Jam 36 vjeçe dhe prej dhjetë vitesh jam e martuar me Gentin. Të dy punojmë dhe kemi dy fëmijë. Para katër vitesh blemë një makinë të përdorur me kursimet tona. Nuk është ndonjë makinë luksoze, por na ndihmon shumë për punë, pazar dhe nevojat e familjes.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Unë punoj në një zyrë në anën tjetër të qytetit dhe filloj në orën tetë të mëngjesit. Zakonisht e përdor makinën për të shkuar në punë. Genti shkon me një koleg, sepse punojnë në të njëjtin vend. Kjo marrëveshje ka funksionuar prej vitesh.

Një mbrëmje u ktheva në shtëpi dhe vura re se makina nuk ishte në oborr. Mendova se Genti kishte dalë për ndonjë punë. Por kur e pyeta, më tha se ia kishte dhënë vëllait të tij, Bledarit. Makina e Bledarit ishte prishur dhe duhej të qëndronte në servis rreth tri javë.

E pyeta pse nuk më kishte folur më parë. Genti më tha se vëllai kishte nevojë urgjente dhe se nuk kishte dashur ta linte pa ndihmë. “Ti mund të marrësh autobusin për disa ditë”, shtoi. U habita nga lehtësia me të cilën e tha. Nuk ishte ai që duhej të zgjohej më herët dhe të ndërronte dy autobusë.

Të nesërmen u përpoqa të mos e bëja problem. U ngrita një orë më herët dhe shkova në punë me transport publik. Autobusi i parë u vonua, ndërsa të dytin mezi e arrita. Kur mbërrita në zyrë, isha e lodhur dhe kisha pak minuta vonesë. Mendova se ndoshta do të mësohesha pas disa ditësh.

Por edhe ditët në vazhdim ishin të vështira. Kthehesha vonë, ndërsa pas punës duhej të bëja pazar dhe të merresha me fëmijët. Një pasdite më zuri shiu gjatë pritjes në stacion. Kur mbërrita në shtëpi, i thashë Gentit se kjo situatë nuk mund të vazhdonte tri javë.

Ai u nervozua. Më tha se Bledari kishte dy fëmijë dhe se duhej ta ndihmonim. Iu përgjigja se nuk kisha kundërshtuar ndihmën, por mënyrën si kishte vendosur i vetëm. “Po të ishte makina që e përdor ti çdo ditë, a do të ta kisha dhënë unë dikujt për tri javë pa të pyetur?”, i thashë. Ai heshti.

Më në fund i kërkova të telefononte Bledarin. Nuk doja të grindesha me kunatin, sepse ai ndoshta as nuk e dinte sa shumë më duhej makina. Genti e telefonoi dhe i shpjegoi se kishim problem me transportin. Bledari u habit dhe tha se kishte menduar që ne kishim edhe një makinë tjetër.

Kjo më bëri të kuptoja se Genti as nuk ia kishte shpjeguar situatën vëllait. Bledari tha se mund ta kthente makinën të nesërmen dhe të kërkonte një zgjidhje tjetër. Genti propozoi ta ndihmonim të gjente një makinë me qira për disa ditë, nëse kishte nevojë.

Të nesërmen makina u kthye. Bledari nuk dukej shumë i kënaqur, por nuk më fajësoi. Më tha se nuk e kishte kuptuar sa e nevojshme ishte për punën time. Unë i thashë se, po të kishim një mundësi tjetër transporti, do ta kishim ndihmuar me kënaqësi. Nuk kishte pasur nevojë që situata të kthehej në debat.

Atë mbrëmje bisedova përsëri me Gentin. Ai pranoi se kishte menduar vetëm për problemin e vëllait dhe nuk kishte marrë parasysh vështirësitë që do të më krijonte mua. Ramë dakord që për sendet që përdorim të dy, sidomos për makinën, të mos merrnim më vendime të rëndësishme pa u konsultuar.

Sot Bledari e ka riparuar makinën e vet dhe marrëdhëniet tona janë normale. Nuk jam kundër ndihmës mes familjarëve dhe e di që edhe ne mund të kemi nevojë për ta një ditë. Por nuk është e drejtë që një person të duket bujar duke premtuar diçka, ndërsa pasojat t’i përballojë dikush tjetër. Këtë e kuptoi edhe burri im.