Jam 34 vjeçe dhe jetoj në Gjakovë me burrin dhe djalin tonë nëntëvjeçar, Endritin. Ai është në klasën e katërt dhe gjithmonë ka qenë fëmijë i qetë. Para disa javësh filloi të më kërkonte ta lija te porta e shkollës, në vend që ta përcillja deri te hyrja. Mendova se po rritej dhe dëshironte të bëhej më i pavarur.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Një mëngjes mbeta pak më gjatë pranë portës, sepse po prisja një telefonatë. Pashë Endritin duke hyrë në oborr dhe duke u afruar te një grua rreth gjashtëdhjetë vjeçe. Ajo punonte si pastruese në shkollë. Gruaja i buzëqeshi, e mori lehtë për dore dhe e shoqëroi drejt një dhome të vogël pranë korridorit.

Nuk e kuptova çfarë po ndodhte. Mendova se ndoshta djali kishte harruar ndonjë send. Por të nesërmen pashë të njëjtën skenë. Pastruesja e priste pranë hyrjes dhe ata hynin bashkë në të njëjtën dhomë. Fillova të shqetësohesha, sepse Endriti nuk më kishte treguar asgjë.

Në mbrëmje e pyeta nëse kishte ndonjë problem në shkollë. Ai më tha se gjithçka ishte mirë. Kur përmenda pastruesen, u skuq pak dhe më tha se ajo ishte shumë e mirë. Nuk më dha shpjegime të tjera. Nuk doja ta frikësoja me pyetje, por vendosa të shkoja te drejtori për të kuptuar çfarë po ndodhte.

Drejtori më priti në zyrë dhe e dëgjoi shqetësimin tim. Ai më tha se e njihte situatën dhe se nuk kishte ndonjë problem disiplinor me Endritin. Megjithatë, pranoi se duhej të isha informuar më herët. Pastaj më pyeti nëse kisha vënë re ndonjë ndryshim në sjelljen e djalit gjatë muajve të fundit.

I tregova se Endriti ishte bërë më i ndjeshëm që kur gjyshja e tij kishte ndërruar jetë. Ata kishin qenë shumë të lidhur dhe ai ende e kujtonte shpesh. Drejtori më dëgjoi dhe më tha se ndoshta kjo do të më ndihmonte ta kuptoja situatën. Pastaj ftoi pastruesen të vinte në zyrë.

Gruaja quhej Nazmije dhe punonte në shkollë prej njëzet vitesh. Kur hyri, dukej pak në siklet. Më tregoi se një mëngjes kishte gjetur Endritin duke qarë pranë shkallëve. Ai i kishte thënë se i mungonte gjyshja dhe se nuk dëshironte të qante para shokëve. Nazmija e kishte shoqëruar në dhomën ku punonjësit mbanin materialet e pastrimit, por e kishte ulur në një kënd të sigurt pranë korridorit, larg pajisjeve dhe kimikateve.

Ajo i kishte dhënë ujë dhe e kishte dëgjuar për disa minuta. Endriti i kishte treguar se gjyshja e tij gjithmonë e përqafonte para se të shkonte në shkollë. Nazmija i kishte thënë se edhe ajo kishte nipër dhe e kuptonte sa shumë mund t’i mungonte një njeri i dashur. Që nga ajo ditë, djali kishte filluar ta përshëndeste çdo mëngjes.

Më vonë Endriti kishte kërkuar të kalonte disa minuta me të para fillimit të mësimit. Nazmija e kishte njoftuar mësuesen kujdestare, e cila e dinte se djali po kalonte një periudhë të vështirë. Ato e kishin lejuar të ulej për pak në një kënd të qetë të korridorit dhe të bisedonte. Por kishin gabuar që nuk më kishin informuar mua si prind.

Drejtori më tregoi një vizatim që Endriti kishte bërë atë mëngjes. Në të ishte një grua e moshuar që mbante për dore një fëmijë. Poshtë kishte shkruar: “Gjyshja ime është në qiell, por zonja Nazmije më kujton përqafimin e saj.” Kur i lexova ato fjalë, fillova të qaj. Nuk e kisha kuptuar sa shumë po e përjetonte djali mungesën e gjyshes.

E falënderova Nazmijen që e kishte dëgjuar dhe e kishte trajtuar me dashuri. Pastaj biseduam me drejtorin dhe mësuesen për mënyrën si mund ta ndihmonim Endritin. Ramë dakord që ai të kishte mundësi të fliste me psikologen e shkollës dhe që çdo takim mbështetës të zhvillohej në hapësira të përshtatshme, me dijeninë time.

Sot Endriti është më i qetë dhe flet më hapur për gjyshen. Ndonjëherë shkojmë bashkë te varri i saj, ndërsa në shtëpi shikojmë fotografi dhe kujtojmë historitë e bukura. Nazmija vazhdon ta përshëndesë çdo mëngjes te hyrja e shkollës. Nga kjo ngjarje mësova se fëmijët nuk e tregojnë gjithmonë dhimbjen me fjalë. Ndonjëherë ata kërkojnë një njeri që thjesht ka durim t’i dëgjojë.