Jam 42 vjeç dhe babai im është 82 vjeç. Nëna më ka vdekur para tetë vitesh, prandaj babai jeton vetëm, në shtëpinë ku më ka rritur. Unë banoj disa rrugë më larg, me gruan dhe dy fëmijët. E vizitoj shpesh, por kohët e fundit puna dhe angazhimet familjare më kishin marrë pothuajse gjithë kohën.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Një të premte babai nuk u ndie mirë dhe e çova në spital. Kishte marramendje dhe dobësi, ndaj mjekët vendosën ta mbanin për vëzhgim. Ditën e dytë dukej më mirë dhe bisedonte normalisht. Mjeku më shpjegoi se duhej të qëndronte edhe një natë për kontrolle. Mendova se gjithçka ishte nën kontroll dhe se nuk kishte arsye të shqetësohesha shumë.

Atë të shtunë kishim ftuar disa miq dhe të afërm për darkë. Gruaja kishte përgatitur ushqimin që nga mëngjesi. Para se të kthehesha në shtëpi, shkova ta vizitoja babanë. Ai ishte shtrirë në krevat dhe po shikonte televizorin me zë të ulët. Kur më pa, buzëqeshi dhe më pyeti si ishin fëmijët. U ula pranë tij, por vazhdimisht shikoja orën.

Pas rreth njëzet minutash u ngrita për t’u larguar. Babai më kapi lehtë për krahu dhe më tha: “Bir, mos ik ende. Ulu edhe dhjetë minuta. Sot nuk kam pasur me kë të flas.” I shpjegova se mysafirët po më prisnin në shtëpi dhe se duhej të shkoja. Ai më pyeti nëse mund të kthehesha pak më vonë. I premtova se do të përpiqesha, por në mendje e kisha vendosur të shkoja vetëm të nesërmen.

Babai uli kokën dhe më tha të mos i lija mysafirët të prisnin. Para se të dilja, më kërkoi t’i afroja gotën e ujit dhe telefonin. Ia vendosa mbi komodinë dhe e përqafova shkurt. Kur mbylla derën, ai vazhdonte të më shikonte. Nuk e dija se ajo pamje do të më qëndronte në mendje për një kohë shumë të gjatë.

Në shtëpi më pritën miqtë dhe familjarët. U ulëm të darkonim, treguam histori dhe qeshëm. Telefoni më qëndronte në xhep, me zërin e ulur që të mos na ndërpriste bisedën. Rreth orës njëmbëdhjetë, gruaja më pyeti nëse kisha folur përsëri me babanë. I thashë se ishte mirë dhe se do ta telefonoja në mëngjes. Nuk mendova ta kontrolloja telefonin.

Pak pas mesnatës pashë disa thirrje të humbura nga një numër i panjohur. Në atë moment telefoni ra përsëri. Një infermiere më tha se po telefononte nga reparti ku ishte shtruar babai. Gjendja e tij ishte përkeqësuar gjatë mbrëmjes, mjeku kishte ndërhyrë dhe tani po monitorohej nga afër. Më kërkoi të shkoja në spital sa më shpejt që ishte e mundur.

E pyeta nëse babai ishte gjallë dhe nëse mund të fliste. Ajo më siguroi se ishte i vetëdijshëm dhe se mjekët po kujdeseshin për të. Pastaj më tregoi diçka që më preku thellë. Kur kishte filluar të ndihej më keq, babai u kishte thënë se djali kishte mysafirë në shtëpi dhe nuk dëshironte t’ia prishnin mbrëmjen. Infermierja më tha se ata më kishin telefonuar gjithsesi, sepse duhej të më njoftonin për ndryshimin e gjendjes së tij.

U nisa menjëherë për në spital. Gjatë rrugës më kujtoheshin fjalët e babait kur më kërkoi të qëndroja edhe dhjetë minuta. E kisha lënë në një vend ku kishte kujdes mjekësor, por nuk kisha menduar sa i vetmuar mund të ndihej. Kur mbërrita, mjeku më shpjegoi se babai kishte pasur një çrregullim të ritmit të zemrës dhe se gjendja e tij ishte stabilizuar pas trajtimit. Ende duhej të qëndronte nën vëzhgim.

Hyra në dhomë dhe e gjeta zgjuar. Babai më pa dhe pyeti me zë të dobët: “Bir, a ikën mysafirët? Mos e le darkën përgjysmë për mua?” Nuk munda t’i përgjigjesha menjëherë. U ula pranë tij dhe ia mora dorën. I thashë se më vinte keq që nuk isha kthyer siç i kisha premtuar. Ai më shtrëngoi gishtat dhe më tha se nuk donte të bëhej pengesë për jetën time.

Ato fjalë më dhembën. I tregova se kishte të drejtë të më kërkonte kohë dhe se nuk ishte barrë për mua. Babai më tha se pas vdekjes së nënës, mbrëmjet i dukeshin gjithnjë e më të gjata. Nuk kishte nevojë që të qëndroja pranë tij çdo orë, por ndonjëherë dëshironte vetëm të bisedonim pa u nxituar. Atë natë qëndrova derisa personeli më kërkoi të largohesha për të pushuar. Para se të dilja, ramë dakord se do të kthehesha të nesërmen.

Babai u përmirësua dhe pas disa ditësh u kthye në shtëpi. Që atëherë kemi krijuar një zakon: disa mbrëmje në javë darkoj me të, herë vetëm e herë bashkë me fëmijët. Nuk kam hequr dorë nga miqtë apo angazhimet e mia, por përpiqem të mos jap premtime që nuk i mbaj. Nuk e di sa vite kemi ende bashkë. Di vetëm se atë natë kuptova se dhjetë minuta që mua më dukeshin të parëndësishme, për babanë tim mund të ishin pjesa më e bukur e gjithë ditës.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.