Kryeministri në detyrë, Albin Kurti, ka rikthyer diskutimin për rrugën ideale të formimit të qeverisë, duke theksuar se bashkëpunimi me LDK dhe Nismën mund t’i sjellë 80 vota në Kuvend — një shumicë e fortë që garanton stabilitet dhe legjitimitet për vendimmarrje të rëndësishme, posaçërisht marrëveshje ndërkombëtare .

VAZHDO LEXIMIN ME POSHTE!

Në fjalën e tij në RTK, Kurti lavdëroi përputhjen programore dhe institucionale midis VV-së dhe LDK-së, duke argumentuar se dy partitë janë “më së afërmi” për të ndërtuar një koalicion të suksesshëm .

Sipas numrit të deputetëve, VV ka 57 ulëse, LDK 20, dhe me 3 deputetë nga Nisma, koalicioni arrin në total 80 ulëse — një skenar që sipas Kurtit nuk lejon asnjë hapësirë për lëshime ligjore apo proceduralë të dobëta .

Kurti ka përjashtuar në mënyrë kategorike idenë e qeverisë teknike ose tranzicionale, duke theksuar se ato lënë Kosovën pa opozitë të fortë — një element i rëndësishëm për balancën demokratike të vendit .

Bisedimet me Nismën janë komplimentare, por sipas Kurtit nuk kanë përfunduar me marrëveshje për raportin e pozicioneve kryesore, përfshirë edhe ate të kryeparlamentarit .

Ai ka bërë të qartë se për këto pozicione kërkohet mbështetje dypalëshe e qartë, dhe se një shumicë që arrin 80 vota do të bëjë edhe vetë procedurat më transparente dhe më të pranueshme për publikun ().

Në anën tjetër, LDK-ja, nëpërmjet zyrtarëve si Lutfi Haziri, ka pranuar se pa mbështetjen e saj nuk është e mundur të formohet qeveria, duke e vlerësuar ftesën e Kurtit si serioze dhe me plan për të përshpejtuar zhbllokimin institucional .

Partitë e pakicave jo‑serbe, përfshirë KDTP, kanë shfaqur interes për përfshirje në qeverisje, duke kërkuar postin e ministrit — por Kurti thekson se prioritet është koalicioni me LDK‑në dhe Nismën .

Për kurorëzim, ky koalicion i parapëlqyer rational — VV + LDK + Nisma — formon një shumicë të përbashkët prej 80 deputetësh, e cila për Kurtin është më shumë se një shifër: është një shenjë e unitetit politik dhe e përkushtimit ndaj drejtimit institucional të vendit ().

Në këtë kontekst, momenti përfundimtar është: a do t’i bashkangjitet LDK‑ja këtij koncepti, duke ngritur zërin për ndarjen e pushteteve dhe vendimmarrje të përbashkëta, apo do zgjedhë një tjetër rrugë, duke rrezikuar konsensusin dhe kohën e pritjes?