Jam 54 vjeçe dhe kam një vajzë të vetme, Erisën, e cila është 29 vjeçe. Kur ajo ishte vetëm dymbëdhjetë vjeçe, unë dhe babai i saj u divorcuam. Martesa jonë kishte pasur shumë probleme dhe ndarja nuk ishte e lehtë. Pas divorcit, Erisa mbeti të jetonte me mua. Punova me orar të zgjatur për ta rritur dhe për t’i siguruar gjithçka që mundesha. Nuk kam qenë një nënë e përsosur, por jam përpjekur gjithmonë të jem pranë saj.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Babai i Erisës, Agroni, u martua përsëri disa vite pas ndarjes sonë. Në fillim e takonte vajzën rrallë dhe shpesh nuk i mbante premtimet. Kishte raste kur Erisa e priste të dielën për ta marrë në shëtitje, por ai nuk vinte. Unë isha ajo që duhej t’ia fshija lotët dhe t’i shpjegoja pse babai nuk kishte ardhur. Me kalimin e viteve, kjo më mbushi me zemërim. Edhe pse ai filloi të kishte më shumë kontakt me të kur u rrit, unë nuk arrita ta harroja atë periudhë.

Kur Erisa më tregoi se ishte fejuar me Gentin, u gëzova pa masë. Më pëlqente shumë djali që kishte zgjedhur dhe familja e tij na trajtonte me respekt. Fillova menjëherë ta ndihmoja për dasmën. Shkuam së bashku të shihnim fustane, diskutuam për ushqimin dhe përgatitëm listën e mysafirëve. Për herë të parë pas shumë vitesh ndihesha vërtet e lumtur. E imagjinoja veten duke e përqafuar vajzën time ditën kur do të nisej për të filluar jetën e saj të re.

Por rreth një muaj para dasmës, Erisa më tregoi se kishte ftuar edhe babain e saj me bashkëshorten e tij. Fillimisht mendova se nuk e kisha dëgjuar mirë. E pyeta pse duhej të vinte gruaja e Agronit. Ajo më tha se babai kishte qenë pjesë e jetës së saj gjatë viteve të fundit dhe se dëshironte t’i kishte të dy prindërit në dasmë. Mua m’u kujtuan menjëherë vitet e vështira pas divorcit. Nuk e përballoja dot mendimin se ata do të uleshin mes familjarëve dhe do të festonin sikur asgjë nuk kishte ndodhur.

I thashë Erisës se nuk doja ta shihja atë grua në dasmën e saj. Vajza më kërkoi të mos e ktheja në konflikt. Më shpjegoi se nuk po më kërkonte të bëhesha shoqe me ta, por vetëm të qëndronim të gjithë të qetë për një mbrëmje. Unë u nervozova dhe i thashë se po harronte kush e kishte rritur. Pastaj, nga zemërimi, shqiptova fjalinë që do ta pendohesha shumë: “Ose vijnë ata, ose vij unë!”

Erisa filloi të qante. Më tha se më donte shumë, por nuk pranonte të detyrohej të zgjidhte mes prindërve. “Mami, unë nuk mund t’i ndryshoj gjërat që kanë ndodhur mes teje dhe babait”, më tha. “Kjo është dita ime. Dua të martohem pa pasur frikë se do të filloni të grindeni.” Unë vazhdova të këmbëngulja. Atëherë ajo më tha se, nëse nuk mund ta respektoja vendimin e saj, ishte më mirë të mos shkoja fare. U ngrita dhe dola nga shtëpia pa i dhënë mundësi të fliste më shumë.

Dy ditët në vazhdim nuk folëm. Unë prisja që Erisa të më telefononte dhe të më kërkonte falje. Çdo herë që binte telefoni, shpresoja të ishte ajo. Por në vend të saj më telefonoi motra ime, e cila kishte marrë vesh për debatin. I tregova gjithçka dhe prisja të më jepte të drejtë. Ajo më dëgjoi dhe pastaj më pyeti: “A dëshiron vërtet të mungosh në dasmën e vajzës për shkak të ish-burrit?” U zemërova edhe me të, por pyetja e saj nuk më doli nga mendja.

Atë mbrëmje hapa albumin e fotografive të Erisës. E pashë kur ishte foshnjë, në ditën e parë të shkollës dhe në diplomimin e saj. M’u kujtuan të gjitha netët kur kishim qëndruar vetëm të dyja dhe të gjitha vështirësitë që kishim kaluar. Pastaj mendova për dasmën. Nëse nuk shkoja, do të humbisja një nga ditët më të rëndësishme të jetës së saj. Dhe më e keqja ishte se këtë herë nuk do të mungoja për shkak të Agronit. Do të mungoja për shkak të një kushti që e kisha vendosur vetë.

Tri ditë para dasmës vendosa ta telefonoja Erisën. Ajo m’u përgjigj me një zë të lodhur. I kërkova të takoheshim për kafe. Kur u ulëm përballë njëra-tjetrës, nuk dija nga t’ia filloja. Në fund i thashë se më vinte keq për ultimatumin që i kisha dhënë. Nuk i fsheha ndjenjat e mia për babain e saj, por pranova se ajo nuk kishte përgjegjësi për martesën tonë të dështuar. Erisa më dëgjoi dhe më tha se e kishte lënduar shumë fakti që unë e kisha detyruar të zgjidhte.

Pastaj vajza më tregoi diçka që nuk e kisha menduar. Për vite me radhë ajo ishte përpjekur të mbante marrëdhënie me të dy prindërit pa na mërzitur. Kur takonte babain, ndihej sikur po më tradhtonte mua. Kur fliste për mua përpara tij, kishte frikë se do të fillonin përsëri ankesat. “Unë jam lodhur duke u ndier fajtore që dua edhe mamanë, edhe babanë tim”, më tha. Ato fjalë më prekën thellë. E kuptova se zemërimi im kishte vazhduar ta rëndonte jetën e saj edhe shumë vite pas divorcit.

I premtova se nuk do të krijoja asnjë konflikt gjatë dasmës. Nuk do të ulesha pranë Agronit nëse nuk ndihesha rehat, por as nuk do t’i kërkoja të largohej. Erisa më përqafoi dhe më tha se dëshironte shumë të isha aty. Ditën e dasmës vesha fustanin që kisha përgatitur dhe shkova në sallë me motrën time. Kur pashë vajzën me fustan nusërie, nuk i mbajta dot lotët. Agroni ishte aty me bashkëshorten e tij. U përshëndetëm shkurt dhe secili qëndroi pranë familjarëve të vet.

Kur Erisa erdhi të më përqafonte, më tha: “Faleminderit që erdhe, mami.” Iu përgjigja se nuk doja të mungoja në ditën e saj për asgjë në botë. Ajo mbrëmje nuk i zgjidhi të gjitha problemet e së kaluarës. Unë ende kam kujtime të dhimbshme nga martesa ime e parë dhe nuk kam nevojë të kem marrëdhënie të afërt me Agronin. Por kuptova se vajza ime ka të drejtë të ndërtojë marrëdhëniet e saj pa mbajtur mbi supe zemërimin tim. Dasma e saj duhej të ishte fillimi i një jete të re, jo vazhdimi i një grindjeje të vjetër.