Në këto ditë tronditjeje për familjen Gjest, Xhenneta Fetahu është shprehur me një thirrje që prek thellë ndërgjegjen publike, duke kërkuar empati dhe kufizim ndaj hapësirës që mediat dhe rrjetet sociale u zënë ndjeshmërive që janë ende të papërpunuara.
VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!
Ajo sqaron se dëshiron të mbrohet dhimbja që rreh brenda familjes — që vajza, fëmijët, të afërmit të kenë mundësinë të përjetojnë humbjen pa presionin e syrit publik që kap çdo moment.
Nga mesazhi i saj burojnë shqetësime reale për mënyrën si etiketohet tragjedia në kohën e rrjeteve sociale — kur video nga varrimi apo momente të pikëllimit shpërndahen rrjedhshëm, si pa barrierë respekti.
Fetahu e vë në pah se familja ka humbur një njeri të dashur; çdo përpjekje për ta bërë këtë humbje “përmbajtje” rishton plagën që tashmë është hapur.
Në komunikimin e saj ka edhe mirënjohje — ajo falënderon ata që kanë ndihmuar, që kanë treguar buzëqeshje në ditë të vështira dhe kanë respektuar prani simbolike të afërt.
Por mes falënderimeve fshihet dhe apeli i fortë: të mos ndërhyhet me ambicjen për t’i kapur imazhet që nuk janë thënë për publikun. Dhimbjen po propozohet ta lejojmë të jetë e brendshme, e përjetuar brenda komunitetit që po mban vulën e humbjes.
Ajo nuk kërkon asgjë tjetër përveç respektit — as famë, as vëmendje, as spektakël mediatik — por thjesht qetësi për ata që sot janë të mbytur në pikëllim.
Apeli shkon larg: çdo person që merr në dorë telefonin për të kapur diçka nga ceremonitë mortore të familjes Gjest duhet të ndalojë dhe të pyesë veten nëse e meriton ajo skenë të bëhet publike.
Fetahu ngre zërin për ndjenjat që nuk duhen maskuar, për pjesët intime të dhimbjes që nuk janë për t’u ekspozuar. Ajo kërkon që imazhet të mos jenë vegël për lajme apo “klike”.
Në rrëfimin e saj, kjo thirrje bëhet një përpjekje për të ristabilizuar kujtesën kolektive mbi dignitetin — që dhimbja, kur bëhet spektakël, humbet nga brishtësia e saj.
Në esencë, Xhenneta përpiqet që rrjetet sociale — ku sot çdo çast mund të kapet dhe shpërndahet — të mos veprojnë si prokurori që gjykon prehjen e pikëllimit.
Ky mesazh nuk është thjesht për publikun; është për të gjithë që shohin, që klikojnë, që shpërndajnë — që në momentin e dhimbjes, të bëjnë një hap mbrapa dhe të mos bëhen bashkëfajtorë në plagosjen e së shkujtuarës.