Author: admin

Ja përmbajtja e artikullit të ri e shkruar në 12 paragrafë pa numra dhe pa linka:

Tronditet opinioni ndërkombëtar nga deklaratat e një prej figurave më të njohura konservatore amerikane lidhur me qasjen e politikës së Uashingtonit ndaj konfliktit në Lindjen e Mesme.

Komentatori dhe ish-prezantuesi i televizionit amerikan ka shprehur kritika të ashpra ndaj politikave të Shteteve të Bashkuara, duke theksuar se kritikat ndaj një kreu shteti nuk duhet të etiketohen menjëherë si antisemitizëm.

Në podcastin e tij, ai ka argumentuar se reagimet ndaj vendimeve politike duhet të jenë të pranueshme si pjesë e debatit publik, veçanërisht kur ato vendime sipas tij kanë pasoja serioze për qytetarët amerikanë.

Ai ka paralajmëruar se vendimet e udhëheqjes izraelite po “po vrasin amerikanë” dhe po ndikojnë në të ardhmen e politikës së jashtme të SHBA-së, duke sjellë pasoja negative për pozicionin ndërkombëtar të vendit.

Fjala e tij vjen në një kohë kur debati mbi rolin dhe angazhimin e forcave amerikane në konfliktet rajonale është bërë më i ashpër se kurrë.

Në fjalimin e tij ai ka insistuar se Shtetet e Bashkuara duhet të bëjnë të qartë se marrëdhëniet me qeverinë izraelite nuk mund të jenë të njëanshme dhe se vendimet duhet të merreshin me më shumë kujdes.

Ai ka kujtuar takimet e zhvilluara me zyrtarë të lartë amerikanë dhe përpjekjet e tij për të bindur udhëheqjen që të shmangë ndërhyrjen ushtarake kundër vendeve të tjera në rajon.

Kritikat e tij kanë nxitur reagime nga figurat kryesore politike amerikane. Disa udhëheqës e kanë mbrojtur rolin e politikës së jashtme, duke argumentuar se ato masa janë të nevojshme për sigurinë kombëtare.

Kryetari i Dhomës së Përfaqësuesve ka deklaruar se vendimet e qeverisë qenë të justifikuara nga informacioni që dispononin për kërcënimet e mundshme.

Nga ana tjetër, udhëheqës të tjerë kanë shprehur qëndrime më të moderuara, duke theksuar nevojën për dialog dhe bashkëpunim në përballje me sfidat globale.

Debati mbi rolin e Shteteve të Bashkuara në konfliktin aktual është bërë një prej temave më të diskutuara në qarqet politike dhe mediatike, me pozicione të forta nga të dyja anët e spektarit politik.

Ndërkohë, tensionet në Lindjen e Mesme vazhdojnë të jenë të larta, duke bërë që diskursi mbi politikat e jashtme të mbetet në qendër të vëmendjes së opinionit publik.

NATO ka njoftuar se një raketë balistike e lëshuar nga Irani është rrëzuar para se të hynte në hapësirën ajrore të Turqisë, sipas Ministrisë turke të Mbrojtjes. 

Sipas deklaratës zyrtare nga Ankaraja, raketa kaloi përmes hapësirës ajrore të Irakut dhe Sirisë, por sistemet e mbrojtjes ajrore dhe raketore të NATO-s që ishin të vendosura në Mesdheun Lindor arritën ta ndërhynin në kohën e duhur dhe ta shkatërronin atë para se të shkaktonte dëme në territorin turk. 

Autoritetet turke thanë se fragmente nga raketa e shkatërruar ranë në zonën e Dörtyol në provincën Hatay në juglindje të Turqisë, por deri më tani nuk ka raportime për viktima apo të lënduar nga incidenti. 

Në deklaratë thuhet se Turqia rezervon të drejtën për t’u përgjigjur ndaj çdo veprimi armiqësor kundër territorit të saj, duke shtuar se çdo hap për të mbrojtur hapësirën ajrore dhe qytetarët do të ndërmerret pa hezitim. 

