“Babë, pse nuk hipët në autobus?” E pyeta këtë ndërsa ai qëndronte i ulur në një stol të stacionit, me valixhen pranë këmbëve. Ishte 78 vjeç dhe vetëm njëzet minuta më parë e kisha përcjellë për të udhëtuar te motra ime. Autobusi ishte larguar, por ai ende po priste aty.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Babai im kishte jetuar vetëm që nga vdekja e nënës. Unë banoja afër dhe e vizitoja pothuajse çdo ditë. Kohët e fundit kishte filluar të harronte disa gjëra të vogla: çelësat, emrat e fqinjëve ose vendin ku kishte lënë syzet. Mendonim se ishte harresë e zakonshme e moshës.

Motra ime, që jetonte në një qytet tjetër, e kishte ftuar për disa ditë. Babai u gëzua dhe përgatiti vetë valixhen. Atë mëngjes e çova në stacion, ia dhashë biletën dhe e shoqërova deri te platforma. Ai më tha se mund të largohesha, sepse nuk donte të humbisja kohë nga puna.

Pasi u nisa, vura re kutinë e ilaçeve në sediljen e makinës. U ktheva menjëherë. Prisja që autobusi të ishte larguar, por mendova t’ia dërgoja ilaçet me një shofer tjetër. Kur hyra në stacion, e pashë babanë në të njëjtin stol. Fillimisht mendova se autobusi ishte vonuar.

Por ai më tha se nuk e dinte përse ishte aty. I tregova se po shkonte te motra. Ai e përsëriti emrin e saj, pastaj më pyeti nëse ajo jetonte ende në shtëpinë ku kishim banuar kur ishim fëmijë. U përpoqa të mos tregoja sa shumë isha shqetësuar. Një punonjës më tha se babai kishte pyetur disa herë kush ia kishte blerë biletën.

E mora për krahu dhe e çova në makinë. Gjatë rrugës më pyeti dy herë pse nuk kishim hipur në autobus. Pastaj më foli për nënën time sikur ajo ishte ende gjallë. Kur i kujtova se kishte ndërruar jetë, u trishtua shumë. Pas pak minutash dukej sikur e kishte harruar përsëri bisedën.

Atë ditë nuk shkova në punë. Telefonova motrën dhe i tregova çfarë kishte ndodhur. Ajo u shqetësua dhe erdhi në mbrëmje. U ulëm të tre për darkë, por babai ishte i lodhur. Disa herë na pyeti se çfarë dite ishte. Për herë të parë e pranuam se harresa e tij mund të ishte më serioze nga sa kishim menduar.

Të nesërmen caktuam një kontroll mjekësor. Mjeku na bëri pyetje për ndryshimet që kishim vënë re dhe rekomandoi vlerësime të mëtejshme. Na shpjegoi se çorientimi dhe problemet me kujtesën mund të kishin shkaqe të ndryshme dhe se nuk duhej të nxirrnim përfundime pa kontrollet e nevojshme.

Ndërkohë vendosëm që babai të mos udhëtonte më vetëm derisa të kuptonim më mirë situatën. Fillimisht ai u mërzit. Na tha se kishte udhëtuar gjithë jetën dhe nuk ishte fëmijë. Nuk donim t’ia hiqnim pavarësinë pa nevojë, prandaj biseduam me të dhe u përpoqëm të gjenim mënyra që të ndihej i respektuar.

Pas disa javësh, motra erdhi ta merrte me makinë për një vizitë të shkurtër. Këtë herë udhëtuan së bashku. Unë ndërkohë rregullova disa gjëra në shtëpinë e tij për ta pasur më të lehtë të gjente sendet e përditshme. Vendosëm edhe një kalendar të madh pranë kuzhinës dhe organizuam kujdes më të rregullt, sipas këshillave të mjekëve.

Nuk dua ta kujtoj babanë vetëm për harresën e tij. Ai ishte njeriu që më mësoi të ngas biçikletën, që më shoqëronte në shkollë kur binte borë dhe që nuk mungoi në asnjë ditë të rëndësishme të jetës sime. Tani kishte ardhur koha që unë dhe motra të kujdeseshim më shumë për të. Nuk ishte gjithmonë e lehtë, por nuk donim që ai të ndihej i braktisur.

Sot babai vazhdon të jetojë pranë nesh, me më shumë mbështetje dhe kontrolle të rregullta. Ka ditë kur kujton gjithçka dhe ditë kur ngatërrohet. Atë mëngjes në stacion mendova se thjesht kishte humbur autobusin. Por kur e pashë me valixhen në dorë, duke pritur pa e ditur ku duhej të shkonte, kuptova se ndonjëherë prindërit tanë kanë nevojë për ndihmë edhe kur nuk dinë si të na e kërkojnë.