“Nëna jote nuk është pjesë e familjes sonë.” Këto fjalë ia dëgjova vjehrrës sime kur po fliste me djalin tim nëntëvjeçar. Qëndrova për disa sekonda te dera, pa ditur si të reagoja. Nuk më kishte shkuar mendja se ajo do të përpiqej t’ia shpjegonte familjen fëmijës tim duke më përjashtuar mua.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Jam 35 vjeçe dhe prej 11 vitesh jam e martuar me burrin tim, Blerimin. Kemi një djalë që e duam shumë. Vjehrra ime ka qenë gjithmonë e ftohtë me mua. Nuk më ka ofenduar shpesh drejtpërdrejt, por më ka bërë të ndihem sikur nuk i përkas plotësisht familjes së saj.

Sa herë organizonte ndonjë festë, më prezantonte si nusja që kishte ardhur nga një familje tjetër. Kur fliste për fotografitë familjare, përmendte vetëm fëmijët e saj dhe nipërit. Unë përpiqesha të mos i merrja këto gjëra shumë seriozisht, sepse nuk doja të krijoja probleme mes burrit dhe nënës së tij.

Një të diel kishim disa punë në qytet dhe e lamë djalin te gjyshja për disa orë. Kur shkova ta merrja, i dëgjova duke folur në dhomën e ndenjjes. Vjehrra po i tregonte për mbiemrin dhe prejardhjen e familjes. Në fillim mendova se ishte një bisedë e zakonshme mes gjyshes dhe nipit.

Pastaj ajo tha se djali ishte gjaku i familjes së tyre, ndërsa unë kisha ardhur nga jashtë saj. Djali e pyeti nëse kjo do të thoshte se unë nuk isha pjesë e familjes së tij. Vjehrra iu përgjigj se nëna ishte nënë, por familja e babait ishte diçka tjetër. Atëherë nuk munda të qëndroja më në korridor.

Hyra në dhomë dhe e pyeta çfarë po përpiqej t’i mësonte fëmijës. Ajo tha se thjesht po i tregonte prejardhjen. Iu përgjigja se mund t’i fliste për gjyshërit dhe historinë familjare pa i krijuar përshtypjen se nëna e tij ishte e huaj. Djali na shikonte i hutuar dhe më pyeti nëse kishte bërë diçka gabim.

U ula pranë tij dhe i thashë se nuk kishte bërë asgjë të keqe. Ia shpjegova se ai kishte familje nga ana e nënës dhe nga ana e babait dhe se të dyja ishin pjesë e jetës së tij. Pastaj i thashë vjehrrës se për atë ditë do të largoheshim. Nuk dëshiroja të vazhdonim debatin përpara fëmijës.

Kur burri u kthye nga puna, i tregova gjithçka. Në fillim Blerimi më tha se nëna e tij ishte e moshuar dhe i përdorte ato shprehje pa menduar. Iu përgjigja se një fëmijë nuk e kupton gjithmonë çfarë nënkuptojnë të rriturit. Ai kishte dëgjuar se nëna e tij nuk i përkiste familjes dhe kjo e kishte hutuar.

Blerimi më tha të mos e ndaloja djalin të takonte gjyshen. I shpjegova se nuk doja ta ndaja nga ajo, por nuk mund ta lija përsëri vetëm derisa të siguroheshim se biseda të tilla nuk do të përsëriteshin. Ai u mërzit dhe më akuzoi se po e ndëshkoja nënën e tij. Atëherë i kërkova të fliste vetë me djalin dhe ta dëgjonte si e kishte kuptuar ai bisedën.

Kur Blerimi e pyeti, djali iu përgjigj: “Gjyshja tha se mami nuk është familja jonë. Po unë pse jetoj me mamin?” Burri mbeti i heshtur. E përqafoi dhe i tha se unë isha pjesë e familjes sonë dhe se askush nuk mund ta ndryshonte këtë. Më vonë erdhi në kuzhinë dhe pranoi se tani e kuptonte pse isha shqetësuar.

Të nesërmen Blerimi shkoi të fliste me nënën. I kërkoi të mos përdorte më shprehje që e përjashtonin gruan e tij nga familja. Vjehrra fillimisht tha se po i jepnim shumë rëndësi një bisede të zakonshme. Por burri ia shpjegoi se djali ishte kthyer në shtëpi me pyetje që nuk duhej t’i kishte pasur për vendin e nënës në jetën e tij.

Vendosëm që për një periudhë vizitat te gjyshja t’i bënim së bashku. Nuk e ndërpremë marrëdhënien, por as nuk u kthyem menjëherë te zakonet e mëparshme. Vjehrra nuk më kërkoi falje atë ditë. Megjithatë, disa javë më vonë, kur po shikonin fotografitë, e dëgjova duke i thënë nipit: “Këtu jemi ne, familja jote nga ana e babait. Kurse te fotografia tjetër është familja e mamit.” Ishte një ndryshim i vogël, por i rëndësishëm.

Sot djali vazhdon ta dojë gjyshen dhe unë nuk dua t’ia prish atë lidhje. Me vjehrrën ende nuk kemi marrëdhënie të afërt, por të paktën kemi vendosur disa kufij. Nga kjo ngjarje kuptova se nuk kam nevojë të fitoj miratimin e saj për të qenë pjesë e familjes sime. Unë jam nëna e djalit tim, gruaja e burrit tim dhe një njeri që meriton respekt. Askush nuk ka të drejtë t’ia mësojë fëmijës tim të kundërtën.