Jam 40 vjeçe dhe deri para tre muajsh mendoja se kisha një jetë të qëndrueshme. Punoja në administratën e një kompanie tregtare dhe jetoja vetëm në një banesë me qira. Nuk kisha shumë kursime, por arrija t’i paguaja shpenzimet dhe të jetoja pa i kërkuar ndihmë askujt. Gjithçka ndryshoi kur kompania ku kisha punuar për 12 vite filloi të zvogëlonte numrin e punonjësve. Një mëngjes më njoftuan se pozicioni im do të mbyllej.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Në fillim mendova se do të gjeja shpejt një punë tjetër. Dërgova dhjetëra aplikime dhe shkova në disa intervista, por nuk mora ndonjë ofertë. Qiraja, faturat dhe shpenzimet e përditshme filluan t’i pakësonin kursimet e mia. Pas dy muajsh vendosa të mos merrja borxhe vetëm për të ruajtur pamjen se gjithçka ishte në rregull. Telefonova nënën time, 69-vjeçare, dhe e pyeta nëse mund të qëndroja përkohësisht tek ajo.

Nëna më priti me shumë dashuri. Më tha se dhoma ime ishte ende aty dhe se nuk kishte asgjë të keqe të kthehesha derisa të gjeja një punë. Megjithëse ajo nuk më kërkoi para, unë kontribuoja me aq sa mundesha për ushqimet dhe faturat. Gjithashtu merresha me pastrimin, pazarin dhe punët e shtëpisë. Nuk ishte situata që kisha dëshiruar në moshën dyzetvjeçare, por po përpiqesha të mos humbisja shpresën.

Motra ime, Valbona, është katër vite më e madhe se unë. Ajo është e martuar, ka dy fëmijë dhe jeton në një shtëpi të bukur. Gjithmonë ka qenë më e drejtpërdrejtë në të folur, por kohët e fundit komentet e saj ishin bërë të ashpra. Sa herë vinte te nëna, më pyeste nëse kisha gjetur punë. Kur i thosha se ende po kërkoja, më përgjigjej se ndoshta nuk po përpiqesha mjaftueshëm. Unë heshtja, sepse nuk doja të grindesha.

Një të diel nëna organizoi një drekë të vogël familjare. Erdhën Valbona me burrin, tezja jonë dhe dy kushërinj. Përgatitëm ushqimin së bashku dhe u ulëm në tavolinë. Në fillim biseduam për gjëra të zakonshme. Pastaj tezja më pyeti nëse kisha marrë ndonjë përgjigje nga kompanitë ku kisha aplikuar. I thashë se prisja një telefonatë nga një intervistë e fundit. Pikërisht atëherë Valbona filloi të qeshte.

“Disa njerëz në këtë moshë blejnë shtëpi, kurse motra ime u kthye të jetojë me mamin!”, tha ajo. Mendova se ishte një shaka e papërshtatshme dhe u përpoqa ta kaloja pa reaguar. Por Valbona vazhdoi. “Dyzet vjeçe dhe ende pret që nëna të të mbajë me bukë. Nuk të vjen turp?” Në tavolinë ra heshtje. Ndjeva fytyrën të më skuqej dhe sytë të më mbusheshin me lot. Nëna i kërkoi të ndalonte, por ajo tha se po tregonte vetëm të vërtetën.

Atëherë u ngrita nga karrigia. Nuk bërtita, megjithëse isha shumë e lënduar. E shikova motrën dhe i thashë: “Valbona, unë humba punën, jo dinjitetin. Nuk kam turp që po kaloj një periudhë të vështirë. Por ti duhet të kesh turp që po përpiqesh të më poshtërosh përpara njerëzve që më duan.” Ajo mbeti pa përgjigje për disa sekonda. Pastaj tha se nuk kisha nevojë ta merrja gjithçka kaq seriozisht.

Iu përgjigja se nuk ishte hera e parë që më fliste kështu. I kujtova se prej muajsh po dëgjoja komente për moshën, punën dhe gjendjen time financiare. “Nuk po të kërkoj para dhe as të më gjesh punë”, i thashë. “Po të kërkoj të mos më trajtosh sikur jam më pak e vlefshme vetëm sepse tani nuk kam të ardhura.” Mora gotën time nga tavolina dhe shkova në dhomë. Nuk doja ta vazhdoja debatin përpara të gjithëve.

Pas pak minutash nëna erdhi të më shihte. Më përqafoi dhe më tha se nuk duhej të ndihesha keq që po qëndroja tek ajo. I thashë se e dija, por se komentet e Valbonës më kishin lënduar shumë. Nëna më tregoi se edhe vetë ishte mërzitur nga mënyra si kishte folur motra. Nuk më kërkoi të shkoja menjëherë të pajtohesha me të. Më tha vetëm të mos lejoja që ato fjalë të më bënin të dorëzohesha.

Dy ditë më vonë Valbona më telefonoi. Fillimisht më tha se kisha reaguar shumë ashpër dhe se e kisha vënë në siklet përpara familjarëve. Iu përgjigja se unë nuk kisha qenë ajo që kishte nisur ofendimet. Pastaj ajo më tha se shqetësohej për nënën, sepse pensioni i saj ishte i vogël dhe nuk donte që t’i shtoheshin shpenzimet. Për herë të parë po kuptoja se pas kritikave të saj kishte edhe një shqetësim konkret, por mënyra si e kishte shprehur kishte qenë e padrejtë.

I shpjegova se unë dhe nëna kishim folur për shpenzimet dhe se qëndrimi im ishte i përkohshëm. I tregova se po kontribuoja me kursimet që më kishin mbetur dhe se çdo ditë kërkoja punë. Valbona heshti. Pastaj më tha se duhej të kishte biseduar me mua veçmas, në vend që të më kritikonte përpara të gjithëve. Më kërkoi falje për fjalët e asaj dreke. E pranova faljen, por i thashë se më duhej kohë për ta harruar atë poshtërim.

Pas disa javësh gjeta një punë në një zyrë të vogël kontabiliteti. Paga ishte më e ulët se më parë, por ishte një fillim i mirë. Vendosa të qëndroja edhe pak te nëna derisa të mblidhja para për një banesë me qira. Valbona tani më pyet si po më shkon puna, por nuk më bën më komente për gjendjen financiare. Marrëdhënia jonë ende nuk është aq e afërt sa dikur, por po përpiqemi të flasim me më shumë respekt. Nga kjo ngjarje kuptova se humbja e punës nuk është humbje e vlerës si njeri. Dhe se ndonjëherë duhet t’i vendosësh kufij edhe njerëzve më të afërt, sidomos kur fjalët e tyre të lëndojnë.