Jam 32 vjeç dhe prej nëntë vitesh punoj në punishten e mobilieve që e kemi ndërtuar bashkë me babanë. Ai është 61 vjeç dhe e ka kaluar pjesën më të madhe të jetës duke punuar me dru. Unë u bashkova me të pas shkollës dhe gradualisht fillova të merresha me porositë, furnitorët dhe organizimin e punës.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Biznesi nuk ishte i madh, por na siguronte një jetesë të ndershme. Kishim disa punëtorë dhe porosi të rregullta. Babai kujdesej për prodhimin, ndërsa unë merresha me klientët dhe dokumentacionin. Kishim pasur mosmarrëveshje si çdo familje, por nuk e kisha imagjinuar se një ditë ai do të më akuzonte për vjedhje.

Një mëngjes më thirri në zyrë. Në tavolinë kishte disa fatura dhe një dokument bankar. Më tha se nga llogaria e biznesit ishin paguar tetë mijë e shtatëqind euro për një furnizim që nuk kishte mbërritur. Pagesa ishte regjistruar si e lidhur me një porosi që e kisha ndjekur unë.

I shpjegova se dokumentet e furnitorit kishin ardhur me email dhe se pagesa ishte kryer sipas procedurës së zakonshme. Babai nuk më la të flisja. Më akuzoi se i kisha marrë paratë dhe se po përpiqesha ta mbuloja me fatura. Mbeta i shtangur, sepse nuk kisha marrë asnjë euro për vete.

Debati u bë aq i fortë, sa punëtorët u mblodhën pranë zyrës. Babai doli para tyre dhe më tha të largohesha nga punishtja. Më kërkoi të mos kthehesha derisa të shpjegoja ku kishin shkuar paratë. Ishte një nga momentet më poshtëruese të jetës sime. Mora xhaketën dhe dola pa thënë asgjë.

Atë pasdite më telefonoi kontabilistja. Ajo kishte shqyrtuar dokumentet bashkë me furnitorin, sepse porosia nuk ishte dorëzuar. Më tha se kishin gjetur një ndryshim të dyshimtë në informacionin e pagesës. Më kërkoi të kthehesha menjëherë, sepse duhej të shihnim të gjithë historikun e komunikimit.

Kur mbërrita, babai ishte ulur para kompjuterit. Kontabilistja na tregoi se një nga email-et që kishim marrë dukej pothuajse identik me komunikimet e zakonshme të furnitorit, por adresa e dërguesit nuk ishte e njëjta. Në faturën e bashkëngjitur ishte ndryshuar edhe llogaria bankare ku duhej të bëhej pagesa.

Furnitori konfirmoi se nuk kishte kërkuar ndryshim të të dhënave të bankës dhe se nuk kishte marrë asnjë pagesë. Kuptuam se biznesi ynë mund të kishte rënë viktimë e një mashtrimi me faturë elektronike. Paratë kishin kaluar në një llogari që nuk i përkiste furnitorit të vërtetë.

Babai nuk foli për disa minuta. Pastaj u kthye nga unë dhe më kërkoi falje. Më tha se ishte frikësuar shumë nga humbja e parave dhe se kishte reaguar pa menduar. Por unë isha ende i lënduar. I thashë se e kuptoja shqetësimin e tij, por nuk mund ta pranoja që më kishte quajtur hajdut para njerëzve që punonin me ne.

Kontaktuam bankën për të raportuar pagesën dhe për të kërkuar nëse mund të ndalohej ose të rikuperohej ndonjë pjesë e shumës. Bëmë edhe denoncimin përkatës, duke ruajtur email-et dhe dokumentet. Nuk e dinim nëse do t’i merrnim paratë mbrapsht, por vendosëm të bashkëpunonim për të sqaruar gjithçka.

Të nesërmen babai mblodhi punëtorët dhe u tha se më kishte akuzuar gabimisht. E pranoi hapur se nuk kishte pasur prova se unë kisha marrë para. Pastaj më kërkoi të kthehesha në punë. Unë pranova, por ramë dakord të ndryshonim mënyrën si verifikonim faturat dhe pagesat e mëdha.

Sot punishtja vazhdon të punojë dhe ne jemi më të kujdesshëm me dokumentet financiare. Marrëdhënia me babanë u përmirësua gradualisht, por ajo ditë më la një mësim të rëndësishëm. Paratë mund të humbasin nga një mashtrim, një gabim apo një vendim i keq. Por besimi mes babait dhe djalit mund të dëmtohet edhe më rëndë kur njëri e shpall tjetrin fajtor pa e dëgjuar.

Shënim: Kjo histori është e trilluar dhe është krijuar vetëm për qëllime argëtimi. Personazhet dhe ngjarjet e përshkruara nuk janë reale.