Ministria turke u bëri thirrje palëve të përfshira në konflikt që të shmangin veprime që mund të përshkallëzojnë më tej tensionet në rajon, duke theksuar nevojën për qetësim dhe dialog. 

Zyrtarët nuk kanë dhënë detaje të plota mbi synimin e raketës apo nëse kishte një objektiv të caktuar brenda Turqisë, por incidenti konsiderohet një përshkallëzim i dukshëm në konfliktin më të gjerë rajonal që ka përshkallëzuar tensionet midis Iranit dhe aleatëve të tij dhe shteteve perëndimore. 

NATO ka shprehur mbështetje të fortë për Turqinë si anëtare të saj, duke nënvizuar rëndësinë e mbrojtjes kolektive dhe gatishmërinë e sistemit të saj të mbrojtjes ajrore për të parandaluar kërcënime të mundshme ndaj hapësirës ajrore të aleatëve. 

Ky incident vjen ndërsa tensionet ushtarake në Lindjen e Mesme janë rritur, me operacione ushtarake dhe sulme reciproke midis forcave iraniane dhe koalicioneve ndërkombëtare. 

Turqia, e cila ndan një kufi të gjatë me Iranin, ishte përpjekur të qëndronte jashtë konfliktit të drejtpërdrejtë, duke u përpjekur për të lehtësuar tensionet përmes diplomacisë, por kjo ndodhi duket se shënon një moment kritik. 

Presidenti turk dhe ministrat e jashtëm kanë zhvilluar kontakte diplomatike me aleatët e NATO-s për të diskutuar pasojat e incidentit dhe mënyrat për të parandaluar përshkallëzim të mëtejshëm. 

NATO ka bërë thirrje që të gjithë aktorët në rajon të respektojnë marrëveshjet ndërkombëtare dhe të punojnë drejt stabilitetit për të shmangur konflikte më të gjera. 

Tensionet e fundit nënvizojnë shqetësimet për përfshirjen potenciale të më shumë vendeve në konflikt, veçanërisht kur raketat balistike kapërcyen kufijtë dhe kërcënojnë hapësira ajrore të shteteve aleate.

Irani ka goditur objektiva të aleatëve të Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit në rajon duke përdorur një dron që sulmoi një depo armësh pranë një selie të një grupi opozitar kurd në qytetin Dekala, në rajonin e Kurdistanit në Irak.

Sipas burimeve të sigurisë, ky sulm me dron plagosi dy luftëtarë kurdë, ndërsa Irani e ka justifikuar këtë lëvizje me pretendimin se rajoni autonom kurd strehon elementë militantë që kryejnë sulme kundër Republikës Islamike të Iranit.

Garda Revolucionare e Iranit ka shënjestruar në mënyrë të përsëritur baza kurde si pjesë të asaj që Teherani e quan kundërpërgjigje ndaj grupeve që mendohet të godasin interesat e tij.

Sulmi erdhi në një kohë kur forcat e Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit kanë intensifikuar goditjet kundër objektivave iraniane në rajon, në kuadër të një konflikti më të gjerë që ka shpërthyer mes Iranit dhe aleatëve perëndimorë dhe izraelitë.

Këto operacione ushtarake kanë shkaktuar humbje të mëdha në radhët e civilëve dhe forcave iraniane, deri në qindra të vdekur e të plagosur, sipas zyrtarëve iranianë të shëndetësisë.

Ndërkohë, Irani ka nisur edhe sulme me raketa dhe dronë drejt Izraelit dhe vendeve të Gjirit, duke goditur bazat dhe pozicionet ushtarake ku janë të vendosura forca amerikane dhe aleate.

