Jam 49 vjeçe dhe jetoj në Prizren. Vajza ime, Arta, u martua para disa muajsh me një djalë që quhej Drilon. Dasmën e organizuan në një restorant të madh, me rreth katërqind mysafirë. Babai im, 81-vjeçari Ismeti, erdhi nga fshati ku jeton ende. Ai ishte shumë i lumtur që do të shihte mbesën e tij të martohej.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Ismeti kishte qenë bujk gjithë jetën. Nuk kishte pasur shumë para, por na kishte rritur me punë dhe ndershmëri. Për dasmën veshi kostumin e tij të vjetër ngjyrë gri, të cilin e kishte ruajtur me kujdes. Kur hyri në restorant, Arta e përqafoi dhe i tha se ishte shumë e lumtur që kishte ardhur.

Problemi filloi kur babai iu afrua tavolinës së familjes. Aty ishin rezervuar vendet për prindërit, gjyshërit dhe disa të afërm të ngushtë. Por Driloni, që po merrej me organizimin, i tha se tavolina ishte mbushur dhe se për të kishte një vend tjetër. Më vonë kuptova se disa të afërm të tij kishin zënë vendet e rezervuara.

Babai im nuk kundërshtoi. Vetëm më tha se nuk kishte rëndësi ku do të ulej, për sa kohë mund ta shihte Artën të lumtur. Por kur e pashë të ulur pranë daljes, larg familjes, u lëndova shumë. I kërkova Drilonit ta rregullonte situatën. Ai më tha se nuk dëshironte të lëvizte mysafirët në mes të festës.

Arta nuk e kishte vënë re çfarë kishte ndodhur, sepse po bënte fotografi me të ftuarit. Unë nuk doja t’ia prishja ditën, por nuk mund ta pranoja që babai im të ndihej i tepërt. Ismeti më kërkoi të qetësohesha dhe më tha se kishte ardhur për të festuar, jo për t’u grindur.

Kur filluan fjalimet, babai kërkoi mikrofonin. Disa të afërm u habitën, sepse ai rrallë fliste para njerëzve. U ngrit ngadalë, mbështetur te bastuni, dhe iu drejtua mbesës. Fillimisht i uroi jetë të lumtur dhe e falënderoi që e kishte ftuar.

Pastaj tregoi një kujtim nga fëmijëria e Artës. Kur ajo ishte shtatë vjeçe, kishte kaluar një verë të tërë në fshat. Çdo mëngjes dilte me gjyshin në kopsht dhe e ndihmonte të ujiste perimet. Ai i kishte mësuar se çdo gjë e mirë kërkonte kujdes, durim dhe respekt.

Më pas Ismeti iu drejtua Drilonit. Tha se pak javë para dasmës dhëndri kishte ardhur ta takonte për t’i kërkuar këshilla rreth një problemi me shtëpinë e re. Driloni kishte pasur vështirësi të paguante disa riparime. Ismeti kishte shitur një pjesë të pajisjeve të vjetra bujqësore dhe i kishte dhënë një shumë parash për ta ndihmuar.

Askush nga familja jonë nuk e dinte këtë. Driloni kishte kërkuar që ndihma të mbetej private, sepse ndihej në siklet. Ismeti shpjegoi se nuk po e përmendte për t’ia kërkuar paratë, por sepse dëshironte t’i kujtonte diçka: “Bir, unë të ndihmova sepse të konsiderova familje. Sot dua vetëm që edhe ti të më konsiderosh pjesë të saj.”

Salla heshti. Driloni u ngrit dhe iu afrua gjyshit. I kërkoi falje për mënyrën si e kishte trajtuar dhe pranoi se ishte përqendruar tepër te organizimi dhe pamja e tavolinave. Arta filloi të qante kur kuptoi çfarë kishte ndodhur. Ajo e mori gjyshin për dore dhe kërkoi që të ulej pranë saj.

Disa mysafirë u zhvendosën dhe u bë vend për Ismetin në tavolinën kryesore. Festa vazhdoi, por atmosfera ishte ndryshe. Driloni e falënderoi gjyshin privatisht dhe i tha se do t’ia kthente paratë sipas marrëveshjes së tyre. Ismeti i kërkoi vetëm të kujdesej për Artën dhe të mos harronte se respekti nuk varet nga veshja apo vendi ku ulet dikush.

Sot Arta dhe Driloni jetojnë në shtëpinë e tyre të re. Ata e vizitojnë shpesh gjyshin dhe marrëdhënia mes tyre është përmirësuar. Sa herë shoh fotografitë e dasmës, më kujtohet babai im me kostumin e vjetër dhe mikrofonin në dorë. Ai nuk kërkoi të ishte më i rëndësishëm se të tjerët. Kërkoi vetëm të mos trajtohej si njeri pa rëndësi. Dhe atë natë na mësoi se mirënjohja duhet të shihet në veprime, jo vetëm në fjalë.