Jam 49 vjeçe dhe prej 25 vitesh jam e martuar me burrin tim, Fatmirin. Kemi dy fëmijë të rritur, të cilët tashmë jetojnë më vete. Për shumë vite kemi punuar së bashku për të krijuar një jetë të qëndrueshme. Unë punoj në një dyqan, ndërsa Fatmiri ka një punishte të vogël. Martesa jonë nuk ka qenë pa probleme, por gjithmonë kemi gjetur një mënyrë për t’i zgjidhur. Të paktën kështu besoja deri para disa muajsh.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Gjithçka filloi kur nipi i Fatmirit, Endriti, mbeti pa punë. Ai ishte 28 vjeç dhe banonte me qira në një qytet tjetër. Burri im më propozoi ta merrnim përkohësisht në shtëpinë tonë, derisa të gjente një punë të re. Pranova pa hezitim. Mendova se do të qëndronte disa javë dhe më dukej normale ta ndihmonim një familjar në vështirësi.

Por javët kaluan dhe Endriti nuk tregonte shumë interes për të ndryshuar situatën. Flinte deri vonë, qëndronte me telefon dhe dilte pothuajse çdo mbrëmje me shokët. Ndonjëherë sillte mysafirë pa na paralajmëruar. Unë përgatisja ushqimin, pastroja dhe kujdesesha për shtëpinë, ndërsa ai rrallë ofrohej të ndihmonte. Në fillim heshtja, por pas tre muajsh fillova të ndihesha e lodhur.

Një ditë i kërkova Fatmirit të flisnim. I thashë se nuk kisha asgjë kundër Endritit, por duhej të vendosnim disa rregulla. Nëse do të qëndronte më gjatë, të paktën duhej të ndihmonte me punët dhe të na respektonte orarin. Fatmiri më tha se po e teproja. Sipas tij, Endriti po kalonte një periudhë të vështirë dhe nuk duhej ta ngarkonim me kërkesa.

Për disa ditë u përpoqa ta lija çështjen mënjanë. Por një të premte u ktheva e lodhur nga puna dhe gjeta tre shokë të Endritit në dhomën tonë të ndenjjes. Kishin lënë gota e pjata mbi tavolinë dhe muzika ishte shumë e lartë. Kur i kërkova të ulnin zërin, Endriti më tha se së shpejti do të largoheshin. Por mysafirët qëndruan deri vonë, ndërsa unë nuk arrita të pushoja.

Të nesërmen i thashë Fatmirit se nuk mund të vazhdonim kështu. Ai u nervozua dhe më akuzoi se nuk e doja familjen e tij. I shpjegova se nuk ishte e vërtetë. Kisha ndihmuar familjarët e tij shumë herë, por kjo nuk do të thoshte që shtëpia jonë duhej të ishte gjithmonë e hapur pa asnjë rregull. Atëherë Fatmiri ngriti zërin dhe më tha: “Nëse nuk të pëlqen, dera është e hapur. Largohu ti!”

Për disa sekonda nuk arrita të përgjigjesha. E shikova burrin me të cilin kisha kaluar 25 vite dhe e pyeta nëse e kishte seriozisht. Ai nuk i tërhoqi fjalët. Më tha se shtëpia ishte në emrin e tij dhe se nuk do të lejonte t’i tregoja si të sillej me familjen. Nuk dëshiroja ta vazhdoja debatin. Shkova në dhomën tonë, mora disa rroba dhe telefonova motrën time. Atë mbrëmje u largova.

Motra më priti pa më bërë shumë pyetje. I tregova çfarë kishte ndodhur dhe ajo më tha se mund të qëndroja sa të kisha nevojë. Natën e parë pothuajse nuk fjeta. Kontrolloja vazhdimisht telefonin, duke pritur ndonjë mesazh nga Fatmiri. Mendova se, pasi të qetësohej, do të më kërkonte falje. Por kaloi e shtuna, pastaj e diela, dhe ai nuk më telefonoi.

Ditën e katërt i dërgova një mesazh për t’i kërkuar disa dokumente dhe sende personale. Ai m’u përgjigj shkurt se mund të shkoja t’i merrja kur të dëshiroja. Ajo përgjigje më bëri të kuptoja se nuk duhej të vazhdoja të prisja në heshtje. Fillova të kërkoja një banesë të vogël me qira. Gjithashtu kërkova këshillim për të kuptuar të drejtat e mia lidhur me martesën dhe pasurinë tonë, pa marrë ndonjë vendim të nxituar.

Dy javë më vonë gjeta një apartament të vogël pranë vendit të punës. Nuk ishte i mobiluar mirë dhe kisha vetëm disa sende bazë. Megjithatë, për herë të parë pas shumë ditësh ndihesha e qetë. Fëmijët më ndihmuan të transportoja gjërat. U shpjegova se nuk dëshiroja t’i përfshija në konfliktin tonë dhe se ata mund të vazhdonin marrëdhënien me babanë. Nuk po përpiqesha të ndëshkoja askënd. Thjesht kisha nevojë për një vend ku të mos ndihesha e padëshiruar.

Një mbrëmje Fatmiri më telefonoi. Endriti kishte gjetur një punë dhe po përgatitej të largohej nga shtëpia. Burri më tha se problemi tashmë ishte zgjidhur dhe më pyeti kur do të kthehesha. Nuk dija nëse të qeshja apo të qaja. Iu përgjigja se Endriti nuk kishte qenë problemi ynë i vetëm. Problemi ishte mënyra si më kishte trajtuar Fatmiri dhe fakti që kishte përdorur shtëpinë për të më treguar se fjala ime nuk kishte vlerë. Ai heshti dhe më kërkoi falje, por unë nuk pranova të kthehesha menjëherë.

Sot kanë kaluar tre muaj dhe unë ende jetoj në apartamentin tim. Fatmiri më ka kërkuar disa herë të takohemi dhe kemi filluar të bisedojmë më qetë. Nuk e di ende nëse martesa jonë do të vazhdojë. Nuk e kam përjashtuar pajtimin, por nuk dua të kthehem vetëm sepse më ka marrë malli për jetën e mëparshme. Pas 25 vitesh kuptova se nuk mjafton të ndash një shtëpi me dikë. Duhet të ndihesh e respektuar brenda saj. Dhe nëse një ditë vendos të kthehem, dua që ai të jetë një vendim i imi, jo një dorëzim nga frika e vetmisë.