Jam 42 vjeç dhe djali im, Arlindi, është trembëdhjetë vjeç. Ai ka qenë gjithmonë nxënës i mirë, por unë kam kërkuar vazhdimisht rezultate edhe më të larta. Mendoja se po e motivoja. Kur më tha të mos shkoja në mbledhjen e prindërve, dyshova menjëherë se kishte fshehur ndonjë notë të dobët.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

E pyeta disa herë pse nuk dëshironte të shkoja. Ai më tha se nuk kishte ndodhur asgjë e keqe dhe se thjesht nuk donte të më shqetësonte pas punës. Nuk e besova plotësisht. Ditën e mbledhjes mbarova punën më herët dhe shkova në shkollë pa e lajmëruar.

Kur hyra në klasë, mësuesja po fliste për vështirësitë që disa nxënës kishin me ankthin gjatë testeve. Ajo shpjegoi se jo çdo fëmijë që merr nota të mira ndihet mirë me veten. Pastaj tha se kishte kërkuar nga nxënësit të shkruanin në mënyrë anonime çfarë i shqetësonte më shumë gjatë vitit shkollor.

Mësuesja lexoi disa përgjigje pa përmendur emra. Njëra prej tyre më tërhoqi vëmendjen: “Kur marr nëntë, babai më pyet pse nuk mora dhjetë. Kur marr dhjetë, më pyet nëse ishte testi i lehtë.” E ndjeva fytyrën të më nxehej. Ishin pikërisht fjalët që unë përdorja shpesh në shtëpi.

Pastaj ajo lexoi edhe një fjali tjetër: “Nuk kam frikë nga testi. Kam frikë nga mbrëmja kur duhet t’ia tregoj babait rezultatin.” Nuk kisha prova se atë shkrim e kishte bërë Arlindi, por e njihja mirë mënyrën si fliste djali im. Për herë të parë kuptova se ajo që e quaja nxitje mund të ishte bërë një barrë për të.

Mbledhja vazhdoi me këshilla për komunikimin mes prindërve dhe fëmijëve. Unë pothuajse nuk dëgjova më asgjë. M’u kujtuan mbrëmjet kur Arlindi vinte me një notë të mirë dhe unë, në vend që ta përgëzoja, filloja ta pyesja për gabimin e vetëm që kishte bërë.

Pas mbledhjes iu afrova mësueses. Nuk i kërkova të më tregonte kush e kishte shkruar tekstin, sepse ajo kishte premtuar t’i ruante përgjigjet anonime. I thashë vetëm se fjalitë më kishin bërë të mendoja për sjelljen time. Ajo më shpjegoi se fëmijët kishin nevojë për pritshmëri të arsyeshme, por edhe për siguri se dashuria e prindërve nuk varej nga notat.

Kur u ktheva në shtëpi, Arlindi më pyeti nëse kisha qenë në mbledhje. I thashë të vërtetën. Ai uli sytë dhe u bë i heshtur. Nuk e pyeta nëse e kishte shkruar atë tekst. Në vend të kësaj i kërkova të më tregonte si ndihej kur flisnim për shkollën.

Në fillim hezitoi. Pastaj më tha se lodhej duke u përpjekur të ishte gjithmonë i pari. Kur merrte një notë më të ulët, nuk mendonte çfarë kishte mësuar, por si do të reagoja unë. Më tha se nuk kishte dashur të shkoja në mbledhje, sepse kishte frikë se do të zemërohesha nëse mësuesja fliste për këtë temë.

Ato fjalë më dhembën. I kërkova falje dhe i thashë se nuk doja që ai të kishte frikë të më tregonte notat. Ramë dakord të ndryshonim mënyrën si bisedonim për mësimet. Do të vazhdonim të kujdeseshim për shkollën, por pa e kthyer çdo rezultat në një gjykim për vlerën e tij.

Gjatë javëve në vazhdim u përpoqa ta mbaja premtimin. Kur Arlindi mori një tetë në matematikë, e pyeta çfarë i ishte dukur e vështirë dhe nëse kishte nevojë për ndihmë. Ai më foli hapur. Atë fundjavë dolëm bashkë për të luajtur futboll dhe për herë të parë prej kohësh nuk e përmendëm fare shkollën.

Sot djali im ende përpiqet të marrë nota të mira, por shpresoj se nuk i sheh më si kusht për të më bërë krenar. Nga ajo mbledhje mësova se nuk mjafton t’i duash fëmijët dhe të dëshirosh një të ardhme të mirë për ta. Ata duhet edhe ta ndiejnë se mund të gabojnë pa humbur respektin dhe ngrohtësinë e prindërve të tyre.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.