Jam 63 vjeçe dhe kam një djalë, Albanin, i cili është 37 vjeç. Ai jeton me gruan dhe dy fëmijët e tij në qytetin tonë. Unë jam pensioniste dhe shpesh i ndihmoj duke u kujdesur për nipërit. I dua shumë dhe më pëlqen të kaloj kohë me ta. Megjithatë, vitet e fundit kam filluar të lodhem më shpejt.

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Në fillim të verës, Albani më telefonoi dhe më ftoi të shkoja me familjen e tij për një javë në det. U gëzova shumë. Kisha vite pa bërë pushime dhe mezi prisja të shihja përsëri detin. Më tha se kishin marrë me qira një apartament me dy dhoma dhe se do të kishte vend edhe për mua.

Ditën e parë mbërritëm në mesditë. Pas pak, nusja më tha se ajo dhe Albani dëshironin të dilnin për një shëtitje. Më kërkoi të qëndroja me fëmijët, sepse ishin të lodhur nga udhëtimi. Pranova me kënaqësi. Mendova se të nesërmen do të dilnim të gjithë së bashku në plazh.

Por të nesërmen, sapo përfunduam mëngjesin, Albani më tha se ata dëshironin të shkonin në një plazh pak më larg. Fëmijët do të qëndronin me mua në apartament. Nuk më pyeti nëse kisha ndonjë plan. Vetëm më la disa ushqime në frigorifer dhe më tha se do të ktheheshin pasdite.

Edhe ditën e tretë ndodhi diçka e ngjashme. Unë zbrita me nipërit në oborrin e apartamentit, u përgatita drekën dhe i vura të pushonin. Në mbrëmje, kur prindërit u kthyen, më treguan fotografi nga restoranti ku kishin ngrënë. Unë atë ditë nuk e kisha parë fare detin.

Më në fund vendosa të flisja. I thashë Albanit se e doja shumë familjen e tij, por nuk kisha ardhur vetëm për t’u kujdesur për fëmijët. Ai u habit dhe më tha se mendonte se më pëlqente të qëndroja me nipërit. “Po ti je gjyshja e tyre. Çfarë problemi ka?”, më pyeti.

Iu përgjigja se problemi nuk ishin fëmijët, por fakti që askush nuk më kishte pyetur çfarë dëshiroja unë. Ai u mërzit dhe më tha se pushimet ishin një mundësi e rrallë për të kaluar pak kohë vetëm me gruan. E kuptoja këtë, por më dukej e padrejtë që planet e tyre të mbështeteshin mbi kohën time pa u marrë vesh më parë.

Të nesërmen u zgjova herët. Përgatita mëngjesin tim, mora çantën dhe dola. Shkova në plazhin publik që ndodhej jo shumë larg. Mora një shezlong, bleva ujë dhe qëndrova duke lexuar një libër. Për herë të parë gjatë atyre pushimeve u ula pranë detit pa u shqetësuar për orarin e askujt.

Rreth orës dhjetë më telefonoi Albani. Më pyeti ku isha, sepse kishin menduar të dilnin përsëri. I thashë se isha në plazh dhe se atë ditë do të pushoja. Ai heshti. Pastaj më pyeti kush do të qëndronte me fëmijët. “Ju jeni prindërit e tyre”, iu përgjigja qetësisht. “Unë sot kam vendosur të kaloj pak kohë për veten.”

Kur u ktheva pasdite, atmosfera ishte pak e ftohtë. Albani kishte qëndruar me fëmijët, ndërsa nusja kishte dalë për të blerë disa gjëra. Më vonë u ulëm të bisedonim. I thashë se do t’i ndihmoja me kënaqësi për disa orë, nëse më pyesnin më parë. Por nuk mund të kaloja gjithë javën duke bërë punën e një kujdestareje.

Nusja ime kërkoi falje. Më tha se kishin menduar se unë do të kënaqesha duke qëndruar me nipërit, ndërsa ata pushonin. Pranoi se nuk kishin folur qartë për pritshmëritë. Ramë dakord që dy pasdite të kujdesesha për fëmijët, ndërsa pjesën tjetër të kohës të organizonim aktivitete së bashku ose secili sipas dëshirës.

Pushimet nuk u bënë të përkryera, por ditët e fundit ishin shumë më të bukura. Shkuam të gjithë në plazh, hëngrëm darkë pranë detit dhe një mëngjes dola vetëm për shëtitje. Sot vazhdoj t’i ndihmoj Albanin dhe nusen me nipërit, por ua them më qartë kur kam nevojë të pushoj. E kuptova se mund të jem gjyshe e përkushtuar pa qenë gjithmonë në dispozicion të të tjerëve.