Jam 39 vjeçe dhe jetoj në Prishtinë me burrin dhe dy fëmijët e mi. Nëna ime, 74-vjeçarja Mirushe, jeton vetëm në një shtëpi të vjetër në Pejë. Babai ndërroi jetë para tre vitesh dhe që atëherë nëna nuk ka dashur të largohet nga shtëpia ku kishin kaluar gjithë jetën bashkë. E vizitoja sa herë mundesha dhe i telefonoja pothuajse çdo ditë. Por para disa muajsh, ajo filloi të bënte diçka që më shqetësonte shumë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Gjithçka nisi me një telefonatë në orën tre të mëngjesit. U zgjova e frikësuar, sepse mendova se kishte ndodhur ndonjë fatkeqësi. Por kur ia hapa, nëna vetëm më pyeti nëse isha mirë. I thashë se po dhe e pyeta nëse kishte nevojë për diçka. Ajo heshti pak dhe më tha se nuk po e zinte gjumi. Biseduam disa minuta dhe pastaj e mbyllëm telefonin. Mendova se ishte një natë e rastësishme.

Por telefonatat vazhduan. Pothuajse çdo natë, rreth orës tre, nëna më telefononte. Ndonjëherë më pyeste për fëmijët, herë të tjera më thoshte se kishte dëgjuar zhurma në oborr. Unë i shpjegoja se ndoshta ishin macet ose era. Ajo më thoshte se kishte frikë të rrinte vetëm, sidomos kur dëgjonte hapa pranë dritares së kuzhinës. E këshillova të mbyllte mirë derën dhe të ndizte dritën e oborrit.

Pas dy javësh fillova të lodhesha. Punoj në një zyrë dhe çdo mëngjes zgjohem në orën gjashtë e gjysmë. Telefonatat e nënës po më prishnin gjumin. Një natë iu përgjigja me nervozizëm dhe i thashë se nuk mund të më telefononte për çdo zhurmë që dëgjonte. Ajo më kërkoi falje dhe më premtoi se nuk do të më shqetësonte më. Megjithatë, natën tjetër telefoni ra përsëri. Këtë herë nuk ia hapa.

Fillova ta vendosja telefonin në heshtje gjatë natës. Në mëngjes shihja katër ose pesë thirrje të humbura nga nëna. Kur e telefonoja, ajo më përgjigjej se ishte mirë dhe se nuk kishte ndodhur asgjë. Një të shtunë shkova në Pejë për ta vizituar. E gjeta të lodhur, me rrathë të zinj poshtë syve. Më tha se natën dëgjonte dikë duke lëvizur pranë portës. Kontrollova oborrin, por nuk pashë asgjë të pazakontë.

I thashë nënës se ndoshta vetmia po e bënte më të ndjeshme ndaj zhurmave. Ajo nuk kundërshtoi. Vetëm më kërkoi të qëndroja atë natë me të, por unë duhej të kthehesha te fëmijët. I premtova se do të vinte burri im gjatë javës për të kontrolluar portën dhe ndriçimin e jashtëm. Megjithatë, për shkak të punës, e shtymë vizitën disa ditë. Sot më vjen turp ta pranoj se nuk e mora seriozisht frikën e saj.

Një natë, nëna më telefonoi shtatë herë radhazi. Ishte pothuajse ora tre e gjysmë. E pashë emrin e saj në ekran dhe mendova se përsëri kishte dëgjuar ndonjë zhurmë. E fika telefonin dhe vazhdova të flija. Të nesërmen në mëngjes e telefonova, por ajo nuk u përgjigj menjëherë. Kur më ktheu telefonatën, zëri i dukej i lodhur. Më tha se dikush kishte prekur portën e oborrit, por se më vonë gjithçka ishte qetësuar.

Natën pasuese, në orën 03:17, telefoni im filloi të binte përsëri. Këtë herë ishte një numër i panjohur. Kur ia hapa, një burrë u prezantua si polic nga stacioni në Pejë. Më pyeti nëse isha vajza e Mirushes. Zemra filloi të më rrihte fort. Ai më shpjegoi se kishte pasur një tentim për të hyrë me forcë në shtëpinë e saj. Për fat të mirë, nëna kishte arritur të mbyllej në dhomë dhe të telefononte policinë. Një fqinj kishte dëgjuar zhurmën dhe kishte dalë për të parë çfarë po ndodhte.

U nisa menjëherë për në Pejë bashkë me burrin. Kur mbërritëm, pashë dy policë pranë portës dhe disa fqinjë në oborr. Një pjesë e bravës ishte dëmtuar. Nëna rrinte ulur në kuzhinë, e mbështjellë me një batanije, duke mbajtur një filxhan ujë në duar. Kur më pa, filloi të qante. E përqafova fort dhe e pyeta nëse ishte lënduar. Ajo më tha se ishte mirë fizikisht, por se kishte kaluar orët më të frikshme të jetës.

Policët na shpjeguan se dikush kishte provuar të hapte portën dhe më pas derën e pasme. Personi ishte larguar kur ishte ndezur drita e fqinjit. Nuk dihej ende kush kishte qenë dhe nuk kishte prova të mjaftueshme që ta lidhnin me të gjitha zhurmat e mëparshme. Por nëna më tregoi se për javë të tëra, pothuajse në orën tre, kishte dëgjuar hapa pranë shtëpisë. Më telefononte sepse ndihej më e sigurt kur dëgjonte zërin tim. Nuk donte të më frikësonte, por as nuk dinte kujt tjetër t’i drejtohej.

Kur më tha ato fjalë, më dolën lotët. M’u kujtuan të gjitha telefonatat që ia kisha mbyllur dhe herët kur i kisha thënë të mos më shqetësonte. I kërkova falje që nuk e kisha dëgjuar me kujdes. Nëna më përkëdheli fytyrën dhe më tha se e kuptonte që kisha familje dhe punë. Por unë e dija se mund të kisha vepruar ndryshe. Nuk ishte faji im që dikush kishte tentuar të hynte në shtëpi, por duhej ta kisha marrë seriozisht shqetësimin e saj shumë më herët.

Atë ditë e morëm nënën të qëndronte disa javë me ne në Prishtinë. Ndërkohë rregulluam portën, vendosëm ndriçim më të mirë dhe biseduam me fqinjët që të na njoftonin nëse vërenin diçka të dyshimtë. Më vonë nëna vendosi të kthehej në shtëpinë e saj, sepse aty ndihej më pranë kujtimeve të babait. Sot kemi një marrëveshje: nëse ka frikë ose ka nevojë për ndihmë, më telefonon në çdo orë, ndërsa për rrezik të menjëhershëm telefonon policinë. Unë nuk i shoh më telefonatat e saj si pengesë për gjumin tim. Ato më kujtojnë se një ditë do të më mungojë pikërisht zëri që dikur nuk kisha durim ta dëgjoja.