Tregon se nëna e Shpat Kasapi bëri një postim shumë emocional për të birin — me një foto që përfshin kujtime nga momentet e gëzuara së bashku — dhe me një mbishkrim që prek zemrën. Në fjalët e saj, ajo përkujton netët e bukura kur Shpati sillte gëzim dhe energji për të gjithë: “Ai ishte zemra e mbrëmjeve me zërin e tij të mrekullueshëm, me energjinë plot pozitivitet dhe me atë shpirt të çiltër që e ndiente çdo njeri pranë.”
VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!
Nënat, familja dhe miqtë ndjehen të lënduar thellë — ikja e tij u la një boshllëk të madh. Ajo shkruan se jeta është shumë e shkurtër, dhe se Shpati ishte një djalosh i ëmbël, plot jetë dhe mirësi; çdo kujtim tani është një plagë, por edhe dëshmi për një njeri të rrallë dhe të dashur.
Ajo lutet që tokës t’i jetë e lehtë dhe i dërgon familjes dhe njerëzve që e donin forcë për të përballuar humbjen. “Shpati, na dhemb shumë ikja jote, na këputi shpirtin,” — thotë mes dhimbjes.
Në mesazhin e saj vërehet një përpjekje për të përjetuar humbjen në mënyrë të përbashkët, duke ndarë pikëllimin dhe duke kërkuar ngushëllim: “Na mori me vete, por do të vijmë të gjithë sepse të Zotit jemi” — një përkujtim i thjeshtë, por i thellë për lidhjen me besimin dhe me njerëzit.
Humbja e Shpatit duket se i tronditi të gjithë ata që e njohën dhe e donin — kujtimet e tij tani përballen me dhimbje dhe me mungesë. Por postimi i nënës reflekton edhe mirënjohje: krenari për djalin që ishte, nderim për jetën që pati, dhe dashuri për të gjithë që e njohën.
Megjithatë mesazhi mbetet i trishtuar: “Sot çdo kujtim është plagë.” Por përtej plagës — ai është kujtim, dëshmi e dashurisë dhe nderimit për një jetë që la gjurmë.
Në fund, ajo fton — në dhimbje dhe në nderim — për t’u bashkuar në njerëzillëkun që Shpati përfaqësonte: “Zoti e pastë në parajsë,” dhe të gjithë që e donin të gjejnë forcën për të përballuar mungesën.
Në këtë mënyrë, postimi bëhet më shumë se një shprehje dhimbjeje — është një thirrje për reflektim, për respekt dhe për vazhdimin e dashurisë që ai la prapa.