Jam 55 vjeçe dhe jetoj me djalin tim të vetëm, Erionin, i cili sapo ka mbushur 18 vjeç. Burri im ndërroi jetë para katër vitesh dhe që atëherë jemi mbështetur shumë te njëri-tjetri. Erioni ka qenë gjithmonë djalë i qetë, i sjellshëm dhe i përkushtuar ndaj shkollës. Nuk më kishte dhënë kurrë arsye të dyshoja tek ai. Por para disa javësh fillova të vë re disa ndryshime që më shqetësuan.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Çdo pasdite, sapo kthehej në shtëpi, hynte drejt në dhomën e tij. Mbyllte derën dhe qëndronte aty për orë të tëra. Kur e thërrisja për darkë, më përgjigjej se do të vinte më vonë. Në fillim mendova se po mësonte për provimet, por një ditë vura re se kishte vendosur edhe një dry të vogël në dollapin e tij. Kur e pyeta pse, më tha se kishte disa sende personale dhe nuk donte t’i prekte askush.

Nuk dëshiroja t’ia shkelja privatësinë, por sjellja e tij po bëhej gjithnjë e më e çuditshme. Disa herë e dëgjova duke folur me zë të ulët në telefon. Sapo i afrohesha derës, biseda ndërpritej. Një natë qëndroi zgjuar deri pas mesnatës. Të nesërmen dukej i lodhur, por kur e pyeta nëse kishte ndonjë problem, më siguroi se gjithçka ishte mirë. Unë fillova të shqetësohesha se mos kishte hyrë në ndonjë telash.

Një të enjte, rreth orës njëmbëdhjetë e gjysmë të natës, u zgjova nga një zhurmë që vinte prej dhomës së tij. U ngrita dhe shkova në korridor. Dera ishte paksa e hapur, ndërsa brenda kishte dritë. Kur e shtyva ngadalë, mbeta e habitur. Erioni ishte ulur në dysheme, i rrethuar nga copa pëlhure, vegla të vogla dhe disa pjesë metalike. Përpara tij qëndronte një makinë e vjetër qepëse, e çmontuar pothuajse plotësisht.

“Bir, çfarë është kjo?”, e pyeta. Ai u ngrit menjëherë dhe u përpoq ta mbulonte makinën me një çarçaf. Më tha se nuk duhej ta kisha parë ende. Por unë e njoha menjëherë atë makinë. Kishte qenë e nënës sime, e cila kishte punuar si rrobaqepëse për shumë vite. Pas vdekjes së saj, makina kishte mbetur në depo dhe nuk punonte më. Nuk e kuptoja pse Erioni e kishte marrë fshehurazi dhe pse po përpiqej ta rregullonte.

I kërkova të më tregonte të vërtetën. Ai uli kokën dhe më tha se prej dy muajsh po mësonte si të riparonte makina të vjetra qepëse. Kishte gjetur një mjeshtër në pension, i cili e udhëzonte përmes telefonit dhe e kishte ndihmuar të gjente pjesët e nevojshme. Me paratë që kishte fituar nga disa punë të vogla pas shkollës, kishte blerë një rrip të ri, disa vida dhe një pjesë të mekanizmit. Dëshironte ta përfundonte përpara ditëlindjes sime.

E pyeta pse kishte zgjedhur pikërisht atë makinë. Erioni më tregoi se disa muaj më parë më kishte dëgjuar duke folur me një shoqe. I kisha thënë se më mungonte koha kur qepja rroba me nënën time dhe se do të doja të filloja përsëri, por makina ishte prishur prej vitesh. Unë as nuk e mbaja mend atë bisedë. Ai, megjithatë, kishte vendosur të më bënte një surprizë dhe ta kthente makinën në gjendje pune.

Pastaj më tregoi diçka tjetër që më preku edhe më shumë. Kur ishte i vogël, gjyshja i kishte qepur vetë një çantë për ditën e parë të shkollës. Erioni e kishte ruajtur ende atë çantë në dollap. Më tha se gjithmonë e kishte lidhur zhurmën e makinës qepëse me kohën kur gjyshja jetonte dhe shtëpia ishte plot njerëz. “Dua ta dëgjoj përsëri atë zhurmë, nënë”, më tha. “Dua që edhe ti të bësh diçka që të gëzon.”

Nuk arrita të flisja për disa çaste. U ula në krevatin e tij dhe fillova të qaja. Gjithë ato javë kisha menduar se djali po më fshihte ndonjë problem, ndërsa ai po përpiqej të më përgatiste një dhuratë me duart e veta. Erioni më kërkoi falje që më kishte shqetësuar. I thashë se nuk kishte nevojë të kërkonte falje për surprizën, por se herën tjetër mund të më tregonte të paktën se ishte mirë, që të mos mendoja gjëra të këqija.

Makina nuk ishte ende gati. Një pjesë e mekanizmit vazhdonte të bllokohej dhe Erioni nuk arrinte ta rregullonte. Të nesërmen telefonuam së bashku mjeshtrin që e kishte ndihmuar. Ai erdhi në shtëpi, kontrolloi makinën dhe na tregoi ku ishte problemi. Erioni e ndihmoi gjatë riparimit, ndërsa unë i shikoja të dy. Pas disa orësh, mjeshtri vendosi përsëri pjesët dhe makina filloi të punonte. Zhurma e saj më ktheu menjëherë shumë vite pas.

E nxora nga dollapi një copë pëlhure që e kisha ruajtur prej kohësh. U ula para makinës dhe fillova të qep një mbulesë të vogël tavoline. Erioni qëndroi pranë meje dhe më pyeste vazhdimisht si funksiononin pjesët. I tregova disa gjëra që më kishte mësuar nëna ime. Atë pasdite biseduam më gjatë se zakonisht. Nuk folëm vetëm për makinën, por edhe për gjyshen, babanë e tij dhe kujtimet që kishim ruajtur nga vitet kur ishim të gjithë bashkë.

Sot makina qepëse qëndron në një kënd të dhomës së ndenjjes. Ndonjëherë qep gjëra të vogla për shtëpinë, ndërsa Erioni më ndihmon kur mekanizmi ka nevojë për rregullim. Nuk e di nëse do ta kthej ndonjëherë qepjen në punë, por tashmë kam përsëri një aktivitet që më jep kënaqësi. Sa herë e dëgjoj zhurmën e saj, më kujtohet ajo natë kur hapa derën e dhomës së djalit me zemrën plot frikë. Mendova se po zbuloja diçka të keqe, por në të vërtetë gjeta një djalë që po përpiqej të ma kthente një copë të bukur të së kaluarës.