Përveç goditjes së objekteve ushtarake, sulmet iraniane kanë përfshirë edhe disa bazë të rëndësishme të flotës amerikane në pjesë të Gjirit Persik, aktivitet që është kërcënuar të ndikojë edhe në sigurinë e trafikut detar përmes ngushticës së Hormuzit.

Ky konfrontim është bërë edhe më i ndjeshëm pasi forcat amerikane dhe izraelite kanë zhvilluar një fushatë ajrore të gjerë ndaj objektivave iraniane, duke synuar të dobësojnë kapacitetet ushtarake dhe ndikimin e Teheranit në rajon.

Në përgjigje, grupet e lidhura me Iranin si Hezbollah dhe milicitë e tjera në Liban dhe Irak kanë intensifikuar raketat dhe sulmet ndaj territorit izraelit, duke zgjeruar konfliktin përtej kufijve të Iranit dhe Izraelit.

Ky shkallëzim ka shkaktuar reagime ndërkombëtare, me kërkesa për ulje të tensioneve dhe rifillim të bisedimeve diplomatike për të parandaluar përshkallëzim të mëtejshëm të luftës.

Qeveritë e vendeve të Gjirit dhe vendeve fqinje kanë deklaruar gatishmëri për të mbrojtur territorin e tyre dhe për të shmangur kryqëzime të paqëllimshme të raketave, ndërsa popullsitë civile ndjehen të shqetësuara nga rreziku në rritje i përplasjes së armatosur.

Ndërsa konfliktet vazhdojnë, shpresat për një ndalim të menjëhershëm të luftimeve mbeten të paqarta, pasi palët vazhdojnë të përdorin mjete ushtarake dhe retorikë të ashpër kundër njëra-tjetrës, duke rritur frikën e një përshkallëzimi më të gjerë ushtarak në Lindjen e Mesme.

Ministria e Mbrojtjes Kombëtare e Turqisë dha një njoftim zyrtar ku bëri të ditur se një raketë balistike u lansua nga Irani dhe lëvizi mbi hapësirën ajrore të Irakut dhe Sirisë drejt territorit turk. 

Turqia tha se sistemi i saj i mbrojtjes ajrore dhe sistemet e mbrojtjes së NATO-s ndërhynë për të ndaluar kërcënimin para se ai të depërtonte në hapësirën ajrore të ndonjërit prej qyteteve ose bazave turke. 

Forcat e mbrojtjes bënë të ditur se raketa u shkatërrua në ajër përpara se të arrinte kufirin turk, duke shmangur rrezikun e një goditjeje të drejtpërdrejtë në popullatë ose infrastrukturë. 

Autoritetet raportuan gjithashtu se fragmente të raketës u identifikuan në rajonin Dortyol të provincës Hatay, por që ato ishin pjesë e sistemit të mbrojtjes së NATO-s dhe jo dëshmi e një shkeljeje të drejtpërdrejtë të territorit. 

Sipas raportimit zyrtar, nga ky incident nuk pati asnjë viktimë apo person të plagosur, gjë që ministria e konsideroi një sukses të sistemit mbrojtës dhe koordinimit me aleatët e NATO-s. 

Ky lajm vjen në një kohë të tensionuar në Lindjen e Mesme, ku konfliktet dhe sulmet me raketa nga Irani kanë prekur vende të ndryshme të rajonit, duke shkaktuar shqetësime për përshkallëzim të mëtejshëm të armiqësive. 

Sipas raportimeve ndërkombëtare, raketat iraniane gjithashtu janë përpjekur të godasin zona të tjera në rajon, përfshirë goditje të supozuara ndaj bazave ushtarake jashtë territorit iranian, duke nxitur reagime nga vendet e prekura dhe aleatët e tyre. 

Turqia ka theksuar vazhdimisht rëndësinë e mbrojtjes së hapësirës së saj ajrore, veçanërisht si anëtare e NATO-s, duke përdorur teknologji të avancuara për të parandaluar çdo kërcënim potencial. 

