Këngëtarja Big Mama ishte me lot në sy gjatë homazheve për Shpat Kasapi — dita e ndarjes së tij këtë herë kishte prekur thellë çdo njeri në sallë. 
VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!
Ajo, e veshur me të zeza, qëndronte ndër të pranishmit dhe priste ngushëllime — në dorë mbante një fotografi të Shpatit, simbol të trishtimit dhe humbjes që ndjehej për atë që iku. 
Shpat dhe Big Mama kishin një miqësi të gjatë — njohja e tyre daton që nga fëmijëria, prej vitit 1997. 
Ata kishin ndarë shumë momente: koncerte, udhëtime, buzëqeshje dhe ëndrra — në arenën artistike dhe jashtë saj. 
Në një lidhje të fundit me emisionin televiziv, Big Mama rrëfeu se Shpati ishte gjithmonë me buzëqeshje në fytyrë — edhe kur ndodhnin mosmarrëveshje, ai zgjidhte gjithmonë me mirësi, me një buzëqeshje që e karakterizonte. 
Sapo zbuloi se la pas një dëshirë — Shpati kishte kërkuar para pak kohësh që ta këndonin bashkë këngën “Sajzeza”, si dy artistë që vinin nga i njëjti qytet — por kjo dëshirë mbeti e parealizuar. 
Në ceremoninë e homazheve, Big Mama u ngjit në skenë me zërin që i dridhej dhe lotët që nuk pushonin; ajo i drejtoi fjalë miqësisë së tyre, krijimeve artistike dhe kujtimeve që ndanin prej kohësh. 
Ajo tha se Skëpti s’kishte vdekur me të vërtetë — për të, zëri, shpirti dhe çdo kujtim të tij do të mbetej përjetë mes atyre që e njohën. 
Big Mama shprehu se boshllëku që la pas ishte i pa përshkruar — mungesa e tij do të ndihej në çdo hap, në çdo moment dhe në çdo kujtim që ata ndanin. 
Megjithatë, ajo tha se kjo lamtumirë nuk ishte fundi — ishte një “shihemi përsëri”, si shpresë dhe nderim për atë që Shpati përfaqësoi — si njeri, si mik, si artist. 
Në fund të fjalimit të saj, Big Mama premtoi se kujtimi i Shpatit do të jetojë gjithmonë — në muzikën, në skenën, por mbi të gjitha në zemrat e njerëzve që e donin. 
Dhe ndërsa sallat përgjakeshin nga dhimbja e humbjes, pranë imazhit të tij të fundit që mbante në dorë, Big Mama qëndronte si dëshmi e një lidhjeje të pazgjidhshme — një sfidë ndaj vdekjes dhe një përkushtim ndaj kujtimit.