Jam 36 vjeç dhe prej nëntë vitesh jam i martuar me Lumnijen. Kemi tre fëmijë dhe jetojmë në një shtëpi ku shpesh vijnë mysafirë. Jam rritur me idenë se dera duhet të jetë gjithmonë e hapur dhe se sofra e burrit nuk duhet të mbetet bosh. Por një ngjarje më mësoi se mikpritja nuk është vetëm përgjegjësi e gruas dhe se nderi i shtëpisë nuk ruhet duke e turpëruar atë.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Një mbrëmje u takova me disa miq që nuk i kisha parë prej kohësh. Pa e menduar gjatë, i ftova të pestë për darkë. Nuk e telefonova gruan për ta paralajmëruar, sepse mendova se në shtëpi do të gjendej gjithmonë diçka për të ngrënë. Kur mbërritëm, Lumnija ishte duke u marrë me fëmijët. Djali i vogël kishte temperaturë, ndërsa dy të tjerët po prisnin të përfundonin detyrat.

U ula në odë me miqtë dhe i thirra gruas të sillte ushqim. Ajo hyri dhe më tha me zë të ulët se atë mbrëmje nuk mund të përgatiste darkë për kaq shumë njerëz. I thashë të bënte çfarë të mundej, por ajo më kërkoi t’i ndihmoja ose të porosisnim diçka. Për shkak të krenarisë, e mora si kundërshtim para mysafirëve. E ngrita zërin dhe i thashë se nuk po respektonte shtëpinë tonë.

Miqtë u ndien në siklet dhe u larguan pas një kafeje. Kur mbetëm vetëm, u grindëm. Lumnija më tregoi se kishte qenë gjithë ditën te mjeku me djalin dhe mezi qëndronte në këmbë. Por unë isha tepër i zemëruar për ta dëgjuar. Të nesërmen i thashë të shkonte për disa ditë te prindërit. Ajo mori fëmijët dhe u largua pa bërë zhurmë. Në atë moment mendova se kisha mbrojtur autoritetin tim.

Pas tri ditësh më telefonoi vjehrri, Hasani, një burrë 71-vjeçar që njihej si njeri i urtë. Më kërkoi të shkoja në odën e tij, ku do të ishin edhe dy burra të moshuar. U binda se kishin vendosur ta qortonin Lumnijen dhe ta këshillonin të kthehej në shtëpi. U vesha mirë dhe shkova me mendimin se do të dilja i drejtë nga ajo bisedë.

Kur hyra në odë, pashë një sofër të madhe të shtruar në mes, por pa ushqim. Hasani më priti me respekt dhe më ftoi të ulesha. Pas pak më tregoi sofrën dhe më tha: “Urdhëro, dhëndër, shtroje për ne.” Mendova se po bënte shaka. I thashë se nuk e dija ku i mbante ushqimet. Ai më pyeti pse prisja ta dija unë, kur as vajza e tij nuk mund ta dinte se do të sillja pesë mysafirë pa paralajmërim.

Për disa çaste heshta. Hasani vazhdoi: “Mysafiri është nder, por mysafirin e ftove ti. Pse duhej ta mbante vetëm vajza ime barrën e fjalës sate?” Njëri nga pleqtë shtoi se zakonet e mira na mësojnë të ndajmë bukën, jo të kërkojmë shërbim me urdhra. Unë u përpoqa të shpjegoja se isha ndier i turpëruar para miqve. Atëherë vjehrri më pyeti nëse kisha menduar sa e turpëruar ishte ndier gruaja ime kur i bërtita para tyre.

Pastaj Hasani më tregoi se Lumnija nuk kishte kërkuar që ai të më qortonte. Përkundrazi, kishte thënë se dëshironte të kthehej në shtëpi, por kishte frikë se një situatë e ngjashme do të përsëritej. Ai më tha se kishte punuar gjithë jetën dhe e dinte sa e lodhshme ishte të mbaje familje. “Unë nuk ta dhashë vajzën për shërbëtore”, shtoi. “Ta dhashë me shpresën se do të kujdeseshit për njëri-tjetrin.”

Ato fjalë më prekën. M’u kujtua se atë natë as nuk e kisha pyetur djalin si ndihej, megjithëse kishte qenë i sëmurë. Kisha menduar vetëm për atë që do të thoshin miqtë. U kërkova falje pleqve për mënyrën si kisha vepruar. Pastaj i kërkova Hasanit leje të flisja me Lumnijen. Ai më tha se nuk kishte nevojë për lejen e tij, por për dëshirën e saj që të më dëgjonte.

Lumnija erdhi në odë dhe u ul pranë nënës së saj. I kërkova falje që e kisha turpëruar dhe që e kisha dërguar te prindërit në vend që ta dëgjoja. Ajo më tha se nuk kishte kundërshtuar ardhjen e mysafirëve, por mënyrën si unë kisha pritur që gjithçka të bëhej menjëherë. Ramë dakord se herën tjetër do të flisnim më parë dhe se unë do të ndihmoja me përgatitjet. Ajo pranoi të kthehej, jo sepse pleqtë e urdhëruan, por sepse dëshironte ta provonim ndryshe.

Kur u ngritëm për t’u larguar, Hasani filloi të qeshte dhe na ftoi të hanim darkë. Doli se ushqimi ishte përgatitur në kuzhinë, por ai e kishte lënë sofrën bosh për të më dhënë një mësim. E ndihmova vetë t’i sillnim pjatat. Njëri nga pleqtë më tha me shaka se më në fund kisha mësuar ku ishte kuzhina. Të gjithë qeshëm, përfshirë edhe Lumnijen, e cila për herë të parë pas disa ditësh dukej e qetë.

Sot, kur ftoj mysafirë, gjithmonë flas më parë me gruan. Shpesh përgatis edhe vetë kafen dhe ushqimin. Miqtë e mi nuk më respektojnë më pak për këtë. Përkundrazi, disa prej tyre kanë filluar të bëjnë të njëjtën gjë në shtëpitë e tyre. Sa herë shoh një sofër të shtruar, më kujtohet ajo ditë te vjehrri. Mendova se po shkoja për të marrë një vendim nga pleqtë, por dola prej odës duke kuptuar se burrëria nuk matet me atë sa të tjerët të binden, por me përgjegjësinë që merr vetë.