-Raportimet se Mojtaba Khamenei është zgjedhur si Udhëheqësi i ri Suprem i Iranit kanë ngritur pikëpyetje mbi profilin e tij dhe mbi procesin e pasardhësisë në një moment tensionesh të larta rajonale.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Ky zhvillim vjen pas njoftimit për vdekjen e Ali Khameneit në një sulm të përbashkët të Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit, sipas mediave shtetërore iraniane, duke krijuar një boshllëk të menjëhershëm në krye të Republikës Islamike.

Ali Khamenei kishte autoritet përfundimtar mbi politikat shtetërore, forcat e armatosura dhe politikën e jashtme, dhe vdekja e tij ka tronditur skenën politike të vendit.

Burime të cituara nga Iran International kanë pohuar se Asambleja e Ekspertëve – organi me 88 anëtarë që emëron Udhëheqësin Suprem sipas Kushtetutës – zgjodhi Mojtaba Khamenein, mes raportimeve për presion nga Garda Revolucionare.

Mojtaba Khamenei, djali i dytë i Ali Khameneit, konsiderohet një klerik i nivelit të mesëm me lidhje të ngushta me Gardën Revolucionare dhe përvojë në forcat e armatosura gjatë luftës Iran-Irak.

Vëzhgues të ndryshëm sugjerojnë se ai ka pasur ndikim prapa skenave për vite me radhë, duke menaxhuar pjesë të Zyrës së Udhëheqësit Suprem, edhe pse nuk kishte qenë kandidat kryesor sipas analizave të mëparshme.

Procesi për zgjedhjen e tij përballet me sfida kushtetuese dhe fetare, pasi Kushtetuta kërkon përvojë politike të konsiderueshme, ndërsa tradita shiite nuk favorizon trashëgiminë familjare për postin e Udhëheqësit Suprem.

Në vitin 1989, Ali Khamenei u zgjodh Udhëheqës Suprem në vend të Ahmad Khomeinit për të shmangur perceptimin e një trashëgimie familjare, dhe vetë Khamenei ka deklaruar se diktatura dhe qeverisja trashëgimore nuk janë në përputhje me parimet islame.

Ekspertët paralajmërojnë se zgjedhja e Mojtabas mund të shkaktojë tensione të brendshme, edhe pse elitat e sigurisë mund të synojnë një tranzicion të kontrolluar për të ruajtur vazhdimësinë e sistemit.

E ardhmja e udhëheqjes iraniane mbetet e paqartë, ndërsa marrëdhëniet me SHBA-në dhe Izraelin qëndrojnë në një pikë delikate.

Rajoni përballet me një situatë të brishtë, dhe çdo zhvillim i ri mund të ketë pasoja të gjera politike dhe strategjike për Lindjen e Mesme dhe sigurinë ndërkombëtare.