“Përgatit një drekë të mirë, se nesër vjen Vjollca.” Këto ishin fjalët që më tha burri im, Ardiani, një të shtunë pasdite. Në fillim nuk e kuptova për kë po fliste. Kur më shpjegoi se kishte ftuar ish-gruan e tij në shtëpinë tonë, mbeta pa fjalë. Kisha gjashtë vite e martuar me Ardianin dhe kjo ishte hera e parë që ai bënte diçka të tillë pa më pyetur.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Ardiani ishte divorcuar nga Vjollca pothuajse dhjetë vite më parë. Ata kishin dy fëmijë të rritur dhe vazhdonin të komunikonin për çështjet familjare. Unë nuk kisha pasur kurrë problem me këtë. Madje disa herë kisha këmbëngulur që Ardiani të merrte pjesë në ngjarjet e rëndësishme të fëmijëve, edhe kur aty ishte ish-gruaja e tij. Por një gjë ishte të respektoja të kaluarën e tij dhe krejt tjetër të më kërkohej të organizoja një drekë për të, pa më pyetur.

E pyeta pse duhej të vinte në shtëpinë tonë. Ardiani më shpjegoi se vajza e tyre po planifikonte fejesën dhe se dëshironin të bisedonin për organizimin. I propozova të takoheshin në një kafene ose të na kishte pyetur përpara se ta ftonte. Ai u nervozua dhe më tha se po tregohesha xheloze pa arsye. Pastaj shtoi: “Ti je gruaja ime. Detyra jote është t’i presësh mysafirët, jo të më tregosh kë duhet të ftoj!”

Ajo fjali më lëndoi më shumë sesa vetë vizita. Nuk e kisha menduar se burri im e konsideronte detyrën time të gatuaja dhe të shërbeja sa herë ai vendoste të ftonte dikë. I thashë se nuk do të përgatisja drekë dhe se mund të organizonte vetë gjithçka. Ai më akuzoi se po e vendosja në pozitë të keqe përpara ish-gruas. Nuk vazhdova debatin. Shkova në dhomën tjetër, sepse nuk doja të thosha diçka për të cilën do të pendohesha më vonë.

Të nesërmen, rreth orës një, ra zilja e derës. Vjollca kishte ardhur me një buqetë lulesh dhe një kuti ëmbëlsirash. Ishte rreth 48 vjeçe, e veshur me kujdes dhe dukej paksa në siklet. Më përshëndeti me respekt dhe më falënderoi që e kishim ftuar. Nuk i tregova se çfarë debati kishim pasur një ditë më parë. E ftova të ulej në dhomën e ndenjjes dhe i ofrova kafe. Ardiani dukej shumë i kënaqur që vizita kishte filluar pa probleme.

Pas pak minutash, Ardiani më pyeti për drekën. I thashë se nuk kisha përgatitur asgjë, ashtu siç ia kisha thënë një ditë më parë. Ai mendoi se po bëja shaka. “Po mysafirja ka ardhur. Çfarë do të hamë?”, më pyeti me nervozizëm. Iu përgjigja qetësisht: “Ti e ftove Vjollcën dhe ti premtove drekën. Unë nuk pranova të gatuaj. Nëse dëshiron, mund të porosisësh ushqim ose të përgatitësh diçka vetë.” Në dhomë ra një heshtje e pakëndshme.

Ardiani u skuq në fytyrë. “A po e sheh çfarë po më bën përpara mysafires?”, më tha. Para se t’i përgjigjesha, Vjollca ndërhyri. “Ardian, prit pak”, tha ajo. “Unë nuk erdha këtu që gruaja jote të gatuajë për mua.” Pastaj u kthye nga unë dhe më kërkoi falje. Më shpjegoi se Ardiani i kishte thënë që ne të dy e kishim ftuar për drekë dhe se gjithçka ishte organizuar. Ajo nuk e kishte ditur që unë nuk isha pyetur fare.

Vjollca vendosi kutinë e ëmbëlsirave mbi tavolinë dhe i tha Ardianit se mund të bisedonin për fejesën edhe pa ndonjë drekë të madhe. Pastaj shtoi diçka që nuk e prisja: “Kur ishim të martuar, edhe mua më ftoje njerëz pa më pyetur dhe prisje që unë t’u shërbeja. Mendova se pas gjithë këtyre viteve e kishe kuptuar sa e padrejtë ishte.” Ardiani mbeti i heshtur. Nuk e prisja që ish-gruaja e tij të fliste kaq hapur për këtë zakon.

Në atë moment kuptova se problemi nuk kishte qenë kurrë Vjollca. Ajo kishte ardhur për të biseduar për vajzën e tyre dhe nuk më kishte trajtuar me mungesë respekti. Problemi ishte mënyra si Ardiani kishte marrë vendime në emrin tim. I thashë se nuk kisha asgjë kundër takimit të tyre dhe as kundër një dreke familjare. Por nuk doja që ai të më vendoste në pozitën e një shërbyeseje dhe pastaj ta quante xhelozi kundërshtimin tim.

Vizita vazhdoi më qetë. Ardiani porositi ushqim nga një restorant i afërt dhe më në fund filluan të diskutonin për fejesën. Unë mora pjesë në bisedë, sepse vajzën e tij e njihja mirë dhe kishim marrëdhënie të mira. Vjollca qëndroi rreth dy orë. Kur u largua, më falënderoi për mikpritjen dhe më tha se shpresonte të takoheshim përsëri në rrethana më të këndshme. Unë e përcolla deri te dera pa asnjë pakënaqësi ndaj saj.

Pasi mbetëm vetëm, Ardiani më tha se ishte ndier shumë keq përpara ish-gruas. Iu përgjigja se edhe unë isha ndier keq kur më kishte folur për detyrat e mia si bashkëshorte. Fillimisht u përpoq të shpjegohej, por më vonë pranoi se e kishte gabim. Më kërkoi falje për mënyrën si më kishte folur dhe për faktin që kishte organizuar vizitën pa më konsultuar. I thashë se falja kishte rëndësi, por duhej të ndryshonte edhe sjellja e tij.

Disa javë më vonë, vajza e Ardianit organizoi një darkë të vogël për të diskutuar fejesën. Këtë herë Ardiani më pyeti nëse dëshiroja të merrja pjesë dhe nuk mori asnjë vendim në emrin tim. Shkuam së bashku dhe kaluam një mbrëmje të këndshme. Sot nuk kam problem të ulem në të njëjtën tavolinë me Vjollcën. Përkundrazi, ajo vizitë më bëri të kuptoj se ndonjëherë personi që e shohim si shkakun e një konflikti nuk është fare problemi. Nuk ishte ish-gruaja ajo që rrezikoi qetësinë e martesës sonë, por mungesa e respektit në mënyrën si burri im më trajtoi.