Babain e ulën në fund të dasmës për shkak të rrobave – Gjesti i tij i turpëroi të gjithë!

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Jam 29 vjeçe dhe para disa muajsh u martova me burrin tim, Ermalin. Dasmën e organizuam në një restorant të njohur në qytet, me shumë të ftuar nga të dyja familjet. Për mua, personi më i rëndësishëm atë mbrëmje, përveç bashkëshortit, ishte babai im 69-vjeçar. Nëna më kishte vdekur kur isha vetëm nëntë vjeçe dhe babai më kishte rritur i vetëm. E dija sa shumë kishte sakrifikuar që unë të shkollohesha dhe të krijoja jetën time.

Babai im kishte punuar pothuajse gjithë jetën në ndërtim. Nuk kishte qenë kurrë njeri i pasur dhe as nuk i kishte kushtuar shumë rëndësi veshjes. Për dasmën time kishte nxjerrë nga dollapi një kostum ngjyrë hiri, të cilin e kishte veshur edhe në martesën e motrës së tij shumë vite më parë. Ishte i pastër dhe i hekurosur, por dukej qartë që ishte i vjetër. I propozova t’i blija një kostum të ri, por ai më tha se nuk kishte nevojë.

Familja e Ermalit ishte në gjendje më të mirë ekonomike. Vjehrri kishte një biznes privat, ndërsa shumica e familjarëve të tyre ishin mësuar me dasma të mëdha dhe organizime luksoze. Nuk kisha pasur ndonjë problem serioz me ta, por herë pas here ndieja se disa prej tyre i kushtonin rëndësi të tepruar pamjes dhe parave. Megjithatë, besoja se në ditën e martesës sonë të gjithë do të mendonin vetëm për gëzimin e çiftit.

Kur mbërritëm në restorant, isha shumë e emocionuar. Muzika kishte filluar dhe mysafirët po hynin në sallë. Teksa përshëndesja familjarët, kërkova me sy babanë. Nuk e pashë në tavolinën kryesore ku duhej të uleshin prindërit. Pas disa minutash e gjeta në fund të sallës, në një tavolinë pranë hyrjes së kuzhinës. Ishte ulur me dy të afërm të largët dhe po përpiqej të dukej i qetë.

U afrova dhe e pyeta pse ishte aty. Ai më tha se dikush e kishte drejtuar te ajo tavolinë dhe se nuk dëshironte të krijonte problem. I thashë se vendi i tij ishte pranë nesh, por më kërkoi të mos shqetësohesha. “Sonte është nata jote, bijë. Mos e prish gëzimin për një karrige”, më tha. Megjithatë, nuk mund ta pranoja që babai im të rrinte mënjanë, ndërsa në tavolinën e parë ishin ulur njerëz që mezi i njihja.

Teksa po kërkoja përgjegjësin e sallës, dëgjova një bisedë mes dy të afërmeve të Ermalit. Njëra prej tyre tha se në tavolinën kryesore duhej të uleshin njerëzit që dukeshin më të rregulluar në fotografi. Tjetra përmendi kostumin e vjetër të babait tim. Kuptova se vendin e tij e kishin ndryshuar qëllimisht. U afrova dhe i pyeta nëse ishte e vërtetë. Njëra më tha se nuk duhej ta merrja aq seriozisht, sepse ishte vetëm çështje organizimi.

Ato fjalë më zemëruan shumë. I tregova Ermalit çfarë kishte ndodhur dhe ai u habit. Më tha se nuk kishte qenë në dijeni të ndryshimit të vendeve. Së bashku shkuam te babai dhe i kërkuam të vinte në tavolinën kryesore. Por ai nuk pranoi menjëherë. Më tha se kishte dëgjuar disa nga komentet dhe se nuk donte që dasma ime të kthehej në grindje. Në fytyrën e tij pashë një trishtim që përpiqej ta fshihte me buzëqeshje.

Pas darkës erdhi momenti kur familjarët mund të thoshin disa fjalë për çiftin. Babai im, që zakonisht nuk fliste para shumë njerëzve, u ngrit dhe kërkoi mikrofonin. U habita, sepse nuk e prisja të mbante fjalim. Ai qëndroi pranë tavolinës së tij dhe falënderoi të gjithë që kishin ardhur. Pastaj shikoi kostumin që kishte veshur dhe tha se dëshironte të tregonte diçka për të. Muzika u ndal dhe të gjithë kthyen kokën nga ai.

“Ky kostum është shumë i vjetër”, filloi babai. “E kam blerë me rrogën e parë që kur u ktheva nga puna jashtë vendit. Atëherë gruaja ime ishte gjallë dhe më thoshte se më rrinte shumë bukur. Sot nuk është këtu ta shohë vajzën tonë nuse.” Pastaj tregoi se gjatë viteve kishte pasur mundësi të blinte rroba më të mira, por shpesh kishte zgjedhur të shpenzonte për librat, shkollimin dhe nevojat e mia. Zëri filloi t’i dridhej, por vazhdoi.

“Nuk jam mërzitur që sonte më ulën në fund të sallës”, tha ai. “Kam ndenjur edhe në vende më të vështira gjatë jetës. Por dua t’ju kujtoj se njeriu nuk bëhet më i vlefshëm nga kostumi që vesh. Rrobat mund të jenë të vjetra, por dashuria e një babai për fëmijën e vet nuk vjetrohet kurrë. Sot kam ardhur të përcjell vajzën time me bekim, jo të tregoj sa para kam në xhep.” Në sallë ra heshtje. Disa mysafirë ulën kokën, ndërsa unë nuk po i mbaja dot lotët.

Kur babai përfundoi, Ermali u ngrit nga tavolina dhe shkoi drejt tij. E përqafoi përpara të gjithëve dhe i kërkoi të ulej pranë nesh. Edhe unë shkova dhe e mora për krahu. Ndërkohë, një nga gratë që kishte komentuar për veshjen e tij iu afrua dhe i kërkoi falje. Babai nuk e ofendoi dhe as nuk e poshtëroi. Vetëm i tha se shpresonte që askush të mos gjykohej më në atë mënyrë. Pjesën tjetër të mbrëmjes e kaloi në tavolinën kryesore, aty ku duhej të ishte që nga fillimi.

Sot fotografitë e dasmës i mbaj në dhomën e ndenjjes. Në njërën prej tyre jam duke vallëzuar me babanë, i cili ka veshur po atë kostum të vjetër. Është fotografia ime e preferuar. Pas asaj nate, Ermali dhe unë biseduam gjatë për rëndësinë e respektit ndaj familjeve tona, pavarësisht gjendjes ekonomike. Babai më tha se nuk kishte dashur të turpëronte askënd, por vetëm të më kujtonte diçka që nuk duhet ta harroja. Dhe unë e kuptova: pasuria më e madhe që mora nga shtëpia e babait nuk ishte paraja, por dinjiteti dhe dashuria me të cilën më rriti.