Jam 63 vjeçe dhe kam një djalë të vetëm, Albanin, i cili është i martuar prej nëntë vitesh. Ai dhe nusja ime, Donika, kanë dy fëmijë, një djalë gjashtëvjeçar dhe një vajzë katërvjeçare. Që kur lindën, kam qenë shumë e lidhur me ta. I merrja shpesh nga shkolla dhe kopshti, u përgatisja ushqim dhe kujdesesha për ta derisa prindërit ktheheshin nga puna. Mendoja se po ua lehtësoja jetën dhe se askush nuk mund ta vinte në dyshim dashurinë time për nipërit.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Donika ka qenë gjithmonë pak më e kujdesshme se unë për mënyrën si rriten fëmijët. Ajo dëshiron të dijë ku ndodhen, me kë shoqërohen dhe çfarë fotografish të tyre publikohen në internet. Disa herë më kishte kërkuar të mos postoja fotografi të fëmijëve në Facebook pa e pyetur. Unë nuk e kuptoja pse ishte aq e shqetësuar. Shumë gjyshe të lagjes publikonin fotografi me nipërit dhe askush nuk e konsideronte problem.

Një të premte mora nipërit pas mësimit dhe i çova për akullore. Ishte një pasdite e bukur dhe fëmijët po qeshnin. Nxora telefonin dhe regjistrova një video të shkurtër pranë hyrjes së shkollës. Në video dukeshin fytyrat e tyre, uniforma e nipit dhe emri i shkollës në sfond. E publikova në profilin tim në Facebook, duke shkruar sa krenare isha për ta. Nuk mendova se po bëja ndonjë gabim.

Pas rreth një ore më telefonoi Donika. Më kërkoi ta fshija menjëherë videon. I thashë se ishte vetëm një kujtim i bukur dhe se nuk kishte asgjë të keqe. Ajo më shpjegoi se në video dukej qartë shkolla ku shkonte djali dhe se nuk dëshironte që informacione të tilla të publikoheshin. Unë u mërzita nga toni i saj dhe i thashë se po e tepronte. Në fund e fshiva videon, por jo pa i thënë disa fjalë që më vonë do të më vinin keq.

Të nesërmen Donika erdhi në shtëpinë time. Ishte shumë serioze dhe më tha se kishte humbur besimin tek unë. Më kujtoi se më kishte kërkuar disa herë të mos publikoja fotografi të fëmijëve pa leje. Pastaj më tha se për një periudhë nuk do t’i merrja më nga shkolla dhe as nuk do t’i takoja pa u marrë vesh paraprakisht me të dhe Albanin. Mbeta e shtangur. Për mua ajo fjali tingëlloi sikur po më ndalonte të isha gjyshe.

U përpoqa t’i shpjegoja se nuk kisha pasur qëllim të keq. I thashë se i doja fëmijët dhe se nuk do t’u bëja kurrë diçka të dëmshme. Donika më tha se nuk e vinte në dyshim dashurinë time, por se dashuria nuk mjaftonte nëse nuk respektoja vendimet e prindërve. Ato fjalë më lënduan. Fillova të qaja dhe e pyeta si mund të më fliste kështu pas gjithë ndihmës që u kisha dhënë. Ajo nuk bërtiti, por as nuk e ndryshoi vendimin.

Atë mbrëmje telefonova Albanin. I tregova se Donika nuk po më lejonte t’i shihja nipërit dhe prisja të më jepte të drejtë. Por ai më dëgjoi dhe më tha se kishte biseduar me gruan e tij. “Mami, këtë herë nuk mund të të mbroj”, më tha. E pyeta nëse po zgjidhte gruan përpara nënës. Ai m’u përgjigj: “Nuk po zgjedh mes jush. Po marr përgjegjësi si baba. Ne të kemi kërkuar disa herë të mos postosh fotografi të fëmijëve pa na pyetur.”

E mbylla telefonin shumë e mërzitur. Për dy ditë nuk dola pothuajse fare nga shtëpia. Më mungonin nipërit dhe më dukej e padrejtë që një video të krijonte një konflikt kaq të madh. Motra ime erdhi për kafe dhe i tregova çfarë kishte ndodhur. Ajo më pyeti nëse Donika më kishte kërkuar më parë të mos postoja fotografi. Kur i thashë se po, më tha se ndoshta problemi nuk ishte vetëm videoja, por fakti që nuk e kisha marrë seriozisht kërkesën e saj.

Dy ditë më vonë Albani erdhi vetëm për të më takuar. U ulëm në kuzhinë dhe biseduam qetësisht. Më shpjegoi se ai dhe Donika kishin vendosur bashkë të kufizonin fotografitë e fëmijëve në internet. Më tha se nuk ishte fjala për të më ndëshkuar, por se kishin nevojë të siguroheshin që rregullat e tyre do të respektoheshin. Pastaj më pyeti: “Mami, nëse ne të kërkojmë diçka për fëmijët tanë dhe ti vendos të bësh të kundërtën, si mund të jemi të qetë herën tjetër?”

Nuk pata një përgjigje të menjëhershme. Për herë të parë u përpoqa ta shikoja situatën nga ana e tyre. E kuptova se Donika nuk po më thoshte se isha gjyshe e keqe. Ajo po më kërkonte të respektoja një vendim që kishte marrë së bashku me burrin. I thashë Albanit se më kishte lënduar shumë mënyra si ishte zhvilluar debati, por pranova se kisha gabuar duke mos e dëgjuar kërkesën e tyre. Ai më përqafoi dhe më tha se nuk dëshironte të më largonte nga fëmijët.

Të nesërmen telefonova Donikën dhe i kërkova të takoheshim. I kërkova falje për videon dhe për mënyrën si i kisha folur. Ajo më tha se nuk donte t’i prishnim marrëdhëniet dhe se e vlerësonte shumë ndihmën time. Ramë dakord që për disa javë t’i takoja fëmijët kur ishin edhe prindërit e tyre. Më vonë do të mund t’i merrja përsëri nga shkolla, nëse të gjithë ndiheshim të qetë. Gjithashtu premtova se nuk do të publikoja më fotografi apo video të tyre pa lejen e prindërve.

Sot kanë kaluar disa muaj dhe marrëdhënia jonë është përmirësuar. I marr përsëri nipërit herë pas here dhe kalojmë shumë kohë së bashku. Bëjmë ëmbëlsira, shëtisim dhe luajmë, por fotografitë i mbaj për albumin tonë familjar. Nuk më pëlqeu aspak ajo periudhë kur nuk mund t’i shihja si më parë. Megjithatë, kuptova se të jesh gjyshe nuk do të thotë të kesh të drejtë të vendosësh për gjithçka. Nipërit janë pjesë e zemrës sime, por Albani dhe Donika janë prindërit e tyre. Dhe respektimi i vendimeve të tyre nuk e zvogëlon dashurinë time për fëmijët.