“Një e njohur e vjetër e familjes.” Kështu më prezantoi vëllai im përpara disa njerëzve në lokalin e tij. Unë jam 43 vjeçe dhe vetëm dy vite më parë i kisha dhënë 12 mijë euro për ta hapur atë biznes. Nuk prisja të më falënderonte përpara të gjithëve, por nuk e imagjinoja se do të kishte turp të thoshte që isha motra e tij.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Vëllai im, Arbeni, kishte ëndërruar gjithmonë të hapte një lokal. Kishte punuar si kamerier për shumë vite dhe njihte mirë atë punë. Kur gjeti një hapësirë me qira, nuk kishte mjaftueshëm para për pajisjet. Banka nuk i miratoi kredinë që kërkonte dhe ai më telefonoi i dëshpëruar.

Unë kisha kursyer para për disa vite. Doja t’i përdorja për riparimin e banesës, por vendosa ta ndihmoja. I dhashë 12 mijë euro si hua familjare, me marrëveshjen që do të m’i kthente gradualisht pasi biznesi të stabilizohej. Nuk kërkova interes. Ai më përqafoi dhe më tha se nuk do ta harronte kurrë ndihmën time.

Në fillim gjithçka shkonte mirë. Më telefononte shpesh dhe më tregonte si po ecte lokali. Por pas disa muajsh filloi të largohej. Sa herë e pyesja për kthimin e parave, më thoshte se kishte shpenzime të tjera. Nuk doja ta vija në vështirësi dhe i jepja kohë.

Një të shtunë vendosa të shkoja ta vizitoja. Lokali ishte plot me klientë dhe dukej se puna po ecte mirë. Arbeni ishte ulur me disa burra që po diskutonin për zgjerimin e biznesit. U afrova dhe e përshëndeta. Ai u ngrit, por dukej i shqetësuar që më pa.

Kur njëri prej burrave e pyeti kush isha, Arbeni tha se isha një e njohur e vjetër e familjes. Mendova se po bënte shaka. “Jam motra e tij”, thashë duke buzëqeshur. Ai më tërhoqi mënjanë dhe më kërkoi të mos flisja për paratë. Më tha se nuk donte që partnerët e mundshëm të mendonin se biznesin e kishte hapur me ndihmën time.

U ndjeva e poshtëruar. I thashë se nuk kisha ardhur për t’i kërkuar para përpara klientëve. Kisha ardhur ta vizitoja si motër. Ai më kërkoi të mos e bëja situatën dramatike. Atëherë e pyeta nëse ishte më e rëndësishme për të të dukej si biznesmen i suksesshëm sesa të më respektonte mua.

U largova pa porositur as kafe. Atë mbrëmje i shkrova një mesazh dhe i thashë se nuk do t’ia shtyja më pafund kthimin e huasë. I kërkova të bënim një plan të qartë pagesash, sipas mundësive reale të biznesit. Nuk dëshiroja të grumbulloja më pakënaqësi dhe të përfundoja duke u grindur për çdo telefonatë.

Arbeni reagoi keq. Më tha se nuk e kisha ndihmuar me zemër dhe se po sillesha sikur isha bankë. Iu përgjigja se ndihma ime kishte qenë e sinqertë, por se 12 mijë euro nuk ishin dhuratë. Kisha kursyer me vite për ato para dhe i kisha dhënë duke i besuar premtimit të tij. Për disa javë nuk folëm.

Më vonë u takuam bashkë me një familjar që të bisedonim qetësisht. Arbeni pranoi se kishte gabuar kur më prezantoi si një të njohur. Më tha se ndihej në siklet që ende më kishte borxh, sidomos përpara njerëzve që po mendonin të investonin në lokalin e tij. E dëgjova, por i thashë se turpi nuk ishte arsye për të më mohuar si motër.

Bëmë një marrëveshje të shkruar për pagesa mujore, duke marrë parasysh shpenzimet e biznesit. Nuk u pajtuam plotësisht atë ditë. Ai ende mendonte se po tregohesha shumë e rreptë, ndërsa unë ndihesha e lënduar nga sjellja e tij. Por të paktën marrëdhënia jonë financiare nuk mbeti më vetëm te premtimet.

Sot Arbeni ka filluar t’i kthejë paratë me këste. Marrëdhënia jonë është më e ftohtë dhe nuk e vizitoj shpesh lokalin. Nuk pendohem që e ndihmova, sepse atëherë besova se po bëja gjënë e duhur. Por mësova se kur i jep një familjari një shumë të madhe parash, duhet të jesh i qartë për marrëveshjen. Dhe mbi të gjitha, kuptova se suksesi i një njeriu nuk matet vetëm me biznesin që hap, por edhe me mënyrën si i trajton ata që e ndihmuan të arrinte deri aty.