“Ti nuk je babi im i vërtetë. Babi im jeton në telefon.” Këto fjalë ia tha vajza jonë gjashtëvjeçare burrit tim, kur ai u kthye nga Gjermania pas tetë muajsh. E pashë duke ulur ngadalë arushin e madh që mbante në duar. Nuk kishte pritur një pritje të tillë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Burri im, Valoni, kishte shkuar të punonte në ndërtim për të shlyer disa borxhe dhe për të kursyer para. Fillimisht planifikonte të qëndronte katër muaj, por puna iu zgjat. Vajza jonë, Hana, ishte shumë e lidhur me të. Çdo mbrëmje flisnin me video dhe ajo i tregonte lodrat e vizatimet.

Me kalimin e muajve, Hana filloi të ndryshonte. Në fillim numëronte ditët deri në kthimin e tij. Më vonë, kur Valoni telefononte, ajo ndonjëherë nuk dëshironte të përgjigjej. Unë mendoja se ishte e mërzitur nga mungesa e tij. Nuk e kuptova sa shumë po e prekte largësia.

Valoni u kthye papritur ditën e ditëlindjes së saj. Kishte blerë dhurata dhe mezi priste ta përqafonte. Kur hyri, Hana u fsheh pas meje. Ai provoi t’i afrohej, por vajza bëri një hap prapa. “Mos më prek”, i tha me zë të ulët. Ia kërkova burrit të mos e detyronte.

Gjatë pasdites, Valoni u përpoq të luante me të. Hana i përgjigjej shkurt ose largohej në dhomën tjetër. Në mbrëmje më tha se nuk donte që babai të flinte pranë dhomës së saj. “Ai është si mysafir”, më pëshpëriti. Nuk dija çfarë t’i përgjigjesha. E përqafova dhe i thashë se ishte në rregull të ndihej e hutuar.

Kur Hana fjeti, Valoni u ul në kuzhinë dhe filloi të qante. Ishte hera e parë që e shihja kështu. Më pyeti nëse kisha folur keq për të gjatë mungesës së tij. Ato fjalë më lënduan. I thashë se çdo ditë i kisha treguar vajzës sa shumë e donte babai, por asnjë telefonatë nuk mund ta zëvendësonte praninë e tij.

Ditët në vazhdim ai donte ta kompensonte kohën e humbur. I blinte lodra, e ftonte të dilnin dhe përpiqej ta përqafonte sa herë e shihte. Por Hana vazhdonte të qëndronte e rezervuar. Një mbrëmje i tha se nuk donte dhurata, sepse arushi që i kishte sjellë nuk mund ta merrte nga kopshti kur mbaronte aktivitetet.

Ajo fjali na bëri të kuptonim çfarë i kishte munguar vërtet. Valoni filloi ta shoqëronte në kopsht çdo mëngjes. Nuk e detyronte të fliste gjatë rrugës. Pasdite dilnin për shëtitje dhe ai e linte të zgjidhte ku dëshironte të shkonin. Pak nga pak, Hana filloi ta kërkonte vetë praninë e tij.

Një ditë u ktheva nga pazari dhe i gjeta të dy në kuzhinë duke përgatitur petulla. Valoni kishte mbuluar tavolinën me miell, ndërsa Hana qeshte. Kur më pa, vajza më tha: “Mami, sot babi nuk është në telefon!” Ajo fjali më preku më shumë se çdo dhuratë që ai mund të na sillte.

Por gëzimi ynë nuk zgjati pa shqetësime. Pas disa javësh, Valonit i telefonuan nga Gjermania dhe i kërkuan të kthehej në punë. Ai më tha se kontrata ishte e rëndësishme dhe nuk donte ta humbiste. Unë e kuptoja nevojën për para, por i kërkova të mendonim edhe për ndikimin që një largim tjetër do të kishte te Hana.

Biseduam gjatë dhe vendosëm të mos e merrnim vendimin me ngut. Valoni kërkoi mundësi për një kontratë me periudha më të shkurtra dhe filloi të kërkonte punë edhe më afër shtëpisë. Nuk mund t’i zgjidhnim menjëherë të gjitha problemet financiare, por nuk donim të vazhdonim sikur vajza nuk kishte nevojë për kohën e tij.

Sot Hana e përqafon babanë çdo mëngjes dhe mërzitet kur ai vonohet nga puna. Valoni nuk i ka harruar tetë muajt që humbi. Ende përpiqemi të gjejmë një ekuilibër mes punës dhe familjes. Mësuam se fëmijët nuk e matin dashurinë me lodrat që u sjellim nga jashtë. Ata mbajnë mend kush i përcjell në kopsht, kush i dëgjon kur qajnë dhe kush është aty kur kanë nevojë.