Jam 36 vjeçe dhe çdo ditë udhëtoj me autobus për të shkuar në punë. Kam parë shumë grindje mes udhëtarëve, por një ngjarje që ndodhi para disa javësh nuk do ta harroj kurrë. Ishte një pasdite e zakonshme dhe autobusi ishte pothuajse plot. Unë isha ulur pranë dritares kur në një stacion hipi një burrë rreth tetëdhjetë vjeç.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Plaku ecte ngadalë dhe mbante një çantë të vogël në dorë. Kishte veshur një xhaketë të vjetër pune dhe pantallona të errëta. Rrobat i kishte të pastra aq sa mundeshin, por vinte një erë e fortë vaji motorik. Ai pagoi biletën dhe u ul në një vend bosh pranë një gruaje rreth pesëdhjetë vjeçe, e cila mbante një çantë të shtrenjtë dhe ishte veshur me shumë elegancë.

Nuk kaluan as dy minuta kur gruaja filloi të ankohej. Fillimisht hapi dritaren dhe mbuloi hundën me një pecetë. Pastaj iu kthye plakut dhe e pyeti pse kishte hyrë në autobus me ato rroba. Burri u skuq në fytyrë dhe i kërkoi falje. I tha se po kthehej nga puna dhe se nuk kishte pasur mundësi të ndërrohej.

Por gruaja nuk u qetësua. Ajo filloi të fliste me zë aq të lartë sa e dëgjuan të gjithë. I tha plakut se duhej të zbriste nga autobusi dhe se njerëzit si ai nuk respektonin të tjerët. Disa udhëtarë e shikuan me habi. Unë u ndjeva keq për plakun, i cili nuk u përgjigj me asnjë fjalë të ashpër. Vetëm mori çantën dhe u përgatit të ngrihej.

Në atë moment shoferi, që kishte dëgjuar zhurmën, shikoi nga pasqyra. Në stacionin e ardhshëm e ndaloi autobusin dhe iu afrua udhëtarëve për të kuptuar çfarë kishte ndodhur. Kur pa fytyrën e plakut, ndaloi për një çast. Pastaj e pyeti me zë të habitur: “Xhaxha Besim, a je ti?” Plaku ngriti kokën dhe buzëqeshi lehtë. Dukej se e njihte shoferin, por nuk po i kujtohej menjëherë emri.

Shoferi u prezantua si Agimi dhe i tha se dikur kishte jetuar në të njëjtën lagje me të. Pastaj u kthye nga gruaja që kishte bërë zhurmë. Me një ton të qetë i kërkoi të mos e fyente më plakun. Ajo iu përgjigj se kishte paguar biletën dhe kishte të drejtë të ankohej për erën. Shoferi pranoi se njerëzit kishin të drejtë të ndiheshin rehat, por i tha se kjo nuk i jepte askujt të drejtën ta poshtëronte një të moshuar para të gjithëve.

Pastaj Agimi filloi të tregonte historinë e tij. Kur kishte qenë katërmbëdhjetë vjeç, familja kishte kaluar një periudhë shumë të vështirë ekonomike. Babai i kishte mbetur pa punë, ndërsa nëna punonte vetëm disa orë në ditë. Ai duhej të udhëtonte me autobus për të shkuar në shkollë, por kishte ditë kur nuk kishte para as për biletën. Në atë kohë, Besimi punonte si shofer autobusi.

Një mëngjes Agimi kishte hipur në autobus dhe i kishte thënë Besimit se nuk kishte para për biletën. Plaku, atëherë shumë më i ri, nuk e kishte turpëruar para udhëtarëve. I kishte paguar biletën nga paratë e veta dhe i kishte thënë të ulej. Kjo kishte vazhduar edhe herë të tjera. Sa herë Agimi kishte mbetur pa para, Besimi sigurohej që ai të shkonte në shkollë pa problem.

Por ndihma nuk kishte përfunduar aty. Kur Agimi kishte mbushur tetëmbëdhjetë vjeç, Besimi e kishte këshilluar të mësonte një zanat dhe të mos hiqte dorë nga shkollimi. Më vonë, kur Agimi kishte vendosur të bëhej shofer, ai e kishte ndihmuar të përgatitej për provimin praktik dhe i kishte dhënë këshilla nga përvoja e tij. “Nëse sot e drejtoj këtë autobus, një pjesë të meritës e ka ky njeri”, tha Agimi.

Të gjithë udhëtarët heshtën. Plaku dukej i emocionuar dhe i tha shoferit se nuk kishte bërë asgjë të jashtëzakonshme. Pastaj shpjegoi se prej disa vitesh ishte në pension, por ndonjëherë ndihmonte djalin e tij në një punishte të vogël mekanike. Atë pasdite kishte kaluar disa orë duke pastruar pjesë të vjetra motorësh. Prandaj rrobat i mbanin erë vaji dhe nafte. Nuk kishte menduar se do të shqetësonte dikë.

Gruaja që e kishte fyer nuk foli për disa çaste. Pastaj iu afrua dhe i kërkoi falje. Pranoi se kishte reaguar në mënyrë të pahijshme dhe se nuk duhej ta kishte gjykuar nga pamja apo era e rrobave. Plaku ia pranoi faljen dhe i tha se nuk kishte dëshiruar të shkaktonte asnjë problem. Një udhëtar i liroi një vend më afër derës, ndërsa shoferi e ndihmoi të sistemohej para se të vazhdonte udhëtimin.

Kur autobusi arriti në stacionin ku do të zbriste plaku, Agimi u përshëndet me të dhe i kërkoi numrin e telefonit. I tha se dëshironte ta vizitonte një ditë me familjen. Besimi buzëqeshi dhe i tha se do të ishte i mirëpritur. Para se të zbriste, Agimi e falënderoi edhe një herë për ndihmën që i kishte dhënë dikur. Plaku iu përgjigj se gëzohej që e shihte të kishte krijuar jetën e tij.

Unë zbrita disa stacione më vonë, por gjatë gjithë rrugës mendova për atë që kisha parë. Një burrë që disa minuta më parë po poshtërohej për rrobat e punës, kishte ndihmuar dikur një fëmijë të vazhdonte shkollën. Nuk ishte fama apo pasuria që e bënte të respektueshëm. Ishte mënyra si ishte sjellë me njerëzit kur ata kishin pasur nevojë. Atë ditë mësova se para se ta gjykojmë dikë nga pamja e jashtme, duhet të kujtojmë se nuk e dimë çfarë historie mban pas vetes.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.