Në përgjigje të këtij incidenti, zyrtarët turq kanë bërë thirrje për qetësi dhe diplomaci, duke theksuar se nuk duhet të ketë përshkallëzim të tensioneve ndërkombëtare për shkak të këtij sulmi. 

Megjithatë, disa analistë ndërkombëtarë paralajmërojnë se ngjarje të tilla mund të rrisin rrezikun e përfshirjes së mëtejshme të kombeve të tjera në konfliktet e rajonit nëse nuk menaxhohen përmes dialogut dhe marrëveshjeve diplomatike. 

Kjo ngjarje është pjesë e një modeli më të gjerë të tensioneve midis Iranit dhe vendeve të tjera, ku raketat dhe mjetet e tjera ushtarake janë përdorur në situata të ndryshme përgjigjeje ose kërcënimi. 

Në këtë kontekst, qeveritë e vendeve evropiane dhe aleatët perëndimorë kanë bërë thirrje për zbutjen e tensioneve dhe shmangien e përshkallëzimit të konflikteve përmes zgjidhjeve paqësore dhe bashkëpunimit diplomatik. 

Mes tensioneve në rritje, po qarkullojnë pretendime se Irani mund të shqyrtojë mundësinë e një sulmi ndaj selisë së të ashtuquajturve “Monafeqin”, term që përdoret nga autoritetet iraniane për Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (MEK), e vendosur në kampin Ashraf-3 në Shqipëri.

Shërbimi për shtyp i Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) deklaroi në Telegram se veprimet e mundshme lidhen me një strukturë që Teherani e konsideron të përfshirë në “aktivitete armiqësore”.

Sipas mediave të huaja, duke iu referuar sulmeve të fundit të Iranit ndaj objektivave në Qipro, Teherani nuk po e kufizon më veprimtarinë e tij në një hapësirë të caktuar gjeografike, duke sinjalizuar një zgjerim të kapaciteteve operacionale përtej rajonit.

Kampi Ashraf-3 në Manzë, Shqipëri, shërben si shtëpi për rreth 3 mijë anëtarë të MEK, duke shënuar një kapitull të ri në historinë mbi 60-vjeçare të këtij grupi kontrovers.

MEK ka qenë e vendosur në Shqipëri që prej vitit 2013, kur qeveria shqiptare pranoi strehimin e anëtarëve të saj me kërkesë të Shteteve të Bashkuara dhe Kombeve të Bashkuara. Zhvendosja erdhi pas viteve pasigurie në Irak, ku grupi kishte qenë i vendosur më parë.

E themeluar në vitin 1965, MEK u shfaq si një lëvizje islamike me prirje socialiste kundër Shahut Mohammad Reza Pahlavi, duke kryer sulme të armatosura gjatë viteve 1970 ndaj monarkisë dhe interesave amerikane në Iran.

Grupi fillimisht mbështeti Ruhollah Khomeini dhe Revolucionin Islamik të viteve 1978–1979, por marrëdhëniet me udhëheqjen klerikale u përkeqësuan shpejt, duke çuar në ndalime, arrestime dhe largime të detyruara nga vendi.

Në vitet 1980, MEK u zhvendos në Irak, ku veproi nga baza të ofruara nga qeveria e Saddam Hussein dhe ndërmori operacione ushtarake kundër Iranit gjatë luftës Iran-Irak, një kapitull që mbetet i debatueshëm dhe ka shkaktuar pakënaqësi të thellë mes shumë iranianëve.

Shtetet e Bashkuara e shpallën MEK organizatë terroriste në vitin 1997, por pas një fushate ligjore dhe politike, Departamenti Amerikan i Shtetit e hoqi nga lista e organizatave terroriste në vitin 2012, duke vlerësuar se grupi kishte hequr dorë nga dhuna.

MEK riktheu vëmendjen ndërkombëtare në vitin 2002, kur bëri publik ekzistencën e një impianti të padeklaruar për pasurimin e uraniumit në Iran, duke nxitur kontroll më të rreptë ndërkombëtar mbi programin bërthamor të Teheranit.

