Flokëgjatësia për meshkujt në Shqipërinë e viteve ‘70 konsiderohej shenjë e ndikimit të “prishur” të Perëndimit. Regjimi komunist i Enver Hoxhës e lidhte këtë stil me dekadencën morale dhe ideologjinë kapitaliste.
VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!
Autoritetet shqiptare e shihnin çdo shprehje të individualizmit si kërcënim për shoqërinë socialiste. Prandaj, flokët e gjatë u bënë objekt kontrolli, ndëshkimi dhe talljeje publike.
Shkollat kishin rregulla të qarta për prerjen e flokëve. Nxënësit dhe studentët që nuk përputheshin me normat e diktuara, dërgoheshin në shtëpi ose qetheshin me forcë.
Policia dhe organizatat rinore ishin të ngarkuara me zbatimin e këtij rregulli. Ata patrullonin në rrugë dhe shpesh ndalonin djem me flokë më të gjata se “normalja”.
Shumë të rinj që dëshironin të imitonin stilin e yjeve të muzikës botërore, përballeshin me pasoja të rënda. Disa përjashtoheshin nga shkolla, të tjerë humbisnin vendin e punës.
Në filmat dhe revistat shqiptare, paraqiteshin vetëm modele flokësh të aprovuara nga ideologjia. Çdo devijim konsiderohej “sjellje armiqësore ndaj rregullit socialist”.
Propaganda e kohës theksonte se flokët e shkurtër ishin shenjë pastërtie, disipline dhe atdhedashurie. Ndërsa flokët e gjatë, në kontrast, konsideroheshin “frymëmarrje imperialiste”.
Kjo qasje ishte pjesë e një fushate më të gjerë për kontroll të jetës private të qytetarëve. Nga mënyra si visheshin, deri tek si mendonin dhe flisnin.
Rinia shpesh detyrohej të mohojë dëshirat personale për të mos u konsideruar “devijues”. Reagimet më të lehta ishin qortimet publike, por kishte dhe raste ndëshkimi më serioz.
Pas viteve ‘90, me rënien e diktaturës, kjo ndalesë humbi fuqinë e saj. Flokët e gjatë nuk ishin më tabu, por një simbol i lirisë së re për të zgjedhur.