Në shoqërinë tonë, shpesh thuhet se “halla është si nëna”, por kur vjen puna te pronat dhe paratë, inatet e vjetra mund të shkatërrojnë edhe gjakun e pastër. Kjo është historia e familjes sime, ku xhelozia e një grueje gati sa nuk na la në rrugë të madhe mua dhe nënën time të moshuar.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Gjithçka nisi shumë vite më parë. Halla ime ishte martuar në një fshat tjetër, por gjithmonë kishte pasur një xhelozi të fshehtë ndaj nënës sime. Ajo mendonte se nëna ime po shijonte pasurinë e prindërve të saj dhe se im atë po i jepte nuses më shumë rëndësi sesa të motrës. Kjo xhelozi u kthye në inat të hapur dhe halla i shkëputi marrëdhëniet me ne për gati dy dekada.

Kur im atë ndërroi jetë papritur, unë dhe nëna mbetëm vetëm në shtëpinë tonë të vjetër. Ende pa na u tharë lotët e mërzisë, një mëngjes dëgjuam trokitje të forta në portë. Kur e hapëm, mbetëm pa fjalë. Ishte halla. Pa na shprehur as ngushëllime, ajo përplasi një dokument mbi tavolinë.

Me një zë plot urrejtje, ajo iu drejtua nënës sime: “Kjo shtëpi dhe kjo tokë ku jetoni nuk janë tuajat. Para se të vdiste, baba (gjyshi im) ma ka shkruar mua gjysmën e kësaj prone sepse thoshte që djali nuk u kujdes për të. Tani që vëllai im nuk është më, unë dua pjesën time. Keni një javë kohë të mblidhni rrobat e të dilni jashtë”.

Nëna ime, një grua e urtë dhe me shëndetin e rënduar nga stresi, shpërtheu në lot. Dokumenti që halla kishte në dorë dukej i rregullt dhe i vjetër, me firmën e gjyshit. Ligjërisht, ajo kishte të drejtë të na nxirrte në rrugë ose të na detyronte t’i paguanim një vlerë parash që ne nuk i kishim. Për shtatë ditë me radhë, shtëpia jonë u kthye në një ferr ankthi dhe lotësh.

Ditën e shtatë, halla erdhi sërish, e shoqëruar nga dy djemtë e saj, e gatshme për të marrë çelësat. Nëna ime ishte ulur në cep të dhomës duke qarë në heshtje. Por, saktësisht disa orë para se ajo të vinte, unë kisha hipur në tavanin e shtëpisë për të kontrolluar sendet e vjetra të babait tim të ndjerë, me shpresën se do të gjeja ndonjë dokument që mund të na shpëtonte.

Aty, nën një batanije të vjetër, gjeta një kuti druri të mbyllur me çelës. E thava me forcë dhe brenda saj gjeta diçka që më ngriu gjakun. Nuk ishin dokumente gjyqi, por një letër e shkruar nga im atë dhe një llogari bankare.
Sapo halla hyri brenda me arrogancë, unë nuk i dhashë çelësat, por i zgjata letrën e babait tim. I thashë: “Lexoje këtë para se të na nxjerrësh jashtë”. Halla filloi ta lexonte letrën me përbuzje, por sapo kaloi rreshtat e parë, fytyra e saj u zbehtë tërësisht.

Në letër, im atë shpjegonte se ai e dinte shumë mirë që gjyshi ia kishte lënë gjysmën e pronës hallës nga inati. Por, im atë, për të mos e lënë të motrën në baltë dhe për të shmangur sherrin, kishte punuar dy punë gjatë gjithë jetës së tij në fshehtësi. Ai kishte hapur një llogari bankare në emër të hallës dhe çdo muaj kishte depozituar para aty, me qëllim që kur ajo të kishte nevojë, t’ia jepte si dëmshpërblim për pjesën e shtëpisë, pa pasur nevojë të prishnin familjen.

Im atë shkruante: “Motër, unë e di që je e mërzitur me ne, por unë kurrë nuk të kam harruar. Paratë në këtë llogari janë sa vlera e plotë e gjysmës së shtëpisë. I kam mbledhur me gjak e me djersë që t’i kesh ti për fëmijët e tu, por të lutem mos e prek shtëpinë e prindërve tanë dhe mos e mërzit nusen time, sepse ajo nuk të ka asnjë faj”.

Kur halla pa librezën bankare me shumën e madhe të parave që vëllai i saj i kishte mbledhur me sakrifica për 20 vite me radhë, ajo ra në gjunjë në mes të dhomës. Shpërtheu në një vajtim të fortë, duke goditur gjoksin me grushte nga faji i madh.

Ajo kuptoi se inati dhe xhelozia e saj e kishin verbuar, ndërsa vëllai që ajo e urrente, kishte menduar për të deri në ditën e fundit të jetës.
Ajo kërkoi falje me lot në sy, përqafoi nënën time dhe gris dokumentin e pronës para nesh. Që nga ajo ditë, halla ndryshoi plotësisht dhe shtëpia jonë u bashkua sërish, por u desh sakrifica e fshehtë e babait tim që të shkrihej ai akull 20-vjeçar.