Pas rrëzimit të Sadam Huseinit në vitin 2003, pozicioni i grupit në Irak u bë gjithnjë e më i pasigurt dhe, nën presionin e autoriteteve irakiane, anëtarët e tij u transferuan gradualisht jashtë vendit, proces që kulmoi me zhvendosjen përfundimtare në Shqipëri.

Situata aktuale alarmante bën që Shqipëria dhe komuniteti ndërkombëtar të jenë në gatishmëri për çdo lëvizje të mundshme të Teheranit, duke rritur shqetësimet për sigurinë dhe stabilitetin në rajon.

Komentatori konservator dhe ish-prezantuesi i Fox News, Tucker Carlson, ka reaguar ashpër ndaj politikës së Uashingtonit në raport me Izraelin, duke theksuar se kritikat ndaj një kreu shteti nuk duhet të përkthehen si antisemitizëm.

Në podcastin e tij në Tucker Carlson Network, Carlson deklaroi se vendimet e qeverisë izraelite po “vrasin amerikanë dhe po ndikojnë në historinë dhe të ardhmen e Shteteve të Bashkuara.”

Ai shtoi se SHBA duhet t’i bëjë qartë qeverisë izraelite se nuk është ajo në krye të vendimeve që prekin interesat amerikane.

Sipas tij, asnjë administratë nuk ka paguar çmim më të lartë për ndjekjen e linjës izraelite sesa administrata aktuale, duke u shprehur kritik ndaj politikave të ekzekutivit në këtë çështje.

Raportimet e The New York Times tregojnë se Carlson ka zhvilluar disa takime në Shtëpinë e Bardhë me qëllim bindjen e presidentit për të shmangur ndërhyrjen ushtarake kundër Iranit.

Eksperti i medias dhe aleati i ngushtë i Donald Trump ka argumentuar se veprimet amerikane duhet të jenë të bazuara mbi interesat kombëtare dhe jo mbi presionet e palëve të tjera.

Ndërkohë, disa liderë amerikanë, përfshirë kryetarin e Dhomës së Përfaqësuesve, Mike Johnson, kanë mbrojtur veprimet e Uashingtonit, duke i cilësuar si “parandaluese” për të shmangur sulme të papritura.

Argumenti i tyre bazohet në informacionin se Izraeli mund të ndërmerrte goditje, gjë që sipas tyre justifikonte veprimet amerikane.

Megjithatë, deklaratat e kryeministrit izraelit Benjamin Netanyahu duket se kanë lënë të kuptohet se qasja e Tel Avivit nuk përputhet gjithmonë me pritshmëritë e Uashingtonit.

Netanyahu për Fox News deklaroi: “Donald Trump është lideri më i fortë në botë. Ai bën atë që mendon se është e drejtë për Amerikën,” duke mbështetur vendimet e presidentit amerikan.

Debati mbi rolin e SHBA-së në konfliktin aktual po thellohet gjithnjë e më shumë brenda politikës amerikane, me zërat konservatorë dhe ata të administratës që shpesh kanë qëndrime kontradiktore.

Ndërkohë, përplasjet në Lindjen e Mesme mbeten të hapura dhe situata në rajon karakterizohet nga pasiguri dhe pasoja të paparashikueshme, ndërsa opinioni publik amerikan ndjek me kujdes zhvillimet.

I ftuari i kësaj jave në podkastin “Të Pashoq” ishte eksperti i sigurisë Ilir Kulla, i cili komentoi zhvillimet e fundit në Lindjen e Mesme dhe arsyet pse Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Izraeli ndërmorën goditje ndaj Iranit.

Kulla tha se momenti për ndërhyrjen u zgjodh pas një periudhe tensioni të gjatë dhe dështimit të negociatave mes palëve për të zgjidhur mosmarrëveshjet strategjike dhe ushtarake.

