Vjehrra më përzuri nga shtëpia, burri më befasoi me vendimin e tij!

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Jam 34 vjeçe dhe prej shtatë vitesh jam e martuar me burrin tim, Arbenin. Kemi një vajzë pesëvjeçare dhe deri para disa muajsh jetonim në një banesë me qira. Kur Arbeni mbeti përkohësisht pa punë, filluam të kishim vështirësi me shpenzimet. Vjehrra na propozoi të shkonim të jetonim tek ajo derisa të përmirësohej gjendja jonë financiare.

Në fillim u gëzova për ndihmën e saj. Vjehrra jetonte vetëm në një shtëpi të madhe dhe na dha dy dhoma për vete. Unë vazhdova punën në një dyqan rrobash, ndërsa Arbeni kërkonte punë tjetër. Përpiqesha të ndihmoja me faturat, ushqimet dhe pastrimin. Megjithatë, pas disa javësh fillova të kuptoja se bashkëjetesa nuk do të ishte aq e lehtë.

Vjehrra ime, 66-vjeçare, kishte zakonet e saj. Dëshironte që dreka të ishte gati në një orar të caktuar dhe shtëpia të pastrohej sipas mënyrës së saj. Kur kthehesha nga puna, shpesh më priste me ankesa. Ndonjëherë më thoshte se nuk i kisha larë mirë enët, herë të tjera se rrobat e vajzës kishin mbetur në korridor.

Unë përpiqesha të mos përgjigjesha ashpër. E kuptoja se ishim në shtëpinë e saj dhe se duhej t’i respektonim rregullat. Por më shqetësonte fakti që pothuajse të gjitha kritikat më drejtoheshin mua. Arbeni ishte gjithë ditën në shtëpi duke kërkuar punë, megjithatë vjehrra rrallë i kërkonte atij të bënte punë shtëpie.

Një mbrëmje u ktheva shumë e lodhur. Kishim pasur shumë klientë në dyqan dhe më dhimbnin këmbët. Sapo hyra në kuzhinë, vjehrra filloi të ankohej se nuk kisha përgatitur darkën. I shpjegova se atë ditë kisha punuar deri vonë dhe se mund ta përgatisnim së bashku. Ajo u zemërua dhe më tha se nuk isha e zonja të kujdesesha për familjen time.

I thashë se nuk ishte e drejtë të më fliste kështu. Ajo u ngrit nga karrigia dhe filloi të më numëronte gjërat që kishte bërë për ne. Më kujtoi se nuk paguanim qira dhe se na kishte hapur derën kur kishim nevojë. Pastaj tregoi hyrjen dhe më tha: “Nëse nuk të pëlqen këtu, dil nga shtëpia ime!” U ndjeva aq e poshtëruar sa nuk arrita t’i mbaja lotët.

Në atë moment Arbeni hyri në kuzhinë. Kishte dëgjuar pjesën e fundit të debatit. Nëna e tij filloi t’i tregonte se unë nuk po e respektoja. Ai na dëgjoi të dyjave dhe pastaj tha: “Mirë, nënë.” Për një çast mendova se po i jepte të drejtë asaj. Por më pas u kthye nga unë dhe më kërkoi të mblidhja gjërat tona, sepse atë natë nuk do të qëndronim më aty.

Mbeta e habitur dhe e pyeta ku do të shkonim. Ai më tha se do të merrnim një dhomë në një bujtinë për disa net, derisa të gjenim një zgjidhje tjetër. Pastaj filloi të paketonte rrobat e veta dhe të vajzës. Vjehrra u përpoq ta ndalonte. “Unë nuk po të përzë ty, por gruan tënde!”, i tha. Arbeni iu përgjigj qetësisht: “Nënë, ne jemi familje. Nuk mund ta lë gruan të largohet e vetme me vajzën.”

Atë natë fjetëm në një bujtinë të vogël. Vajzës i thamë se do të qëndronim disa ditë diku tjetër derisa të rregullonim banesën. Pasi ajo ra në gjumë, bisedova gjatë me Arbenin. I thashë se nuk doja ta ndaja nga nëna e tij. Ai më shpjegoi se e donte dhe e respektonte nënën, por kishte kuptuar se ne nuk mund të vazhdonim të jetonim në një vend ku grindjet po bëheshin të përditshme.

Ditën tjetër filluam të kërkonim një banesë të vogël me qira. Nuk kishim shumë kursime, prandaj duhej të mendonim me kujdes për shpenzimet. Arbeni gjeti një punë të përkohshme në një depo, ndërsa unë mora disa orë shtesë në dyqan. Pas një jave u shpërngulëm në një apartament modest. Nuk ishte aq i rehatshëm sa banesa jonë e mëparshme, por për herë të parë pas disa muajsh ndihesha e qetë kur kthehesha nga puna.

Vjehrra nuk na telefonoi për disa ditë. Pastaj një pasdite kërkoi të takonte mbesën. Arbeni e ftoi për kafe në banesën tonë. Ajo erdhi dhe dukej e mërzitur. Më tha se nuk kishte menduar që fjalët e saj do të na shtynin të largoheshim. I shpjegova se e vlerësoja ndihmën që na kishte dhënë, por se nuk mund të pranoja të ofendohesha sa herë nuk arrija të bëja gjithçka që ajo dëshironte. Në fund më kërkoi falje për mënyrën si më kishte folur.

Sot jetojmë ende në banesën tonë të vogël. Gjendja financiare nuk është e lehtë, por unë dhe Arbeni po mundohemi t’i zgjidhim problemet së bashku. Vjehrra vazhdon të na vizitojë dhe marrëdhënia jonë është më e qetë, megjithëse nuk kemi vendosur të jetojmë përsëri nën të njëjtën çati. Nga ajo ngjarje kuptova se nuk mjafton vetëm të kesh një shtëpi ku të flesh. Duhet të kesh edhe qetësi e respekt. Dhe atë mbrëmje, kur mendova se burri im po më kthente shpinën, ai më tregoi se nuk do të më linte të përballesha e vetme me problemin.