Jam 37 vjeç dhe prej një viti e rris vetëm vajzën time, Erën. Gruaja ime ndërroi jetë pas një sëmundjeje të rëndë dhe që atëherë jeta jonë ndryshoi plotësisht. Punoj në një punishte dhe shpesh largohem herët nga shtëpia. Përpiqem të jem baba i mirë, por nganjëherë lodhja më bën të mos i vë re gjërat që kanë më shumë rëndësi.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Era është tetë vjeçe dhe ndjek klasën e tretë. Pas humbjes së nënës u bë më e heshtur. Në shtëpi rrinte pranë meje, por nuk fliste shumë për shkollën. Mësuesja më kishte thënë se ishte nxënëse e mirë, megjithëse ndonjëherë dukej e shpërqendruar. Unë mendoja se me kalimin e kohës do të ndihej më mirë.

Një mëngjes, ndërsa po përgatisja çantën e saj, gjeta një sanduiç të mbështjellë me kujdes. Nuk ishte ai që i kisha dhënë unë. E pyeta kush ia kishte sjellë. Era buzëqeshi dhe më tha se një teze e mirë ia përgatiste ushqimin çdo mëngjes. Fillimisht mendova se bëhej fjalë për ndonjë punonjëse të kuzhinës, por vajza më tha se gruaja pastronte korridoret.

Të nesërmen vendosa të shkoja në shkollë pak më vonë se zakonisht. Qëndrova pranë hyrjes dhe pashë Erën duke ecur drejt korridorit. Një grua rreth 63 vjeçe, me përparëse pune, e priti me buzëqeshje. Nga çanta nxori një kuti të vogël me ushqim dhe ia dha. Vajza ime e përqafoi menjëherë. Nuk e kisha parë të përqafonte dikë me aq gëzim prej shumë kohësh.

Iu afrova gruas dhe u prezantova. Ajo quhej Drita. Kur më pa, dukej e shqetësuar, sikur kishte bërë diçka gabim. Më tha se nuk donte të më fyente dhe se nuk mendonte që vajzës i mungonte ushqimi. E pyeta pse po e bënte atë gjest. Drita më shikoi me keqardhje dhe më tha se do të ishte më mirë të flisja fillimisht me drejtorin.

Drejtori më ftoi në zyrë dhe më tregoi se disa muaj më parë Era kishte filluar të qëndronte vetëm gjatë pushimeve. Fëmijët e tjerë luanin në oborr, ndërsa ajo ulej në një stol. Një ditë Drita e kishte pyetur pse nuk shkonte me shoqet. Era i kishte thënë se i mungonte nëna, sepse dikur ajo ia përgatiste mëngjesin dhe i linte një pecetë me një zemër të vizatuar.

Drita kishte filluar të ulej pranë saj për pak minuta. Pastaj, duke marrë miratimin e shkollës, herë pas here i përgatiste një sanduiç dhe ia mbështillte me një pecetë të zbukuruar. Nuk ishte ushqimi ai që e gëzonte më shumë Erën. Ishte fakti se dikush po e priste çdo mëngjes, e pyeste si kishte fjetur dhe e dëgjonte kur fliste për nënën.

Kur dëgjova këtë, m’u mbushën sytë me lot. Unë kujdesesha që vajza të kishte rroba, libra dhe gjithçka që i nevojitej për shkollë. Por nuk e kisha kuptuar sa shumë i mungonte një gjest i vogël nga rutina e dikurshme. Drejtori më tregoi edhe se Drita kishte humbur vajzën e saj shumë vite më parë. Ndoshta për këtë arsye e kuptonte dhimbjen e Erës.

U ktheva te korridori dhe e falënderova Dritën. Ajo më tha se nuk kishte bërë asgjë të jashtëzakonshme. “Fëmijët ndonjëherë nuk kërkojnë shumë”, më tha. “Vetëm duan të dinë se dikush i pret.” I kërkova falje nëse e kisha vënë në siklet me pyetjet. Ajo buzëqeshi dhe më tha se ishte e lumtur që mund të ndihmonte.

Atë mbrëmje u ula pranë Erës dhe e pyeta për nënën. Për herë të parë pas shumë muajsh, vajza foli gjatë. Më tregoi se i mungonte era e bukës së ngrohtë në mëngjes dhe mënyra si nëna e përqafonte para shkollës. E dëgjova pa ia ndërprerë fjalën. Pastaj vendosëm që çdo mbrëmje të përgatisnim bashkë ushqimin për të nesërmen.

Pas disa javësh Era filloi të qeshte më shumë. Drita vazhdoi ta përshëndeste në shkollë, por mëngjesin tashmë e përgatisnim ne të dy. Një ditë e ftuam Dritën për kafe në shtëpi. Era i dhuroi një vizatim ku ishim unë, ajo dhe Drita pranë një tavoline. Gruaja u emocionua shumë dhe tha se do ta ruante si kujtim.

Sot e kuptoj se kujdesi për një fëmijë nuk matet vetëm me atë që i blejmë. Ndonjëherë, duke u përpjekur t’u sigurojmë gjithçka, harrojmë t’i pyesim çfarë u mungon vërtet. Një pastruese shkolle ma kujtoi këtë pa më qortuar asnjëherë. Ajo nuk ia zëvendësoi nënën vajzës sime, por i dha pak ngrohtësi në një periudhë kur ne të dy po mësonim të jetonim me mungesën e saj.