Sipas tij, paralajmërimet paraprake të Uashingtonit kishin krijuar pritshmëri për një reagim të fortë në rast të refuzimit të Teheranit për të negociuar në mënyrë të ndershme.

Ai theksoi se mënyra se si zhvilloheshin negociatat dhe sjellja e palëve kishin vendosur një kontekst ku çdo dështim i tyre do të interpretohej si provokim ose sfidë ndaj besueshmërisë së SHBA-së dhe aleatëve të saj.

Kulla shtoi se dështimi i negociatave krijoi një situatë ku kërcënimet e mëparshme amerikane nuk mund të mbeteshin vetëm fjalë, por duheshin shoqëruar me veprime konkrete.

Eksperti paralajmëroi se një ndërhyrje në këtë moment ishte e pritshme, duke u bazuar në përvojat e mëparshme të SHBA-së në rajone të tjera, si Irak dhe Lindja e Mesme.

Ai shpjegoi se sulmet kishin për qëllim jo vetëm goditjen e objektivave strategjike, por edhe dërgimin e një mesazhi të qartë ndaj regjimit iranian mbi pasojat e mosbashkëpunimit.

Kulla theksoi rëndësinë e kuptimit të kontekstit diplomatik dhe ushtarak, duke nënvizuar se veprimet nuk ishin të rastësishme, por pjesë e një strategjie të planifikuar mirë.

Sipas tij, ky reagim gjithashtu synonte të ruante besueshmërinë e SHBA-së në raport me aleatët rajonalë dhe ndërkombëtarë.

Eksperti e përshkroi situatën si një kombinim midis presionit diplomatik dhe nevojës për veprime preventive, duke shmangur përkeqësime më të mëdha në rajon.

Ai paralajmëroi se zhvillimet e mëtejshme në Lindjen e Mesme do të varen nga reagimi i Teheranit dhe nga koordinimi i përgjigjeve nga vendet aleate.

Në përfundim, Kulla vuri në dukje se ndërhyrja e SHBA-së dhe Izraelit ishte një reflektim i një strategjie të qartë që synonte të parandalonte destabilizime më të gjera dhe të ruante ekuilibrin ushtarak dhe politik në rajon.

Manjati rus Umar Dzhabrailov, i njohur për lidhjet e tij me Ghislaine Maxwell dhe për shfaqjen e emrit të tij në dosjet e çështjes Epstein, u gjet i vdekur në një pellg gjaku me një plagë me armë zjarri në kokë rreth orës 3 të mëngjesit të së hënës.

Mediet ruse, duke përfshirë Kommersant, citojnë burime policore që e përshkruajnë incidentin si një vetëvrasje të mundshme.

Pranë trupit të 67-vjeçarit, policia gjeti një pistoletë Luger. Dzhabrailov kishte tentuar vetëvrasje edhe në vitin 2020, por nuk kishte lënë asnjë shënim vetëvrasjeje.

Sipas emaileve të fundit të publikuara nga Departamenti Amerikan i Drejtësisë në lidhje me Jeffrey Epstein, Dzhabrailov duket se po përpiqej të takohej me bashkëpunëtorin e ngushtë të Epstein në Moskë në vitin 2001.

Në një email të datës 24 maj, Dzhabrailov i kishte shkruar Maxwell: “E dashur Ghislaine, jam kthyer nga Londra dhe planifikoj të vij në Moskë. Dua shumë të të shoh, por duhet të di saktësisht se kur do të arrish, sepse dua të kujdesem për ty dhe të bëj të gjitha rregullimet për pritjen tënde. Të uroj më të mirat!”

Ghislaine Maxwell iu përgjigj të nesërmen duke shkruar: “Omar, më vjen keq që nuk erdhëm javën e kaluar. U shpërqendruam dhe përfunduam në Francë. Megjithatë, unë, Jeffrey dhe Tom do të vijmë javën tjetër, duke mbërritur të premten. A do të jesh atje dhe a mund të takohemi? Më lajmëro. Shpresoj të jesh mirë.”

