Jam 39 vjeç dhe punoj si shofer shpërndarjeje. Jetoj në Kosovë me gruan dhe dy fëmijët. Dy vite më parë u zura rëndë me babanë tim, 74-vjeçarin Ramiz. Gjithçka filloi nga një mosmarrëveshje për disa para që më kishte dhënë hua kur po rregulloja shtëpinë. Unë mendova se ai po më turpëronte para familjarëve duke ma përmendur borxhin. Ai mendoi se unë nuk e respektoja më.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Pas asaj zënke, nuk shkuam më te njëri-tjetri. Nëna kishte ndërruar jetë disa vite më parë, prandaj babai jetonte vetëm në fshat. Gruaja më këshillonte shpesh ta telefonoja, por krenaria nuk më linte. Sa herë e mendoja, i thosha vetes se ishte ai që duhej të bënte hapin e parë. Kështu kaluan dy vite, derisa një mbrëmje e zakonshme më detyroi ta shihja gjithçka ndryshe.

Ishte fundi i nëntorit dhe po kthehesha nga puna. Shiu binte fort, ndërsa rruga ishte pothuajse bosh. Pranë një stacioni autobusi pashë një plak me një pallto të hollë. Ishte mbështetur te një shtyllë dhe dukej i lagur deri në lëkurë. Ndalova dhe hapa dritaren. E pyeta nëse kishte nevojë për ndihmë. Ai më tha se po priste dikë që ta çonte në fshatin tjetër, por askush nuk po ndalonte.

E ftova të hynte në makinë. Plaku ishte rreth 80 vjeç, me flokë të bardhë dhe duar të rrudhura. E falënderoi disa herë dhe u ul me kujdes. Gjatë rrugës më tregoi se kishte qenë te mjeku dhe se autobusin e fundit e kishte humbur. Kur pa fotografitë e fëmijëve të mi pranë timonit, më pyeti për ta. Pastaj më pyeti nëse prindërit e mi ishin gjallë.

I tregova se nëna kishte ndërruar jetë dhe se babai jetonte vetëm. Plaku më pyeti nëse e vizitoja shpesh. Iu përgjigja shkurt se kishim disa mosmarrëveshje. Ai nuk më gjykoi. Vetëm më tha se kishte tre djem dhe se e dinte sa lehtë mund të prisheshin marrëdhëniet për shkak të krenarisë. Nuk e kuptoj pse, por fillova t’i tregoja për zënkën me babanë. Ai dëgjoi çdo fjalë pa më ndërprerë.

Kur mbërritëm në fshatin e tij, ndalova pranë një shtëpie të vogël. Plaku më falënderoi dhe u bë gati të zbriste. Por para se ta hapte derën, më shikoi drejt në sy. Pastaj tha shtatë fjalë që nuk do t’i harroj kurrë: “Kthehu në shtëpi, babai ende të pret.” Nuk foli më. Zbriti nga makina dhe eci ngadalë drejt portës, ndërsa unë mbeta duke parë pas tij.

Nuk e di pse ato fjalë më prekën aq shumë. Ndoshta sepse plaku ma kujtoi babanë, ose sepse e kuptova se po humbisja kohë që nuk do të kthehej më. Nisa makinën, por në vend që të shkoja në shtëpinë time, mora rrugën drejt fshatit të babait. Gjatë gjithë rrugës mendoja çfarë do t’i thosha. Kisha frikë se mos më mbyllte derën ose më priste ftohtë.

Kur mbërrita, ishte pothuajse ora nëntë e mbrëmjes. Në shtëpi kishte dritë vetëm në kuzhinë. Trokita dy herë. Babai e hapi derën dhe mbeti i habitur kur më pa. Ishte dobësuar dhe dukej më i plakur nga sa e mbaja mend. Nuk tha asgjë për disa sekonda. Pastaj u tërhoq mënjanë dhe më tha: “Hyr, bir. Jashtë është ftohtë.” Kaq mjaftoi që të më mbusheshin sytë me lot.

U ulëm në kuzhinë. Babai më përgatiti kafe dhe më pyeti për fëmijët. Fillimisht biseduam për gjëra të zakonshme. Pastaj i kërkova falje për fjalët që i kisha thënë dy vite më parë. Ai uli kokën dhe pranoi se edhe ai ishte treguar i ashpër. Më tha se borxhin e kishte përmendur vetëm sepse ishte shqetësuar për gjendjen time financiare, jo për të më turpëruar. Kurrë nuk kishte dashur të më largonte nga vetja.

Kur po bëhesha gati të largohesha, babai hapi një sirtar dhe nxori një qese të vogël me lodra. Më tha se i kishte blerë për nipërit disa muaj më parë, por nuk kishte pasur guxim të vinte te ne. Pastaj më tregoi se çdo të diel e linte telefonin pranë tavolinës, me shpresën se do ta telefonoja. Ato fjalë më dhembën më shumë se çdo qortim. E përqafova dhe i premtova se nuk do të linim më krenarinë të na ndante.

Të nesërmen shkova përsëri, këtë herë me gruan dhe fëmijët. Babai qeshi siç nuk e kisha parë prej kohësh. Djali im i vogël iu hodh në përqafim dhe i kërkoi t’i tregonte një histori. U ulëm të gjithë për drekë dhe biseduam sikur po përpiqeshim të rifitonim kohën e humbur. Pas disa ditësh u ktheva në fshatin ku e kisha lënë plakun e panjohur, sepse doja ta falënderoja. Por nuk e gjeta në shtëpi.

Një fqinj më tregoi se plaku jetonte me djalin e tij në një qytet tjetër dhe vinte në fshat vetëm herë pas here. I lashë numrin tim të telefonit që t’ia jepte. Nuk e takova më, por nuk e harrova kurrë. Sot e vizitoj babanë çdo javë dhe fëmijët e mi e njohin shumë më mirë gjyshin e tyre. Sa herë bie shi dhe shoh dikë të moshuar pranë rrugës, më kujtohet ajo mbrëmje. Një gjest i vogël mirësie më solli shtatë fjalë që më ndihmuan të mos humbisja diçka shumë më të vlefshme se krenaria ime.