi dhe u nisa për në shtëpi.

Rreth mesnatës më telefonoi Arditi. Më pyeti pse isha larguar pa i treguar. I thashë se nuk doja t’ua prishja festën, por as nuk mund të shtiresha sikur gjithçka ishte në rregull. Ai u nervozua dhe tha se tani të gjithë po pyesnin ku ishte nëna e dhëndrit. “Duhej të kishe menduar për këtë përpara se të më ulje në fund të sallës”, iu përgjigja.

Për disa ditë nuk folëm. Më vonë Arditi erdhi në shtëpinë time. Më tregoi se Elira kishte menduar që tavolina kryesore të kishte vetëm disa persona për shkak të fotografive dhe se ai kishte pranuar pa e menduar si do të ndihesha unë. E pyeta pse nuk më kishte mbrojtur kur i tregova se isha lënduar. Nuk kishte ndonjë përgjigje të mirë.

Më kërkoi falje dhe tha se dëshironte të organizonim një drekë familjare për ta harruar atë që kishte ndodhur. I thashë se një drekë nuk mund ta kthente pas ditën e dasmës. Mund ta falja si nënë, por nuk mund të bëja sikur ajo mbrëmje nuk më kishte lënduar. Gjithashtu i kërkova të kuptonte se problemi nuk ishte një karrige, por mënyra si më kishte trajtuar.

Pas një muaji, Elira erdhi bashkë me Arditin. Më tha se kishte qenë shumë e përqendruar te pamja e dasmës dhe nuk kishte menduar për ndjenjat e mia. Më kërkoi falje, por biseda ishte e vështirë. Nuk e përqafova menjëherë. I thashë se dëshiroja marrëdhënie të mira, por respekti nuk mund të ekzistonte vetëm kur kishim mysafirë.

Sot djali vazhdon të më vizitojë dhe po përpiqemi ta rindërtojmë afërsinë që kishim. Nuk jam shkëputur prej tij, por as nuk e kam harruar ditën kur duhej të isha më e lumtura. Fotografinë e tij të dasmës e mbaj në dhomën e ndenjjes. Sa herë e shoh, më kujtohet se një nënë nuk kërkon të jetë në qendër të festës së fëmijës. Kërkon vetëm të mos trajtohet si dikush që mund të lihet mënjanë.