Jam 38 vjeçe dhe prej 12 vitesh jetoj me burrin tim, Luanin. Kemi dy fëmijë dhe të dy punojmë me orar të plotë. Në përgjithësi kemi një martesë të mirë, por gjithmonë kemi pasur një problem: Luani mendon se organizimi i shtëpisë është detyra ime, pavarësisht sa e lodhur jam. Ai i do shumë familjarët dhe shpesh i fton për vizitë. Mua më pëlqejnë mysafirët, por nuk më pëlqen kur më vendosin përpara një vendimi të marrë pa më pyetur.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Një të shtunë, Luani u kthye nga puna shumë i gëzuar. Më tha se kishte telefonuar dy vëllezërit, motrën dhe familjet e tyre për drekën e së dielës. Gjithsej do të ishim 14 persona. Unë sapo kisha përfunduar një javë të lodhshme në punë dhe kisha planifikuar ta kaloja të dielën duke pushuar. Kur e pyeta pse nuk më kishte konsultuar, ai ngriti supet. “Çfarë problemi ka? Ti gjithmonë përgatit ushqim të mirë”, më tha.

I shpjegova se gatimi për 14 persona kërkonte blerje, pastrim, përgatitje dhe shumë orë punë. Ai më tha se do të blinte mishin dhe gjërat e tjera që duheshin. “Pastaj ti i rregullon, se unë nuk di t’i bëj si ti”, shtoi. Pikërisht ajo fjali më acaroi. Nuk ishte se nuk dinte të gatuante. Kur kishte mbetur vetëm me fëmijët, kishte përgatitur ushqim pa problem. Thjesht ishte mësuar që unë t’i merrja përsipër të gjitha.

Atë mbrëmje i thashë se nuk do të qëndroja gjithë natën në kuzhinë. Ai mendoi se po flisja nga nervozizmi dhe vazhdoi të shikonte televizor. Unë pastrova kuzhinën, përgatita darkën e fëmijëve dhe shkova të pushoja. Të dielën në mëngjes dola të bleja bukë e qumësht, por nuk fillova të përgatisja drekën për mysafirët. Nuk doja të turpëroja askënd. Doja vetëm që Luani të kuptonte se një ftesë për shumë njerëz nuk mund të kthehej automatikisht në detyrimin tim.

Rreth orës njëmbëdhjetë, Luani hyri në kuzhinë. Pa frigoriferin plot me ushqimet që kishte blerë, por tavolina ishte ende bosh. “A nuk ke filluar akoma?”, më pyeti. I thashë se e kisha paralajmëruar një natë më parë. Ai u nervozua. “Po tani çfarë t’u them njerëzve? Po vijnë për një orë!”, tha. Iu përgjigja se mund t’u thoshte të vërtetën: kishte ftuar mysafirë pa u marrë vesh me mua dhe nuk kishte organizuar gatimin.

Për disa minuta debatuam. Luani më tha se po e vendosja në pozitë të keqe përpara familjes. Unë i thashë se në pozitë të vështirë më kishte vendosur ai, që në momentin kur premtoi drekën time pa më pyetur. Fëmijët po na dëgjonin nga korridori, prandaj kërkova ta ulnim zërin. Pastaj i thashë se mund të gatuanim së bashku dhe të përgatisnim diçka të thjeshtë. Ai nuk pranoi menjëherë, sepse mendonte se nuk do të mbaronim në kohë.

Kur ranë ziles së derës, Luani ende po përpiqej të vendoste çfarë të bënte. I pari erdhi vëllai i madh me gruan dhe fëmijët. Pas tyre mbërritën të tjerët. Unë i prita me respekt dhe u shërbeva kafe e lëngje. Kur kunata ime më pyeti nëse kisha nevojë për ndihmë me drekën, Luani u përgjigj i turpëruar: “Dreka ende nuk është përgatitur. Unë i ftova të gjithë, por nuk u organizova si duhet.”

Nuk e prisja që ta pranonte gabimin përpara familjarëve. Për një çast u krijua heshtje, pastaj vëllai i tij filloi të qeshte. “Atëherë, kryekuzhinieri i sotëm qenke ti!”, i tha. Kunata ime propozoi që të përgatisnim disa ushqime të thjeshta së bashku. Njëri nga vëllezërit doli të merrte sallata dhe bukë, ndërsa Luani veshi për herë të parë atë ditë përparësen time të kuzhinës. Unë nuk qëndrova mënjanë për inat. Ndihmova, por këtë herë nuk isha personi i vetëm që po punonte.

Dreka u shtrua më vonë nga sa ishte planifikuar. Nuk patëm dhjetë lloje ushqimesh, por përgatitëm mish në furrë, patate, sallatë dhe disa gjëra të tjera. Familjarët biseduan, fëmijët luajtën dhe askush nuk u ankua. Madje, kunata ime tha se ishte hera e parë që i shihte burrat e familjes duke u marrë kaq shumë me përgatitjen e drekës. Luani u lodh më tepër seç kishte menduar dhe më pyeti si arrija t’i bëja zakonisht të gjitha këto pa ndihmë.

Pasi mysafirët u larguan, kuzhina ishte ende rrëmujë. Unë fillova të mbledh gotat, por Luani më tha të ulesha. “Sot i ftova unë, kështu që unë do të pastroj”, më tha. Më pas u ul pranë meje dhe më kërkoi falje. Pranoi se ishte mësuar ta shihte gatimin si diçka që bëhej vetvetiu, pa menduar për kohën dhe lodhjen time. Më tha se gjatë gjithë ditës kishte qenë i shqetësuar nga turpi, por më në fund kishte kuptuar pse isha mërzitur.

I thashë se nuk kisha asgjë kundër vëllezërve, motrës apo familjarëve të tij. Përkundrazi, dëshiroja që të na vizitonin. Por doja që shtëpia jonë të ishte vend ku të dy merrnim vendime dhe ndanim përgjegjësi. Vendosëm që për çdo vizitë me shumë mysafirë të konsultoheshim paraprakisht. Gjithashtu, ramë dakord që ai të merrej me një pjesë të përgatitjeve dhe të mos premtonte më ushqime të ndërlikuara në emrin tim.

Disa javë më vonë, Luani më pyeti nëse do të më pëlqente t’i ftonim përsëri familjarët. Këtë herë ma tha disa ditë përpara dhe më propozoi vetë një menu të thjeshtë. Qesha dhe i thashë se tani po fillonte të më kuptonte. Nuk u bë kuzhinier i përkryer brenda një dite dhe ende ka raste kur duhet t’ia kujtoj ndonjë punë. Por të paktën nuk mendon më se mysafirët që fton ai janë automatikisht përgjegjësia ime. Nga ajo e diel mësuam se mikpritja është më e bukur kur nuk mbështetet në lodhjen e vetëm një personi.