Jam 37 vjeçe dhe deri para pak muajsh mendoja se kisha një martesë të lumtur. Me burrin tim, Arbenin, ishim martuar prej dymbëdhjetë vitesh dhe kishim një djalë nëntëvjeçar. Nuk ishim të pasur, por kishim krijuar një jetë të qetë. Arbeni punonte në një kompani transporti dhe unë në një dyqan veshjesh. Gjithçka filloi të ndryshonte kur ai më tha se kompania kishte shtuar turnet e mbrëmjes.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Në fillim nuk dyshova për asgjë. Arbeni dilte nga shtëpia rreth orës shtatë dhe kthehej pas mesnate. Më thoshte se kishte shumë porosi dhe se duhej të kontrollonte ngarkimin e kamionëve. Ndonjëherë i përgatisja ushqim për ta marrë me vete. Ai më falënderonte, më puthte në ballë dhe largohej. Unë mbetesha në shtëpi me djalin, duke menduar se burri im po lodhej për familjen tonë.

Por pas disa javësh fillova të vëreja gjëra të çuditshme. Arbeni nuk e linte më telefonin mbi tavolinë dhe shpesh dilte në ballkon për të folur. Kur e pyesja kush po e telefononte, më përgjigjej shkurt se ishin kolegët. Edhe paratë që sillte në shtëpi ishin pakësuar. Ai më shpjegonte se kompania po vononte pagesat për orët shtesë. Nuk doja të bëhesha një grua që kontrollonte çdo lëvizje të burrit, ndaj heshtja.

Një mbrëmje, pasi djali kishte fjetur, vendosa të shkoja te kompania e Arbenit. Bleva dy kafe dhe mendova t’ia bëja një surprizë. Kur mbërrita, te porta ishte një rojë që e kisha parë edhe më parë. E pyeta nëse mund ta thërriste burrin tim. Ai më shikoi i habitur dhe më tha se Arbeni nuk punonte më aty. Mendova se po ngatërronte emrin, por roja më shpjegoi se burri im ishte larguar prej gjashtë muajsh.

Nuk po arrija të kuptoja çfarë po dëgjoja. E pyeta rojën nëse ishte i sigurt. Ai pohoi dhe më tha se e mbante mend mirë largimin e tij. Pastaj shtoi se Arbeni kishte ardhur disa herë pas largimit, por jo për të punuar. Nuk dinte të më thoshte përse. U largova prej andej me duart që më dridheshin. Gjatë gjithë rrugës për në shtëpi, në kokë më sillej vetëm një pyetje: ku shkonte burri im çdo natë?

Atë mbrëmje nuk i tregova asgjë. Kur Arbeni u kthye, e pyeta si kishte kaluar në punë. “Shumë lodhshëm, mezi po qëndroj në këmbë”, më tha. Madje më tregoi se kishin pasur probleme me një kamion. E dëgjova në heshtje, duke e ditur se po më gënjente. Të nesërmen, ndërsa po kontrolloja shpenzimet e llogarisë sonë të përbashkët, vura re disa pagesa të rregullta që nuk i njihja. Çdo muaj dilte pothuajse e njëjta shumë.

Vendosa të mos e akuzoja pa e kuptuar çfarë po ndodhte. Dy net më vonë, pasi e lashë djalin te motra ime, ndoqa Arbenin me makinë. Ai nuk shkoi drejt kompanisë, por në një lagje tjetër të qytetit. Parkoi pranë një pallati të ri dhe hyri brenda me dy qese ushqimesh. Prisja në makinë, me zemrën që më rrihte fort. Pas disa minutash e pashë të dilte sërish, këtë herë i shoqëruar nga një grua.

Kur ajo u kthye nga drita e hyrjes, mbeta e ngrirë. Ishte Lindita, shoqja ime më e afërt prej gati pesëmbëdhjetë vitesh. Ishim rritur bashkë, kishim qarë e qeshur bashkë dhe ajo vinte shpesh në shtëpinë tonë. Madje gjatë muajve të fundit, sa herë i tregoja se Arbeni po qëndronte shumë në punë, ajo më thoshte të mos shqetësohesha dhe të isha krenare që kisha një burrë punëtor. Tani po e shihja duke e përqafuar burrin tim përpara pallatit.

Zbrita nga makina dhe iu afrova. Arbeni u zbeh kur më pa. Lindita u përpoq të fliste, por unë e pyeta vetëm sa kohë kishte që ndodhte kjo. Pas disa minutash heshtjeje dhe justifikimesh, Arbeni pranoi se lidhja e tyre kishte filluar rreth tetë muaj më parë. Ai kishte humbur punën gjashtë muaj më parë, pas mungesave dhe problemeve me orarin. Në vend që të ma tregonte, kishte vazhduar të dilte çdo mbrëmje nga shtëpia, duke qëndruar me Linditën.

Por mashtrimi nuk përfundonte aty. Apartamenti ku takoheshin ishte marrë me qira nga Lindita, ndërsa Arbeni paguante një pjesë të qirasë dhe shpenzimeve nga llogaria jonë e përbashkët. Kishte përdorur kursimet që ne i mblidhnim për të blerë një makinë familjare. Lindita e dinte shumë mirë këtë. Madje disa javë më parë më kishte pyetur nëse kishim arritur të kursenim mjaftueshëm për makinën. Tani e kuptoja përse kishte qenë aq kureshtare.

Nuk bërtita dhe nuk u përpoqa të hakmerresha. U ktheva te motra ime dhe atë natë qëndrova tek ajo bashkë me djalin. Ditët që pasuan ishin të vështira. Arbeni më telefononte vazhdimisht dhe kërkonte falje, duke thënë se kishte bërë gabimin më të madh të jetës. Unë kërkova këshillë ligjore për të kuptuar të drejtat e mia, ruajta dokumentet e shpenzimeve dhe vendosa të jetonim veçmas për një kohë. Mbi të gjitha, u përpoqa që djali ynë të mos përfshihej në konfliktin tonë.

Sot kanë kaluar disa muaj dhe ende nuk e di nëse do të mund t’ia fal ndonjëherë Arbenit. Me Linditën nuk kam më asnjë kontakt. Më dhemb jo vetëm tradhtia, por fakti që dy njerëzit të cilëve u besoja më shumë kishin bashkëpunuar për të më gënjyer çdo ditë. Ndonjëherë kujtoj ato mbrëmje kur i përgatisja ushqim burrit tim, duke menduar se po shkonte në punë. Atëherë kuptoj se gjëja më e rëndë nuk ishte që ai kishte zgjedhur një grua tjetër, por që për muaj të tërë më kishte lënë të jetoja në një gënjeshtër.