Dzhabrailov i referohej marrëdhënies së tij me Maxwell pas dënimit të saj për ndihmën ndaj Epstein në abuzimin seksual të vajzave të mitura.

Ai kishte deklaruar për median: “E njihja Epstein. Ai u prezantua me mua nga Ghislaine Maxwell, një nga shpirtrat e mi binjakë. Por nuk mund ta kisha imagjinuar kurrë se ato ishin partnere, se ajo ishte e përfshirë në gjetjen e këtyre vajzave që tani janë në të gjithë median. Më vjen keq që Ghislaine, gruaja më simpatike, u dënua me burgim të përjetshëm.”

Dzhabrailov ka lindur në Çeçeni dhe ishte një figurë e njohur e biznesit dhe politikës në Rusi.

Ai ishte pronar i Radisson Slavyanskaya Hotel & Business Center në Moskë dhe drejtor i një kompanie që mbikëqyr qendrat tregtare ruse.

Gjithashtu, ai kishte shërbyer si senator i Këshillit të Federatës për Republikën e Kaukazit të Veriut nga viti 2004 deri në vitin 2009, duke e bërë atë një figurë me ndikim të madh ekonomik dhe politik.

Vdekja e Dzhabrailov vjen në një kohë kur lidhjet e tij me skandalet ndërkombëtare rrisin interesin e mediave dhe spekulimet mbi rrethanat e fundit të jetës së tij.

-Raportimet se Mojtaba Khamenei është zgjedhur si Udhëheqësi i ri Suprem i Iranit kanë ngritur pikëpyetje mbi profilin e tij dhe mbi procesin e pasardhësisë në një moment tensionesh të larta rajonale.

Ky zhvillim vjen pas njoftimit për vdekjen e Ali Khameneit në një sulm të përbashkët të Shteteve të Bashkuara dhe Izraelit, sipas mediave shtetërore iraniane, duke krijuar një boshllëk të menjëhershëm në krye të Republikës Islamike.

Ali Khamenei kishte autoritet përfundimtar mbi politikat shtetërore, forcat e armatosura dhe politikën e jashtme, dhe vdekja e tij ka tronditur skenën politike të vendit.

Burime të cituara nga Iran International kanë pohuar se Asambleja e Ekspertëve – organi me 88 anëtarë që emëron Udhëheqësin Suprem sipas Kushtetutës – zgjodhi Mojtaba Khamenein, mes raportimeve për presion nga Garda Revolucionare.

Mojtaba Khamenei, djali i dytë i Ali Khameneit, konsiderohet një klerik i nivelit të mesëm me lidhje të ngushta me Gardën Revolucionare dhe përvojë në forcat e armatosura gjatë luftës Iran-Irak.

Vëzhgues të ndryshëm sugjerojnë se ai ka pasur ndikim prapa skenave për vite me radhë, duke menaxhuar pjesë të Zyrës së Udhëheqësit Suprem, edhe pse nuk kishte qenë kandidat kryesor sipas analizave të mëparshme.

Procesi për zgjedhjen e tij përballet me sfida kushtetuese dhe fetare, pasi Kushtetuta kërkon përvojë politike të konsiderueshme, ndërsa tradita shiite nuk favorizon trashëgiminë familjare për postin e Udhëheqësit Suprem.

Në vitin 1989, Ali Khamenei u zgjodh Udhëheqës Suprem në vend të Ahmad Khomeinit për të shmangur perceptimin e një trashëgimie familjare, dhe vetë Khamenei ka deklaruar se diktatura dhe qeverisja trashëgimore nuk janë në përputhje me parimet islame.

Ekspertët paralajmërojnë se zgjedhja e Mojtabas mund të shkaktojë tensione të brendshme, edhe pse elitat e sigurisë mund të synojnë një tranzicion të kontrolluar për të ruajtur vazhdimësinë e sistemit.

E ardhmja e udhëheqjes iraniane mbetet e paqartë, ndërsa marrëdhëniet me SHBA-në dhe Izraelin qëndrojnë në një pikë delikate.

Rajoni përballet me një situatë të brishtë, dhe çdo zhvillim i ri mund të ketë pasoja të gjera politike dhe strategjike për Lindjen e Mesme dhe sigurinë ndërkombëtare.

–Kancelari gjerman, Friedrich Merz, u takua sot në 3 mars në Uashington me presidentin amerikan Donald Trump, në një moment të ndjeshëm ndërkombëtar pas sulmeve të SHBA-ve dhe Izraelit ndaj Iranit.

Takimi, i planifikuar për 30 minuta, pritet të zgjasë për shkak të shumë çështjeve komplekse që kanë dalë në rendin e ditës, duke përfshirë konfliktin në Lindjen e Mesme, tarifat tregtare dhe marrëdhëniet midis SHBA-ve dhe BE-së.

–Trump, në fillim të konferencës për mediat, deklaroi se Shtetet e Bashkuara ia kanë arritur qëllimit të tyre, pasi Irani është shkatërruar.

Ai paralajmëroi gjithashtu se SHBA do të ndërpresin çdo raport tregtar me Spanjën, duke thënë: “Do ta ndërpresim gjithë tregtinë me Spanjën. Nuk duam të kemi asgjë me Spanjën.”

Ky vendim erdhi pasi qeveria spanjolle refuzoi përdorimin e bazave të saj ushtarake për operacionet amerikane kundër Iranit. Të paktën 11 avionë karburanti KC-135T dhe KC-135R u larguan nga bazat spanjolle Rota dhe Morón të dielën.

Ministri spanjoll i Jashtëm, José Manuel Albares, konfirmoi se bazat ushtarake nuk do të përdoren për asgjë që shkon jashtë marrëveshjes me SHBA-të dhe Kartën e OKB-së, duke ndaluar pjesëmarrjen në sulmin ndaj Iranit.

Merz u shpreh se shpreson që lufta në Lindjen e Mesme të mbarojë dhe theksoi se Gjermania qëndron pranë SHBA-ve, duke e cilësuar regjimin iranian si barbar.

Partia qendrore e majtë SPD e konsideroi takimin si mundësi për të pyetur Trump mbi strategjinë amerikane për Iranin, duke theksuar respektimin e ligjit ndërkombëtar dhe rëndësinë e mbrojtjes së demokracisë.

Edhe nga të Gjelbërtit ka pasur kërkesa që Merz të kërkojë një shpjegim mbi strategjinë amerikane dhe të theksojë rendin ndërkombëtar të bazuar në rregulla dhe ligj.

Para takimit, Merz zhvilloi një mëngjes pune me përfaqësues të kompanive gjermane dhe amerikane, përfshirë BMW, T-Mobile, Boehringer Ingelheim, Honeywell, Boston Consulting Group dhe kreun e Lockheed Martin, duke theksuar rëndësinë e bashkëpunimit industrial dhe ushtarak.

Merz komentoi sulmet SHBA-Izrael ndaj Iranit, duke paralajmëruar për rreziqet e mëdha që sjellin, por duke shmangur kritikën e drejtpërdrejtë, dhe duke theksuar nevojën për paqe dhe stabilitet në rajon.

Takimi zhvillohet ndërsa çështjet ndërkombëtare dhe rajonale sfidojnë politikën e jashtme gjermane, dhe kancelari pritet të mbajë një qëndrim të qartë mbi ligjin ndërkombëtar, paqen në Lindjen e Mesme dhe bashkëpunimin industrial dhe ushtarak midis Gjermanisë dhe SHBA-ve, në një kontekst të tensionuar dhe të rrezikshëm.